عتبات
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
شیعیان آرامگاههای امامان خود از جمله علی، حسین و دیگر مزارات امامان در عراق را اصطلاحاً عتبات یا عَتَبات عالیات میگویند.
واژهٔ عتبه به معنای آستان و درگاه است. عتبات در شهرهای کربلأ کاظمین، نجف و سامرا واقع شدهاند و شامل آرامگاههای شش تن از پیشوایان شاخهٔ دوازدهامامی شیعه میشوند.
- علی بن ابیطالب: نجف
- حسین بن علی: کربلا
- عباس: کربلا
- علیاکبر: کربلا
- موسی کاظم: کاظمین
- محمد تقی: کاظمین
- علی نقی: سامرا
- حسن عسکری: سامرا
حسین، برادرش عباس و پسرش علیاکبر در جنگ با امویان در سال ۶۱ قمری کشتهشدند.
عتبات و شهرهایی که این آرامگاهها در آنها قرار گرفتهاند از زمان رسمی شدن دین شیعه در ایران، همیشه شمار زیادی از ایرانیان را به خود جلب کرده که شماری در این شهرها ساکن شدهاند. روحانیان ایرانی ساکن این شهرها تأثیر نسبتاً زیادی در مسائل سیاسی ایران داشتهاند.
در خلال سدهٔ نوزدهم میلادیٔ عتبات عالیات مهمترین کانونهای تحصیل و آموزش شیعی بودند.[۱]
[ویرایش] منابع
لغتنامهٔ دهخدا، سرواژههای عتبه و عتبات.
- NEGUIN YAVARI: Shiʿa holy places in Iraq، بازدید: اکتبر ۲۰۰۸.
[ویرایش] پیوند به بیرون
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون اسلام است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
