عابس بن ابی شبیب الشاکری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عابس بن ابی شبیب شاکریاز یاران حسین بن علی بود که در روز عاشورا در کربلا کشته شد.

زندگی[ویرایش]

از قبیله بنی شاکر بود؛ مردمان این قبیله از شجاعان عرب بودند و به پیروی از اهل بیت شهرت داشتند.[۱]

عابس از بزرگان شیعه و از رؤسای قبیله‌ی بنی‌شاکر بود. هنگامی که مسلم بن عقیل در منزل مختار بن ابی عبیده ثقفی در جمع شیعیان، نامه امام علیه السلام را خواند، عابس بن شبیب برخاست و پس از حمد خدا گفت:« من از طرف مردم کوفه برای شما صحبت نمی‌کنم و نمی‌دانم که در دل‌های آنان چه می‌گذرد. قصد فریب شما را هم ندارم. به خدا سوگند آنچه می‌گویم چیزی است که در ضمیرم نقش بسته‌است و به آن باور دارم: در خود این آمادگی را می‌بینم که در هر زمانی که به کمک من نیاز داشته باشید، دریغ نکنم و در رکاب شما با شمشیرم با دشمنان مبارزه کنم و در این راه جز به رضای خداوند و ثواب الهی نمی‌اندیشم تا به دیدار خدا بشتابم.»

هنگامی که مسلم بن عقیل نامه‌ای برای امام نوشت، آن را به دست عابس بن شبیب داد و به سوی امام علیه السلام فرستاد. عابس نامه مسلم را در مکه تسلیم امام علیه السلام کرد و پیوسته در خدمت امام بود تا در کربلا کشته شد.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. حسین انصاریان. با کاروان نور. چاپ دوم. دارالعرفان، پاییز ۱۳۸۷. ۹۲. شابک ‎۱-۳-۹۴۷۳۸-۹۶۴. 
  2. پایگاه اطلاع رسانی استاد حسین انصاریان

دانشنامه رشد http://daneshnameh.roshd.ir/