شیرین‌بیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
Illustration Glycyrrhiza glabra0.jpg
Glycyrrhiza glabra

شیرین‌بیان (Glycyrrhiza glabra)، که به فارسی مهَک گفته می‌شود، گیاهی خودرو از تیرهٔ سبزی‌آساها، بومی جنوب اروپا، شمال آفریقا و نواحی معتدل آسیا ست. در اکثر نقاط ایران خصوصاً در شهرستان اقلید و نواحی شرقی و شمال شرقی و همچنین آذربایجان به فراوانی می‌روید. برگهای آن مرکب است و از ۴ تا ۷ زوج برگ به اضافهٔ یک برگچهٔ انتهایی تشکیل یافته‌است که به سبب ترشح شیره، چسبنده‌اند. گلهایش مایل به آبی و میوه‌اش شامل ۵ تا ۶ دانهٔ مایل به قهوه‌ای است. ریشه و ساقهٔ زیرزمینی آن مصرف دارویی دارد.[۱]. ریشه‌ها و ریزومهای این گیاه دارای پوستی قهوه‌ای‌رنگ یا سیاه و مغز زردرنگ است.

مشخصات[ویرایش]

شیرین‌بیان از زمرهٔ گیاهان بنشنی و بومی جنوب اروپا و قسمتهایی از آسیاست. این گیاه از رستنیهای علفی چندساله‌است. ارتفاع این گیاه تا یک متر و در نواحی معتدل تا دو متر می‌رسد. طول برگهای باریک آن از ۷ تا ۱۵ سانتیمتر است و شامل ۹ تا ۱۷ برگچه‌است. برگچه‌ها بیضوی بوده، کناره آنها صاف است. گلهای این گیاه به رنگهای ارغوانی، زرد یا بنفش یا آبی مایل به سفید است و به صورت مجتمع در انتهای ساقه‌های گل‌دهنده مشاهده می‌شود. زمان ظهور گلها اوایل تابستان است. میوهٔ این گیاه، غلافی و مستطیل شکل به طول ۲ تا ۳ سانتیمتر است و معمولاً هر میوه دارای ۳ تا ۶ عدد دانهٔ لوبیاشکل است.

شیرین بیان انواع مختلف دارد:

  • گونه اسپانیایی «G. typical» که میوه آن صاف و بدون کرک است و ریزومهای قهوه‌ای به قطر ۶ تا ۱۸ میلیمتر دارد.
  • گونه روسی «G. glandulifera» که برگهای آن چسبناک است و ریشه‌های متعدد به ضخامت ۵ سامتیمتر دارد. پوست ریشه آن فلس‌دار و قهوه‌ای رنگ است و شیرینی ملایم دارد.
  • گونه ترکی «G. pallida» که ضخامت ریشه آن حدود ۸ سانتیمتر است.
  • گونه ایرانی «G. violacca» که ریشه‌های آن نیز نسبتاً ضخیم است.

ترکیبات شیمیایی[ویرایش]

عصاره ریشه شیرین بیان دارای مقادیری گلوکز، ساکارز، آسپاراژین، مواد آلبومیدی، رزین و اسانس است و در پزشکی، داروسازی و صنایع غذایی و بهداشتی مصارف متعدد دارد.

تاریخچه[ویرایش]

بابلیان در حدود ۴۰۰۰ سال پیش شیرین بیان را به عنوان تقویت کننده بدن می‌شناخته‌اند. همچنین مصریان عهد باستان از ریشه آن عصاره تهیه می‌کرده‌اند؛ چنانکه در سال ۱۹۲۳ میلادی از مقبره توتانخامون ریشهٔ این گیاه یافت شد. پزشکان مصر قدیم عصاره شیرین بیان را جهت کاستن از تلخی داروهای تلخ‌مزه و معالجه امراض کبد و دستگاه گوارش به کار می‌برده‌اند.[۲]

کشت و برداشت شیرین‌بیان[ویرایش]

شیرین بیان از جمله گیاهان دارویی خودروست و کمتر مورد کشت و کار قرار می‌گیرد. این گیاه نورپسند است و در مدت رویش به هوای گرم و رطوبت متوسط نیاز دارد؛ بنا بر این شرایط مطلوب برای رشد این گیاه، خاکهای حاصلخیز در زمینهای کم ارتفاع (از سطح دریا)است که به خوبی زهکشی شده باشد (در مناطقی که سطح آب زمین بالاست). همچنین باید از آفتاب کافی برخوردار باشد.

روش تکثیر این گیاه تقسیم ریزوم و ریشهٔ آن است. در فصل پاییز (آبان‌ماه) ریزوم گیاهان سه تا چهارساله را پس از خروج از خاک به قطعات ۱۵ تا ۲۵ سانتیمتری تقسیم می‌کنند. سپس این قطعات را در ردیف‌هایی با فاصلهٔ ۶۰ تا ۸۰ سانتیمتر می‌کارند. فاصلهٔ مناسب ریزومها از هم ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر است. پس از کاشت باید آبیاری انجام گیرد.

با کاشت بذر نیز می‌توان به تکثیر این گیاه پرداخت.

برداشت ریشه‌های این گیاه در فصل پاییز سال سوم یا چهارم صورت می‌گیرد. این عمل در سطوح کم وسعت با استفاده از بیل و در سطوح وسیع با ماشین‌های مخصوص انجام می‌گیرد.

ریشه شیرین‌بیان[ویرایش]

ریشه بریده شده شیرین بیان

عصاره شیرین بیان تقریباً حاوی ۱۰۰ کالری در هر اونس (۳۵/۲۸ گرم) است. با جوشاندن ریشهٔ گیاه و تبخیر بخش عمدهٔ آب آن، ماده‌ای سیاه‌رنگ (مایل به قهوه‌ای) به دست می‌آید. این ماده به دو صورت جامد (عصاره) و شیره (رب سوس) عرضه می‌گردد.

کاربرد اصلی این ماده، (در کشورهای غربی) شیرین کردن فراورده‌های غذایی است؛ چون پنجاه برابر از قند (Sucrose) شیرین تر است و علاوه بر این، خواص دارویی دارد. ریشه خشکیده شیرین بیان را می‌توان به عنوان چاشنی جوید.

انواع تنقلات ساخته‌شده از عصاره شیرین‌بیان.

(در کشورهای غربی) طعم عصارهٔ شیرین‌بیان در انواع گسترده‌ای از تنقلات شیرین (همچون آب‌نبات) یافت می‌شود. محبوب‌ترین این شیرینی‌جات در انگلستان Liqourice allsorts است.

در قارهٔ اروپا (به غیر از انگلستان) آب‌نباتهایی با طعم تند و شور (فراورده با شیرین‌بیان) بر انواع دیگر ترجیح دارند. هرچند باید توجه داشت که طعم اغلب این گونه از تنقلات با روغن تخم انیسون (بادیان رومی) تقویت می‌شود و مقدار واقعی شیرین‌بیان در آن بسیار اندک است. به هر حال در هلند – که در آن آب‌نبات شیرین‌بیان موسوم به Drop(قطره) یکی از پرطرفدارترین انواع آب‌نباتهاست- فقط در اندکی از انواع متعدد این تنقلات عرضه شده به بازار، تخم انیسون (بادیان رومی)به کار می‌رود. گرچه مردم ترکیب آن با نعنا، جوهر نعنا یا برگ‌بو را نیز دوست دارند و آمیختن آن با کلراید آمونیوم نوعی آب‌نبات نمکی[۳] می‌سازد که به زبان هلندی به zout drop معروف است. پانتفرکت در یورکشایر نخستین محلی بود که ترکیب شیرین بیان با شکر به عنوان نوعی از شیرینی‌جات، به شکل امروزین مورد استفاده قرار گرفت. شیرینی پانتفرکت در اصل همان‌جا ساخته شد.

شیرین بیان در محاورهٔ مردم یورکشایر با عنوان اسپانیایی شناخته شد؛ ظاهراً به این سبب که راهبان اسپانیایی ریشهٔ شیرین بیان را درصومعهٔ ریوالکس در نزدیکی تیرسک پرورش دادند.

چاشنی شیرین بیان همچنین در نوشابه‌های غیرالکلی به کار می‌رود و نیز ته‌مزه‌ای مطبوع به بعضی جوشانده‌های گیاهی می‌بخشد. این امر همچنین در تغییر دادن مزه‌های نامطبوع برخی داروها نیز کاربرد دارد. جوانان هلندی اغلب خودشان نوشیدنی شیرین بیان را تهیه می‌کنند. همچنین نوشابهٔ محبوب هلندیها نوعی لیکور است که مادهٔ اصلی آن شیرین بیان است. مردم ایتالیا (خصوصاً در نواحی جنوبی) دوست دارند که از شیرین بیان به شکل طبیعی‌اش استفاده کنند؛ به این نحو که ریشهٔ این گیاه از زمین بیرون کشیده شده، پس از شسته شدن به عنوان خوشبو کنندهٔ دهان جویده می‌شود. در سراسر ایتالیا عصارهٔ خالص شیرین بیان (بدون افزودن شکر) به شکل قطعات کوچک سیاه‌رنگ مصرف می‌شود و طعم آن تلخ و تند است. در انگلستان و کالابریا نیز نحوهٔ استفاده از این ماده چنین است.

در آشپزی چینی شیرین بیان همچون چاشنی در پخت غذاهای مطبوع استفاده می‌شود و اغلب برای خوش‌طعم کردن سوپها و غذاهایی که در سوس سویا جوشانده می‌شود، به کار می‌رود.

شیرین بیان در سوریه نیز بسیار خواهان دارد و به صورت نوشیدنی در بازار عرضه می‌شود. این ماده همچنین عنصر اصلی نوشابه غیرالکلی بسیار معروف مصری موسوم به عرق سوس است.

کاربرد دارویی[ویرایش]

قسمت مورد استفادهٔ شیرین بیان ساقه‌های زیرزمینی و ریشه‌های گیاه است که دارای ترکیبات مختلفی است. مهم‌ترین ماده اصلی که موجب شیرینی شیرین بیان است، ترکیب موجود در ریشه‌های گیاه به نام اسید گلیسریزیک است که پنجاه برابر از شکر شیرین‌تر است و مقدار آن با توجه به شرایط محیطی و گونه گیاه بین ۵ تا ۲۰ درصد است. اسید گلیسریزیک[پانویس ۱] با افزایش سن گیاه افزایش می‌یابد. طعم عصاره بسته به انواع مختلف گیاه، متغیر است؛ مثلاً شیرین بیان اسپانیایی طعم ملایم دارد؛ در حالیکه شیرین بیان یونانی دارای طعمی نسبتاً تلخ است. عصاره این گیاه حاوی ترکیب گلیسیریزین[پانویس ۲]، اسید گلیسریزیک و نمک‌های پتاسیم و کلسیم است. اسید گلیسریزیک و گلیسیریزین برای درمان زخم‌های گوارشی مفید است. ریشه‌های این گیاه حاوی کومارین، فلاون، روغنهای فرار و استرول گیاهی نیز هست.

پودر ریشهٔ شیرین بیان (ریشهٔ خشک ساییدهٔ گیاه) خلط‌آوری مؤثر است و از زمانهای باستان به این منظور مورد استفاده بوده است؛ مخصوصاً هندوها آن را در داروی Ayurvedic (برگرفته از کلمه سانسکریت ayur-veda به معنی علم حیات) به کار می‌برده‌اند (همچنین به عنوان خمیردندان) و به جاستی‌مادهو (Jastimadhu) معروف بوده‌است. ترکیبات موجود در ریشهٔ گیاه شیرین بیان در مقابله با پوسیدگی دندان نافع است. ترکیبات موجود در ریشهٔ گیاه خاصیت ضدمیکروبی دارد؛ بنا بر این می‌توان از شیرهٔ این گیاه به عنوان مادهٔ ضدپوسیدگی در محلول‌های شستشوی دهان و نیز خمیر دندان‌ها استفاده کرد.

در طب سنتی از این گیاه برای درمان اسپاسم عضلات و تورم، برونشیت، روماتیسم و ورم مفاصل استفاده می‌شود.

امروزه نیز عصارهٔ شیرین بیان یکی از اجزاء ترکیبی شربت سرفه به شمار می‌رود. این ماده به شکل طبیعی‌اش، در درمان زخمهای دهان و دستگاه گوارشی مفید است. شیرین بیان همچنین مدر (ادرارآور) و ملیّن است و می‌توان از آن به عنوان عامل ضدویروس موضعی برای زخم و التهاب زونا، چشم، دهان و دستگاه تناسلی به کار برد. مهم‌ترین خاصیت شیرین بیان، تاثیر بر دستگاه گوارش است. این گیاه درمان‌کننده ورم و زخم معده و اثنی‌عشر است و بر روی سرطان معده تأثیر مطلوب دارد. همچنین برای درمان سوءهاضمه و از بین بردن نفخ شکم مفید است.

شیرین بیان بر سیستم درون‌ریز بدن نیز تأثیرگذار است و مصرف آن ممکن است مقدار تستوسترون خونابه را کاهش دهد. با این حال مشخص نیست که آیا بر میزان تستوسترون آزاد نیز مؤثر است یا خیر.

احتیاطات مصرف[ویرایش]

مصرف بی رویهٔ شیرین بیان یا سایر فراورده‌های آن به سبب تحریک غدد فوق کلیوی و ترشح بیش از اندازهٔ هورمون آلدسترون ممنوع اعلام گردیده‌است. این حالت سبب عوارضی چون اختلال در فعالیتهای متابولیسمی و بالا رفتن فشار خون می‌گردد. در صورت مصرف بیش از ۲۰ گرم در روز، بروز عوارض نامطلوب بعید نیست. استفادهٔ زیاد از شیرین بیان برای طحال نیز مضر است. مصرف بسیار بالای شیرین بیان ممکن است به بروز حالاتی خطرناک نظیر فشارخون و حتی سکتهٔ قلبی منجر شود.

برخی از افراد با مصرف زیاد شیرین‌بیان دچار درد عضله و عده‌ای دیگر با کرخت شدن دست و پا مواجه می‌شوند.

مصرف زیاد این ماده سبب افزایش وزن نیز می‌شود.

در صورت بالا بودن فشار خون یا ناراحتی کلیه، قلب یا کبد باید از مصرف شیرین بیان پرهیز کرد.

مصرف این گیاه و فراورده‌های آن برای زنانی که در دوران بارداری یا شیردهی‌اند، منع شده‌است.

البته با رعایت میزان معقول مصرف شیرین بیان می‌توان از بروز این مشکلات جلوگیری کرده، از خواص بسیار مفید آن بهره برد. در صورت لزوم مصرف طولانی‌مدت شیرین بیان، بهتر است آن را با کتیرا ترکیب کرد.

تصاویری از قسمتهای مختلف شیرین بیان[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

واژه‌نامه[ویرایش]

  1. Glycyrrhetinic acid
  2. Glycyrrhizin

توضیحات[ویرایش]

  1. فرهنگ معین
  2. بخشی از مقالهٔ عرقسوس در ویکی عربی
  3. http://en.wikipedia.org/wiki/Salty_liquorice

منابع[ویرایش]

کتاب‌ها
  • میرحیدر، حسین. معارف گیاهی. ج. ۳. چاپ اول. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۳. ۵۳۲. 
  • فرهنگ معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۶۲
  • قسمتی از مقالهٔ Liquorice در ویکی‌پدیای انگلیسی و عربی
  • Oxford Talking Dictionary. Copyright © ۱۹۹۸ The Learning Company, Inc

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ شیرین‌بیان موجود است.

گیاهان دارویی

For other uses, see Liquorice (disambiguation).
Liquorice
Illustration Glycyrrhiza glabra0.jpg
Scientific classification
Kingdom: Plantae
(unranked): Angiosperms
(unranked): Eudicots
(unranked): Rosids
Order: Fabales
Family: Fabaceae
Subfamily: Faboideae
Tribe: Galegeae
Genus: Glycyrrhiza
Species: G. glabra
Binomial name
Glycyrrhiza glabra
L.[1]
Synonyms
Glycyrrhiza glabra - MHNT

Liquorice or licorice (/ˈlɪk(ə)rɪʃ/ LIK-(ə-)rish or /ˈlɪk(ə)rɪs/ LIK-(ə-)ris; see spelling differences)[2] is the root of Glycyrrhiza glabra from which a somewhat sweet flavour can be extracted. The liquorice plant is a legume that is native to southern Europe and parts of Asia. It is not botanically related to anise, star anise, or fennel, which are sources of similar flavouring compounds. The word liquorice / licorice is derived (via the Old French licoresse) from the Greek γλυκύρριζα (glukurrhiza), meaning "sweet root",[3] from γλυκύς (glukus), "sweet"[4] + ῥίζα (rhiza), "root",[5][6] the name provided by Dioscorides.[7]

Description

It is a herbaceous perennial, growing to 1 m in height, with pinnate leaves about 7–15 cm (3–6 in) long, with 9–17 leaflets. The flowers are 0.8–1.2 cm (⅓–½ in) long, purple to pale whitish blue, produced in a loose inflorescence. The fruit is an oblong pod, 2–3 cm (1 in) long, containing several seeds.[8] The roots are stoloniferous.[9]

Chemistry

The scent of liquorice root comes from a complex and variable combination of compounds, of which anethole is the most minor component (0-3% of total volatiles).[clarification needed] Much of the sweetness in liquorice comes from glycyrrhizin, which has a sweet taste, 30–50 times the sweetness of sugar. The sweetness is very different from sugar, being less instant, tart, and lasting longer.

The isoflavene glabrene and the isoflavane glabridin, found in the roots of liquorice, are phytoaestrogens.[10][11]

Cultivation and uses

Liquorice, which grows best in well-drained soils in deep valleys with full sun, is harvested in the autumn two to three years after planting.[8] Countries producing liquorice include Iran, Afghanistan, the People’s Republic of China, Pakistan, Iraq, Azerbaijan, Uzbekistan, Turkmenistan, and Turkey.[12]

The world's leading manufacturer of liquorice products is M&F Worldwide, which manufactures more than 70% of the worldwide liquorice flavours sold to end-users.[13]

Tobacco

Most liquorice is used as a flavouring agent for tobacco. For example, M&F Worldwide reported in 2011 that approximately 63% of its liquorice product sales are to the worldwide tobacco industry for use as tobacco flavour enhancing and moistening agents in the manufacture of American blend cigarettes, moist snuff, chewing tobacco, and pipe tobacco.[12] American blend cigarettes made up a larger portion of worldwide tobacco consumption in earlier years,[14] and the percentage of liquorice products used by the tobacco industry was higher in the past. M&F Worldwide sold approximately 73% of its liquorice products to the tobacco industry in 2005.[15] A consultant to M&F Worldwide's predecessor company stated in 1975 that it was believed that well over 90% of the total production of liquorice extract and its derivatives found its way into tobacco products.[16]

Liquorice provides tobacco products with a natural sweetness and a distinctive flavour that blends readily with the natural and imitation flavouring components employed in the tobacco industry. It represses harshness and is not detectable as liquorice by the consumer.[16] Tobacco flavourings such as liquorice also make it easier to inhale the smoke by creating bronchodilators, which open up the lungs.[17] Chewing tobacco requires substantially higher levels of liquorice extract as emphasis on the sweet flavour appears highly desirable.[16]

Food and candy

Liquorice flavour is found in a wide variety of liquorice candies or sweets. In most of these candies the taste is reinforced by aniseed oil so that the actual content of liquorice is very low. Liquorice confections are primarily purchased by consumers in the European Union.[12]

In the Netherlands, where liquorice candy ("drop") is one of the most popular forms of sweets, only a few of the many forms that are sold contain aniseed, although mixing it with mint, menthol, or with laurel is quite popular. Mixing it with ammonium chloride ('salmiak') is also popular. The most popular liquorice, known in the Netherlands as zoute drop (salty liquorice), actually contains very little salt, i.e., sodium.[18] The salty taste is probably due to ammonium chloride and the blood pressure raising effect is due to glycyrrhizin (see below). Strong, salty candies are popular in Scandinavia.

Pontefract in Yorkshire was the first place where liquorice mixed with sugar began to be used as a sweet in the same way it is in the modern day.[19] Pontefract cakes were originally made there. In County Durham, Yorkshire, and Lancashire it is colloquially known as Spanish, supposedly because Spanish monks grew liquorice root at Rievaulx Abbey near Thirsk.[20]

Liquorice root

Liquorice is popular in Italy (particularly in the South) and Spain in its natural form. The root of the plant is simply dug up, washed, and chewed as a mouth freshener. Throughout Italy unsweetened liquorice is consumed in the form of small black pieces made only from 100% pure liquorice extract; the taste is bitter and intense. In Calabria a popular liqueur is made from pure liquorice extract. Liquorice is also very popular in Syria where it is sold as a drink. Dried liquorice root can be chewed as a sweet. Black liquorice contains approximately 100 calories per ounce (15 kJ/g).

Medicine

See also: Glycyrrhizin
See also: Enoxolone

The compound glycyrrhizin (or glycyrrhizic acid), found in liquorice, has been proposed as being useful for liver protection in tuberculosis therapy, however evidence does not support this use which may in fact be harmful.[21] Glycyrrhizin has also demonstrated antiviral, antimicrobial, anti-inflammatory, hepatoprotective, and blood-pressure increasing effects in vitro and in vivo, as is supported by the finding that intravenous glycyrrhizin (as if it is given orally very little of the original drug makes it into circulation) slows the progression of viral and autoimmune hepatitis.[22][23] Liquorice has also demonstrated promising activity in one clinical trial, when applied topically, against atopic dermatitis.[24] Additionally liquorice has also proven itself effective in treating hyperlipidaemia (a high amount of fats in the blood).[25] Liquorice has also demonstrated efficacy in treating inflammation-induced skin hyperpigmentation.[26][27] Liquorice may also be useful in preventing neurodegenerative disorders and cavities.[28][29][30]

The anti-ulcer, laxative, anti-diabetic, anti-inflammatory, immunomodulatory, antitumour and expectorant properties of liquorice have been investigated.[31]

Folk medicine

In traditional Chinese medicine, liquorice (मुलेठी, 甘草, شیرین بیان) is believed to "harmonize" the ingredients in a formula and to carry the formula to the twelve "regular meridians".[32]

Toxicity

Its major dose-limiting toxicities are corticosteroid in nature, due to the inhibitory effect its chief active constituents, glycyrrhizin and enoxolone, have on cortisol degradation and include oedema, hypokalaemia, weight gain or loss, and hypertension.[33][34]

Gallery

References

  1. ^ a b "Glycyrrhiza glabra information from NPGS/GRIN". www.ars-grin.gov. Retrieved 6 March 2008. 
  2. ^ licorice. Merriam-Webster's Medical Dictionary, © 2007 Merriam-Webster, Inc.
  3. ^ γλυκύρριζα, Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, on Perseus
  4. ^ γλυκύς, Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, on Perseus
  5. ^ ῥίζα, Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, on Perseus<
  6. ^ liquorice, on Oxford Dictionaries
  7. ^ google books Maud Grieve, Manya Marshall - A modern herbal: the medicinal, culinary, cosmetic and economic properties, cultivation and folk-lore of herbs, grasses, fungi, shrubs, & trees with all their modern scientific uses, Volume 2 Dover Publications, 1982 & Pharmacist's Guide to Medicinal Herbs Arthur M. Presser Smart Publications, 1 Apr 2001 2012-05-19
  8. ^ a b Huxley, A., ed. (1992). New RHS Dictionary of Gardening. ISBN 0-333-47494-5
  9. ^ Brown, D., ed. (1995). "The RHS encyclopedia of herbs and their uses". ISBN 1-4053-0059-0
  10. ^ Somjen, D.; Katzburg, S.; Vaya, J.; Kaye, A. M.; Hendel, D.; Posner, G. H.; Tamir, S. (2004). "Estrogenic activity of glabridin and glabrene from licorice roots on human osteoblasts and prepubertal rat skeletal tissues". The Journal of Steroid Biochemistry and Molecular Biology 91 (4–5): 241–246. doi:10.1016/j.jsbmb.2004.04.008. PMID 15336701. 
  11. ^ Tamir, S.; Eizenberg, M.; Somjen, D.; Izrael, S.; Vaya, J. (2001). "Estrogen-like activity of glabrene and other constituents isolated from licorice root". The Journal of steroid biochemistry and molecular biology 78 (3): 291–298. doi:10.1016/S0960-0760(01)00093-0. PMID 11595510. 
  12. ^ a b c M & F Worldwide Corp., Annual Report on Form 10-K for the Year Ended December 31, 2010.
  13. ^ M & F Worldwide Corp., Annual Report on Form 10-K for the Year Ended December 31, 2001.
  14. ^ Erik Assadourian, Cigarette Production Drops, Vital Signs 2005, at 70.
  15. ^ M & F Worldwide Corp., Annual Report on Form 10-K for the Year Ended December 31, 2005.
  16. ^ a b c Marvin K. Cook, The Use of Licorice and Other Flavoring Material in Tobacco (Apr. 10, 1975).
  17. ^ Boeken v. Phillip Morris Inc., 127 Cal. App. 4th 1640, 1673, 26 Cal. Rptr. 3d 638, 664 (2005).
  18. ^ [1] the online Dutch food composition database]
  19. ^ "Right good food from the Ridings". AboutFood.com. 25 October 2007. 
  20. ^ "Where Liquorice Roots Go Deep". Northern Echo. Retrieved 9 December 2008. 
  21. ^ Liu Q, Garner P, Wang Y, Huang B, Smith H (2008). "Drugs and herbs given to prevent hepatotoxicity of tuberculosis therapy: systematic review of ingredients and evaluation studies". BMC Public Health (Systematic review) 8: 365. doi:10.1186/1471-2458-8-365. PMC 2576232. PMID 18939987. 
  22. ^ Chien, CF; Wu, YT; Tsai, TH (January 2011). "Biological analysis of herbal medicines used for the treatment of liver diseases.". Biomedical Chromatography 25 (1-2): 21–38. doi:10.1002/bmc.1568. PMID 21204110. 
  23. ^ Yasui, S; Fujiwara, K; Tawada, A; Fukuda, Y; Nakano, M; Yokosuka, O (December 2011). "Efficacy of intravenous glycyrrhizin in the early stage of acute onset autoimmune hepatitis.". Digestive Diseases and Sciences 56 (12): 3638–47. doi:10.1007/s10620-011-1789-5. PMID 21681505. 
  24. ^ Reuter, J; Merfort, I; Schempp, CM (2010). "Botanicals in dermatology: an evidence-based review.". American Journal of Clinical Dermatology 11 (4): 247–67. doi:10.2165/11533220-000000000-00000. PMID 20509719. 
  25. ^ Hasani-Ranjbar, S; Nayebi, N; Moradi, L; Mehri, A; Larijani, B; Abdollahi, M (2010). "The efficacy and safety of herbal medicines used in the treatment of hyperlipidemia; a systematic review.". Current pharmaceutical design 16 (26): 2935–47. doi:10.2174/138161210793176464. PMID 20858178. 
  26. ^ Callender, VD; St Surin-Lord, S; Davis, EC; Maclin, M (April 2011). "Postinflammatory hyperpigmentation: etiologic and therapeutic considerations.". American Journal of Clinical Dermatology 12 (2): 87–99. doi:10.2165/11536930-000000000-00000. PMID 21348540. 
  27. ^ Leyden, JJ; Shergill, B; Micali, G; Downie, J; Wallo, W (October 2011). "Natural options for the management of hyperpigmentation.". Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology 25 (10): 1140–5. doi:10.1111/j.1468-3083.2011.04130.x. PMID 21623927. 
  28. ^ Kannappan, R; Gupta, SC; Kim, JH; Reuter, S; Aggarwal, BB (October 2011). "Neuroprotection by spice-derived nutraceuticals: you are what you eat!" (PDF). Molecular Neurobiology 44 (2): 142–59. doi:10.1007/s12035-011-8168-2. PMC 3183139. PMID 21360003. 
  29. ^ Gazzani, G; Daglia, M; Papetti, A (April 2012). "Food components with anticaries activity.". Current Opinion in Biotechnology 23 (2): 153–9. doi:10.1016/j.copbio.2011.09.003. PMID 22030309. 
  30. ^ Messier, C; Epifano, F; Genovese, S; Grenier, D (January 2012). "Licorice and its potential beneficial effects in common oro-dental diseases.". Oral Diseases 18 (1): 32–9. doi:10.1111/j.1601-0825.2011.01842.x. PMID 21851508. 
  31. ^ Shibata, S (October 2000). "A drug over the millennia: pharmacognosy, chemistry, and pharmacology of licorice.". Yakugaku Zasshi 120 (10): 849–62. PMID 11082698. 
  32. ^ Bensky, Dan; et al. (2004). Chinese Herbal Medicine: Materia Medica, Third Edition. Eastland Press. ISBN 0-939616-42-4. 
  33. ^ Olukoga, A; Donaldson, D (June 2000). "Liquorice and its health implications.". The Journal of the Royal Society for the Promotion of Health 120 (2): 83–9. doi:10.1177/146642400012000203. PMID 10944880. 
  34. ^ Armanini, D; Fiore, C; Mattarello, MJ; Bielenberg, J; Palermo, M (September 2002). "History of the endocrine effects of licorice.". Experimental and Clinical Endocrinology & diabetes 110 (6): 257–61. doi:10.1055/s-2002-34587. PMID 12373628. 

External links