علی‌اصغر مازندرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
علی اصغر مازندرانی
Ayatollah-mz.jpg
نقاشی شیخ علی اصغر مازندرانی
نام کامل علی اصغر مازندرانی
اطلاعات علمی
تاریخ تولد ۱۲۴۵ قمری
زادگاه امیرکلا Flag of Iran.svg ایران
محل تحصیل مازندران، نجف
محل زندگی مازندران
محل وفات ۱۳۳۰ قمری امیرکلا، Flag of Iran.svg ایران
مدفن باغ رضوان آیت‌الله علی اصغر مازندرانی
تالیفات
رساله علمیه
دیوان اشعاری به نام ناصریه
حاشیه‌هایی بر عروه الوثقی
رساله‌ای در مناسک حج
برخی از آثارشان در دست نیست.

علامه علی‌اصغر مازندرانی (زاده امیرکلا - درگذشته ۱۲۹۰ امیرکلا) معروف به (شیخ علی اصغر مجتهد امیرکلایی مازندرانی) صاحب کرامات و از مجتهدان، مرجع تقلید و علمای قرن سیزدهم هجری بود.

زندگی[ویرایش]

عکس: شیخ علی اصغر مازندرانی؛ از کتاب عکس های تاریخی بابل

وی تحصیلات مقدماتی را محضر اساتیدی چون حداد، شریعتمدار بزرگ، مرحوم ابوفاضلی و حضرات آیات عظام ملا محمد اشرفی فرا گرفت.

ایشان در کنار آیات عظام سید محمدباقر حجتی مازندرانی و شیخ علی علامه مازندرانی تحصیلات خود را عمدتاً در نجف و در حضور اساتیدی همچون میرزا حبیب الله رشتی، ملا اسماعیل بروجردی و آخوند خراسانی و میرزا حسین خلیلی تهرانی به اتمام رسانده و به اجتهاد رسید.

وی پس از پایان تحصیلات به بابل و امیرکلا بازگشته و به پیگیری امور دینی و معنوی مردم می‌پردازد.[۱] ایشان از علمای بزرگ بابل و معاصر با علمایی چون شیخ کبیر و شیخ اشریعه نوری بابلسری بودند.[۲].

جهت اطلاع بیشتر از آن علامه به لینک مقابل مراجعه فرمایید.[۳].

آثار[ویرایش]

از او علاوه بر رساله علمیه، حاشیه‌هایی بر عروه الوثقی و رساله‌ای در مناسک حج باقی‌مانده و برخی آثارش نیز در دست نیست. در کتاب عکس های تاریخی بابل آمده است که ایشان در شعر و شاعری توانا بوده و در شعر "ناصر" تخلص می کرد و دیوان اشعاری به نام ناصریه تدوین نمود[۴].

شاگردان[ویرایش]

وفات[ویرایش]

ایشان حدود سال ۱۳۳۰ قمری برابر با ۱۲۹۰ شمسی به دیار رحمت حق شتافت. بدنبال ارتحال وی بازار امیرکلا و بابل یکپارچه تعطیل، مردم سوگوار و سیاهپوش، با تجلیل و احترام خاصی پیکر مطهرش را تشییع و در باغ رضوان - پشت شهرداری فعلی امیرکلا - به خاک سپردند.

مقبره ایشان در زمان رضاخان تخریب شده و قبرشان مخفی بود، تا اینکه بعدها توسط نوه گرامیشان مرحوم حاج علی اصغر خلیلی(ره) تعمیر و مقبره‌ای ساخته شد.

منابع[ویرایش]

  1. صالح طبری، صمد(۱۳۸۷)، بابل سبزه دیار، انتشارات بهار نارنج.
  2. باقرزاده‌بابلی، عبدالرحمن؛ سبحانی‌تبریزی، جعفر(۱۳۷۷)، آشنایی با فرزانگان بابل در سه قرن اخیر، انتشارات مبعث.
  3. باقرزاده‌بابلی، عبدالرحمن؛ سبحانی‌تبریزی، جعفر(۱۳۷۷)، آشنایی با فرزانگان بابل در سه قرن اخیر، انتشارات مبعث.
  4. الهی، یوسف؛ شکری فومشی، محمد و شهرام قلی پور گودرزی، [عکس های تاریخی بابل]، نشر رسانش، ص ۱۳۵.