عصر یخبندان کوچک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عصر یخبندان کوچک (به انگلیسی: Little Ice Age) یکی از عصرهای زمین‌شناختی نسبتاً جدید است که پس از دوره گرم سده‌های میانه، یعنی در حدود سال ۱۲۵۰ میلادی آغاز شد و تا اواسط قرن نوزدهم میلادی ادامه یافت. در این دوره دمای هوا در اقصی نقاط جهان شدیداً کاهش یافت و موجب تغییر در پوشش گیاهی و جانوری و حتی تا حدی در الگوهای بارندگی و دمایی مناطق گوناگون جهان شد. در این دوره نسبت به امروز زمستان‌ها سردتر، و تابستان‌ها خنکتر بودند. در آن دوره برف و سرما در مناطقی که عرض جغرافیایی چندان بالایی ندارند نمود بیشتری داشت. برخی از مناطق که عرض جغرافیایی یا ارتفاع زیادی داشتند در هر زمستان مدت کوتاهی کاملاً در یخبندان به سر می‌بردند و همه جا پوشیده از برف و یخ می‌شد، اما امروزه تنها در روزهای برفی زمین پوشیده از برف و یخ می‌شود. عوامل متعددی مانند تغییرات در میزان تابش خورشید، فعالیت‌های آتشفشانی، کاهش سرعت گردش ترموهالین، و … را از عوامل عصر یخبندان کوچک می‌دانند.

عصر یخبندان کوچک و تاثیر آن بر ایران زمین[ویرایش]

عصر یخبندان کوچک باعث تغییر اقلیم گسترده در ایران شده و آثار اجتماعی، فرهنگی، محیط زیستی و ... فراوانی بر جای گذاشته است.


ماهنامه علوم زمین و معدن، سازمان زمین شناسی، سال 2 شماره 18، مهر 1386. نویسنده جعفر سپهری.