طی (قبیله)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

طَی (به عربی: طیء) یکی از قبیله‌های بزرگ عرب قحطانی و یمنی‌ تبار است. اهل این قبیله را طایی می‌خوانند. آوازه طی تا به آن جا است که در فارسی از باب اطلاق جزء به کل، عرب را طایی یا تازی می‌گویند. طاییان بیش‌تر این آوازه را وام‌دار یکی از بزرگان اشان به نام حاتم اند. نیز طاییان نسب به سبأ بن یشجب می‌رسانند و خود را میراث‌دار تمدن سبا می‌دانند.

پیشینه[ویرایش]

نسب‌دانان عرب، نیاکان قبیله را تا آدم ابوالبشر چنین آورده اند: طیء ابن ادد بن زید بن یشجب (عمرو) بن عریب (مالک) بن زید بن کهلان بن سبأ بن یشجب بن یعرب ابن قحطان بن عابر (هود پیامبر) بن شالخ بن نحشد بن سام بن نوح پیامبر بن لمک بن منوشلخ ‌بن اخنوخ بن لیارد بن مهلائیل بن قینان بن أنوش بن شیث بن آدم

قبیله طی، مانند بسیاری دیگر از قبیله‌های جنوبی، پیش از ظهوز اسلام، به شمال کوچیده بودند و در شمال یثرب و در نزدیکی دومت الجندل، تیما و سکاکه جاگیر شده بودند.

در آستانه ظهور اسلام، حاتم پسر عبدالله بزرگ قبیله بود. حاتم گذشته از شاعری به جوانمردی آوازه داشت و نیز در بخشندگی در میان عرب مثال بود. آوازه ی حاتم نام قبیله اش را نیز بزرگ کرد. در میان طاییان اگرچه برخی کیش نصرانی یا یهودی داشتند اما بیش‌تر ایشان بر آیین بت‌پرستی بودند. حاتم را گفته اند که نصرانی بود. بت نامدار طی، فُلس بود.[۱]

پس از فتح مکه به دست مسلمانان، بسیاری از قبیله‌های عرب به اسلام گرویدند. اما طاییان همچنان بر کیش پیشینیان بودند. در این هنگام بزرگ قبیله، عدی پسر حاتم بود که خود، چون پدر نصرانی بود. او سپس‌تر در شمار نزدیک‌ترین یاران علی پسر ابی‌طالب درآمد.

افراد سرشناس[ویرایش]

گذشته[ویرایش]

معاصر[ویرایش]

در ادبیات فارسی[ویرایش]

بلاجوی راه بنی طی گرفت /بکشتن جوانمرد را پی گرفت.سعدی

منابع[ویرایش]

  1. جعفریان، رسول. سیره ی رسول خدا. دلیل ما، ۱۳۸۲.