عبدالباقی تبریزی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
عبدالباقی تبریزی از کتیبهنویسان زبردست دوره صفوی و اساتید مسلم خوشنویسی در قرن یازدهم[۱] بهویژه در خطوط ثلث، نسخ و رقاع است.
او از خوشنویسان صاحب نام دوره شاه عباس کبیر بود. او در خطوط ثلث، نسخ و رقاع از شاگردان علاالدین تبریزی بود و از اساتید مسلم به شمار میرود.[۲] همچنین او را از جمله شاگردان علیرضا عباسی دانستهاند.
عبدالباقی تبریزی بعضی از کتیبههای مسجد امام ( مسجد شاه یا مسجد سلطانی ) اصفهان را به امر شاه عباس نوشت[۳] که هنوز باقیست. گفته میشود شاه عباس به همین منظور او را از بغداد به اصفهان فراخواند.
عبدالباقی در سال ۱۰۳۹ هجری قمری بدرود حیات گفته است.[۴]
پانویس [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- فضایلی، حبیبالله. اطلس خط. انتشارات مشعل اصفهان. چاپ دوم، اصفهان۱۳۶۲ش. ص ۲۴۴، ۳۴۸ و ۳۴۹
- بهکوشش: یساولی، جواد. پیدایش و سیر تحول هنر خط. انتشارت یساولی، چاپ دوم ۱۳۶۰ش. ص ۸۱
|
||||||||||||||