شیرین‌بیان

فارسی

English

شیرین‌بیان (Glycyrrhiza glabra)، که به فارسی مهَک گفته می‌شود، گیاهی خودرو از تیرهٔ سبزی‌آساها، بومی جنوب اروپا، شمال آفریقا و نواحی معتدل آسیا ست. در اکثر نقاط ایران خصوصاً در شهرستان اقلید و نواحی شرقی و شمال شرقی و همچنین آذربایجان به فراوانی می‌روید. برگهای آن مرکب است و از ۴ تا ۷ زوج برگ به اضافهٔ یک برگچهٔ انتهایی تشکیل یافته‌است که به سبب ترشح شیره، چسبنده‌اند. گلهایش مایل به آبی و میوه‌اش شامل ۵ تا ۶ دانهٔ مایل به قهوه‌ای است. ریشه و ساقهٔ زیرزمینی آن مصرف دارویی دارد.. ریشه‌ها و ریزومهای این گیاه دارای پوستی قهوه‌ای‌رنگ یا سیاه و مغز زردرنگ است. مشخصات شیرین‌بیان از زمرهٔ گیاهان بنشنی و بومی جنوب اروپا و قسمتهایی از آسیاست. این گیاه از رستنیهای علفی چندساله‌است. ارتفاع این گیاه تا یک متر و در نواحی معتدل تا دو متر می‌رسد. طول برگهای باریک آن از ۷ تا ۱۵ سانتیمتر است و شامل ۹ تا ۱۷ برگچه‌است. برگچه‌ها بیضوی بوده، کناره آنها صاف است. گلهای این گیاه به رنگهای ارغوانی، زرد یا بنفش یا آبی مایل به سفید است و به صورت مجتمع در انتهای ساقه‌های گل‌دهنده مشاهده می‌شود. زمان ظهور گلها اوایل تابستان است. میوهٔ این گیاه، غلافی و مستطیل شکل به طول ۲ تا ۳ سانتیمتر است و معمولاً هر میوه دارای ۳ تا ۶ عدد دانهٔ لوبیاشکل است. شیرین بیان انواع مختلف دارد: گونه اسپانیایی «G. typical» که میوه آن صاف و بدون کرک است و ریزومهای قهوه‌ای به قطر ۶ تا ۱۸ میلیمتر دارد. گونه روسی «G. glandulifera» که برگهای آن چسبناک است و ریشه‌های متعدد به ضخامت ۵ سامتیمتر دارد. پوست ریشه آن فلس‌دار و قهوه‌ای رنگ است و شیرینی ملایم دارد. گونه ترکی «G. pallida» که ضخامت ریشه آن حدود ۸ سانتیمتر است. گونه ایرانی «G. violacca» که ریشه‌های آن نیز نسبتاً ضخیم است. ترکیبات شیمیایی عصاره ریشه شیرین بیان دارای مقادیری گلوکز، ساکاروز، آسپاراژین، مواد آلبومیدی، رزین و اسانس است و در پزشکی، داروسازی و صنایع غذایی و بهداشتی مصارف متعدد دارد. تاریخچه بابلیان در حدود ۴۰۰۰ سال پیش شیرین بیان را به عنوان تقویت کننده بدن می‌شناخته‌اند. همچنین مصریان عهد باستان از ریشه آن عصاره تهیه می‌کرده‌اند؛ چنانکه در سال ۱۹۲۳ میلادی از مقبره توتانخامون ریشهٔ این گیاه یافت شد. پزشکان مصر قدیم عصاره شیرین بیان را جهت کاستن از تلخی داروهای تلخ‌مزه و معالجه امراض کبد و دستگاه گوارش به کار می‌برده‌اند. کشت و برداشت شیرین‌بیان شیرین بیان از جمله گیاهان دارویی خودروست و کمتر مورد کشت و کار قرار می‌گیرد. این گیاه نورپسند است و در مدت رویش به هوای گرم و رطوبت متوسط نیاز دارد؛ بنا بر این شرایط مطلوب برای رشد این گیاه، خاکهای حاصلخیز در زمینهای کم ارتفاع (از سطح دریا)است که به خوبی زهکشی شده باشد (در مناطقی که سطح آب زمین بالاست). همچنین باید از آفتاب کافی برخوردار باشد. روش تکثیر این گیاه تقسیم ریزوم و ریشهٔ آن است. در فصل پاییز (آبان‌ماه) ریزوم گیاهان سه تا چهارساله را پس از خروج از خاک به قطعات ۱۵ تا ۲۵ سانتیمتری تقسیم می‌کنند. سپس این قطعات را در ردیف‌هایی با فاصلهٔ ۶۰ تا ۸۰ سانتیمتر می‌کارند. فاصلهٔ مناسب ریزومها از هم ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر است. پس از کاشت باید آبیاری انجام گیرد. با کاشت بذر نیز می‌توان به تکثیر این گیاه پرداخت. برداشت ریشه‌های این گیاه در فصل پاییز سال سوم یا چهارم صورت می‌گیرد. این عمل در سطوح کم وسعت با استفاده از بیل و در سطوح وسیع با ماشین‌های مخصوص انجام می‌گیرد. ریشه شیرین‌بیان ریشه بریده شده شیرین بیان عصاره شیرین بیان تقریباً حاوی ۱۰۰ کالری در هر اونس (۳۵/۲۸ گرم) است. با جوشاندن ریشهٔ گیاه و تبخیر بخش عمدهٔ آب آن، ماده‌ای سیاه‌رنگ (مایل به قهوه‌ای) به دست می‌آید. این ماده به دو صورت جامد (عصاره) و شیره (رب سوس) عرضه می‌گردد. کاربرد اصلی این ماده، (در کشورهای غربی) شیرین کردن فرآورده‌های غذایی است؛ چون پنجاه برابر از قند (Sucrose) شیرین تر است و علاوه بر این، خواص دارویی دارد. ریشه خشکیده شیرین بیان را می‌توان به عنوان چاشنی جوید. انواع تنقلات ساخته‌شده از عصاره شیرین‌بیان. (در کشورهای غربی) طعم عصارهٔ شیرین‌بیان در انواع گسترده‌ای از تنقلات شیرین (همچون آب‌نبات) یافت می‌شود. محبوب‌ترین این شیرینی‌جات در انگلستان Liqourice allsorts است. در قارهٔ اروپا (به غیر از انگلستان) آب‌نباتهایی با طعم تند و شور (فراورده با شیرین‌بیان) بر انواع دیگر ترجیح دارند. هرچند باید توجه داشت که طعم اغلب این گونه از تنقلات با روغن تخم انیسون (بادیان رومی) تقویت می‌شود و مقدار واقعی شیرین‌بیان در آن بسیار اندک است. به هر حال در هلند – که در آن آب‌نبات شیرین‌بیان موسوم به Drop(قطره) یکی از پرطرفدارترین انواع آب‌نباتهاست- فقط در اندکی از انواع متعدد این تنقلات عرضه شده به بازار، تخم انیسون (بادیان رومی)به کار می‌رود. گرچه مردم ترکیب آن با نعنا، جوهر نعنا یا برگ‌بو را نیز دوست دارند و آمیختن آن با کلراید آمونیوم نوعی آب‌نبات نمکی می‌سازد که به زبان هلندی به zout drop معروف است. پانتفرکت در یورکشایر نخستین محلی بود که ترکیب شیرین بیان با شکر به عنوان نوعی از شیرینی‌جات، به شکل امروزین مورد استفاده قرار گرفت. شیرینی پانتفرکت در اصل همان‌جا ساخته شد. شیرین بیان در محاورهٔ مردم یورکشایر با عنوان اسپانیایی شناخته شد؛ ظاهراً به این سبب که راهبان اسپانیایی ریشهٔ شیرین بیان را درصومعهٔ ریوالکس در نزدیکی تیرسک پرورش دادند. چاشنی شیرین بیان همچنین در نوشابه‌های غیرالکلی به کار می‌رود و نیز ته‌مزه‌ای مطبوع به بعضی جوشانده‌های گیاهی می‌بخشد. این امر همچنین در تغییر دادن مزه‌های نامطبوع برخی داروها نیز کاربرد دارد. جوانان هلندی اغلب خودشان نوشیدنی شیرین بیان را تهیه می‌کنند. همچنین نوشابهٔ محبوب هلندیها نوعی لیکور است که مادهٔ اصلی آن شیرین بیان است. مردم ایتالیا (خصوصاً در نواحی جنوبی) دوست دارند که از شیرین بیان به شکل طبیعی‌اش استفاده کنند؛ به این نحو که ریشهٔ این گیاه از زمین بیرون کشیده شده، پس از شسته شدن به عنوان خوشبو کنندهٔ دهان جویده می‌شود. در سراسر ایتالیا عصارهٔ خالص شیرین بیان (بدون افزودن شکر) به شکل قطعات کوچک سیاه‌رنگ مصرف می‌شود و طعم آن تلخ و تند است. در انگلستان و کالابریا نیز نحوهٔ استفاده از این ماده چنین است. در آشپزی چینی شیرین بیان همچون چاشنی در پخت غذاهای مطبوع استفاده می‌شود و اغلب برای خوش‌طعم کردن سوپها و غذاهایی که در سوس سویا جوشانده می‌شود، به کار می‌رود. شیرین بیان در سوریه نیز بسیار خواهان دارد و به صورت نوشیدنی در بازار عرضه می‌شود. این ماده همچنین عنصر اصلی نوشابه غیرالکلی بسیار معروف مصری موسوم به عرق سوس است. کاربرد دارویی قسمت مورد استفادهٔ شیرین بیان ساقه‌های زیرزمینی و ریشه‌های گیاه است که دارای ترکیبات مختلفی است. مهم‌ترین ماده اصلی که موجب شیرینی شیرین بیان است، ترکیب موجود در ریشه‌های گیاه به نام اسید گلیسریزیک است که پنجاه برابر از شکر شیرین‌تر است و مقدار آن با توجه به شرایط محیطی و گونه گیاه بین ۵ تا ۲۰ درصد است. اسید گلیسریزیک با افزایش سن گیاه افزایش می‌یابد. طعم عصاره بسته به انواع مختلف گیاه، متغیر است؛ مثلا شیرین بیان اسپانیایی طعم ملایم دارد؛ در حالیکه شیرین بیان یونانی دارای طعمی نسبتاً تلخ است. عصاره این گیاه حاوی ترکیب گلیسیریزین، اسید گلیسریزیک و نمک‌های پتاسیم و کلسیم است. اسید گلیسریزیک و گلیسیریزین برای درمان زخم‌های گوارشی مفید است. ریشه‌های این گیاه حاوی کومارین، فلاون، روغنهای فرار و استرول گیاهی نیز هست. پودر ریشهٔ شیرین بیان (ریشهٔ خشک ساییدهٔ گیاه) خلط‌آوری مؤثر است و از زمانهای باستان به این منظور مورد استفاده بوده است؛ مخصوصاً هندوها آن را در داروی Ayurvedic (برگرفته از کلمه سانسکریت ayur-veda به معنی علم حیات) به کار می‌برده‌اند (همچنین به عنوان خمیردندان) و به جاستی‌مادهو (Jastimadhu) معروف بوده‌است. ترکیبات موجود در ریشهٔ گیاه شیرین بیان در مقابله با پوسیدگی دندان نافع است. ترکیبات موجود در ریشهٔ گیاه خاصیت ضدمیکروبی دارد؛ بنا بر این می‌توان از شیرهٔ این گیاه به عنوان مادهٔ ضدپوسیدگی در محلول‌های شستشوی دهان و نیز خمیر دندان‌ها استفاده کرد. در طب سنتی از این گیاه برای درمان اسپاسم عضلات و تورم، برونشیت، روماتیسم و ورم مفاصل استفاده می‌شود. امروزه نیز عصارهٔ شیرین بیان یکی از اجزاء ترکیبی شربت سرفه به شمار می‌رود. این ماده به شکل طبیعی‌اش، در درمان زخمهای دهان و دستگاه گوارشی مفید است. شیرین بیان همچنین مدر (ادرارآور) و ملیّن است و می‌توان از آن به عنوان عامل ضدویروس موضعی برای زخم و التهاب زونا، چشم، دهان و دستگاه تناسلی به کار برد. مهم‌ترین خاصیت شیرین بیان، تاثیر بر دستگاه گوارش است. این گیاه درمان‌کننده ورم و زخم معده و اثنی‌عشر است و بر روی سرطان معده تأثیر مطلوب دارد. همچنین برای درمان سوءهاضمه و از بین بردن نفخ شکم مفید است. شیرین بیان بر سیستم درون‌ریز بدن نیز تأثیرگذار است و مصرف آن ممکن است مقدار تستوسترون خونابه را کاهش دهد. با این حال مشخص نیست که آیا بر میزان تستوسترون آزاد نیز مؤثر است یا خیر. احتیاطات مصرف مصرف بی رویهٔ شیرین بیان یا سایر فرآورده‌های آن به سبب تحریک غدد فوق کلیوی و ترشح بیش از اندازهٔ هورمون آلدسترون ممنوع اعلام گردیده‌است. این حالت سبب عوارضی چون اختلال در فعالیتهای متابولیسمی و بالا رفتن فشار خون می‌گردد. در صورت مصرف بیش از ۲۰ گرم در روز، بروز عوارض نامطلوب بعید نیست. استفادهٔ زیاد از شیرین بیان برای طحال نیز مضر است. مصرف بسیار بالای شیرین بیان ممکن است به بروز حالاتی خطرناک نظیر فشارخون و حتی سکتهٔ قلبی منجر شود. برخی از افراد با مصرف زیاد شیرین‌بیان دچار درد عضله و عده‌ای دیگر با کرخت شدن دست و پا مواجه می‌شوند. مصرف زیاد این ماده سبب افزایش وزن نیز می‌شود. در صورت بالا بودن فشار خون یا ناراحتی کلیه، قلب یا کبد باید از مصرف شیرین بیان پرهیز کرد. مصرف این گیاه و فرآورده‌های آن برای زنانی که در دوران بارداری یا شیردهی‌اند، منع شده‌است. البته با رعایت میزان معقول مصرف شیرین بیان می‌توان از بروز این مشکلات جلوگیری کرده، از خواص بسیار مفید آن بهره برد. در صورت لزوم مصرف طولانی‌مدت شیرین بیان، بهتر است آن را با کتیرا ترکیب کرد. تصاویری از قسمتهای مختلف شیرین بیان جستارهای وابسته فهرست گیاهان واژه‌نامه توضیحات منابع کتاب‌ها میرحیدر، حسین. معارف گیاهی. ج. ۳. چاپ اول. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۳. ۵۳۲.  فرهنگ معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۶۲ قسمتی از مقالهٔ Liquorice در ویکی‌پدیای انگلیسی و عربی Oxford Talking Dictionary. Copyright © ۱۹۹۸ The Learning Company, Inc پیوند به بیرون در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ شیرین‌بیان موجود است. National Institute of Health - Medline PDRhealth.com - Profile of Deglycyrrhizinated Licorice (DGL) article on Licorice

For the sweet, see Liquorice (confectionery). For the licorice root or radix glycyrrhizae also known as Chinese licorice, see Glycyrrhiza uralensis. For the Snowden EP, see Licorice EP. Liquorice Scientific classification Kingdom: Plantae (unranked): Angiosperms (unranked): Eudicots (unranked): Rosids Order: Fabales Family: Fabaceae Subfamily: Faboideae Tribe: Galegeae Genus: Glycyrrhiza Species: G. glabra Binomial name Glycyrrhiza glabra L. Synonyms Glycyrrhiza glandulifera Waldst. & Kit. Liquorice or licorice (/ˈlɪkᵊrɪʃ/ LIK-(ə-)rish or /ˈlɪkᵊrɪs/ LIK-(ə-)ris) is the root of Glycyrrhiza glabra from which a somewhat sweet flavor can be extracted. The liquorice plant is a legume (related to beans and peas) that is native to southern Europe and parts of Asia. It is not botanically related to anise, star anise, or fennel, which are sources of similar flavouring compounds. The word 'liquorice'/'licorice' is derived (via the Old French licoresse), from the Greek γλυκύρριζα (glukurrhiza), meaning "sweet root", from γλυκύς (glukus), "sweet" + ῥίζα (rhiza), "root", the name provided by Dioscorides. It is a herbaceous perennial, growing to 1 m in height, with pinnate leaves about 7–15 centimeters (3–6 in) long, with 9–17 leaflets. The flowers are 0.8–1.2 cm (½–⅓ in) long, purple to pale whitish blue, produced in a loose inflorescence. The fruit is an oblong pod, 2–3 centimetres (1 in) long, containing several seeds. The roots are stoloniferous. The scent of liquorice root comes from a complex and variable combination of compounds, of which anethole is at most a minor component (0-3% of total volatiles). Much of the sweetness in liquorice comes from glycyrrhizin, which has a sweet taste, 30–50 times the sweetness of sugar. The sweetness is much different than sugar, being less instant and lasting longer. Cultivation and uses Liquorice grows best in deep valleys, well-drained soils, with full sun, and is harvested in the autumn, two to three years after planting. Liquorice extract is produced by boiling liquorice root and subsequently evaporating most of the water, and is traded both in solid and syrup form. Its active principle is glycyrrhizin, a sweetener between 30 to 50 times as sweet as sucrose, and which also has pharmaceutical effects. Liquorice flavour is found in a wide variety of liquorice candies or sweets. In Britain and the US these are usually sweet. In most of these candies the taste is reinforced by aniseed oil, and the actual content of liquorice is very low. In continental Europe however, strong, salty candies are popular. In the Netherlands, where liquorice candy ("drop") is one of the most popular forms of sweet, only a few of the many forms that are sold contain aniseed, although mixing it with mint, menthol or with laurel is quite popular. Mixing it with ammonium chloride ('salmiak') is also popular. The most popular liquorice, known in the Netherlands as zoute drop (salty liquorice) actually contains very little salt, i.e. sodium; the salty tast is probably due to ammonium chloride, and the blood pressure raising effect is due to glycyrrhizin, see below. Pontefract in Yorkshire was the first place where liquorice mixed with sugar began to be used as a sweet in the same way it is in the modern day. Pontefract cakes were originally made there. In County Durham, Yorkshire and Lancashire it is colloquially known as Spanish, supposedly because Spanish monks grew liquorice root at Rievaulx Abbey near Thirsk. Liquorice flavouring is also used in soft drinks, and in some herbal infusions where it provides a sweet aftertaste. The flavour is common in medicines to disguise unpleasant flavours. Liquorice root Various liquorice products. Different flavoured liquorice sticks Liquorice is popular in Italy (particularly in the South) and Spain in its natural form. The root of the plant is simply dug up, washed and chewed as a mouth freshener. Throughout Italy unsweetened liquorice is consumed in the form of small black pieces made only from 100% pure liquorice extract; the taste is bitter and intense. In Calabria a popular liqueur is made from pure liquorice extract. Liquorice is also very popular in Syria where it is sold as a drink. Dried liquorice root can be chewed as a sweet. Black liquorice contains approximately 100 calories per ounce (15 kJ/g). Chinese cuisine uses liquorice as a culinary spice for savoury foods. It is often employed to flavour broths and foods simmered in soy sauce. Other herbs and spices of similar flavour include anise, star anise, tarragon, sassafras, and fennel. It is also the main ingredient of a very well known soft drink in Egypt, called عرقسوس ('erk-soos). Sticks of liquorice typically have a diameter between two and ten millimetres. Although they resemble plain wooden sticks, they are soft enough to be chewed on. They used to be popular among Dutch, Danish and Swedish children[citation needed]. In Lancashire and Yorkshire in the early 1950s & 1960s, wooden sticks of liquorice, around 8mm diameter, were readily available (and popular) in sweet shops. Also in Essex during late 50s. They were bought as 'sticks of liquorice', and they were chewed by young children. The wood was yellowish, and fibrous when chewed. Liquorice root can have either a salty or sweet taste. The thin sticks are usually quite salty and sometimes taste like salmiak (salty liquorice), whereas the thick sticks are usually quite sweet, with a salty undertone[citation needed]. Liquorice root is also widely available in Denmark. It is also sold by the drugstore and drysalter chain Matas and many greengrocers. Medicine Foliage Glycyrrhiza glabra from Koehler's Medicinal-Plants The compound glycyrrhizic acid, found in liquorice, is now routinely used throughout Japan for the treatment and control of chronic viral hepatitis, and there is a possible transaminase-lowering effect. Hepatoprotective mechanisms have been demonstrated in mice. Recent studies indicate that glycyrrhizic acid disrupts latent Kaposi's sarcoma (as also demonstrated with other herpesvirus infections in the active stage), exhibiting a strong anti-viral effect. The Chinese use liquorice to treat Tuberculosis Liquorice affects the body's endocrine system as it contains isoflavones (phytoestrogens). It might lower the amount of serum testosterone slightly, but whether it affects the amount of free testosterone is unclear. Consuming liquorice may prevent the development of hyperkalemia in persons on hemodialysis. Large doses of glycyrrhizinic acid and glycyrrhetinic acid in liquorice extract can lead to hypokalemia and serious increases in blood pressure, a syndrome known as apparent mineralocorticoid excess. These side effects stem from the inhibition of the enzyme 11β-hydroxysteroid dehydrogenase (type 2) and subsequent increase in activity of cortisol on the kidney. 11β-hydroxysteroid dehydrogenase normally inactivates cortisol in the kidney; thus, liquorice's inhibition of this enzyme makes the concentration of cortisol appear to increase. Cortisol acts at the same receptor as the hormone aldosterone in the kidney and the effects mimic aldosterone excess, although aldosterone remains low or normal during liquorice overdose. To decrease the chances of these serious side effects, deglycyrrhizinated liquorice preparations are available. The disabling of similar enzymes in the gut by glycyrrhizinic acid and glycyrrhetinic acid also causes increased mucus and decreased acid secretion. As it inhibits Helicobacter pylori, it is used as an aid for healing stomach and duodenal ulcers, and in moderate amounts may soothe an upset stomach. Liquorice can be used to treat ileitis, leaky gut syndrome, irritable bowel syndrome and Crohn's disease as it is antispasmodic in the bowels. Studies of the use of liquorice extract (usually at 7%) in the treatment of melasma have shown that glabridin inhibits tyrosinase activity of melanocytes. The compounded carbenoxolone is derived from liquorice. Some studies indicate that it inhibits 11β-Hydroxysteroid dehydrogenase type 1, an enzyme that is highly expressed in liver and fat tissues, where it plays a role in metabolism, and in the brain, where the same enzyme is involved in stress response that has been associated with age-related mental decline. Alternative medicine Main article: Glycyrrhiza uralensis (Chinese liquorice) In traditional Chinese medicine, liquorice (मुलेठी, 甘草, شیرین بیان) is commonly used in herbal formulae to "harmonize" the other ingredients in the formula and to carry the formula to the twelve "regular meridians" and to relieve a spasmodic cough. In herbalism it is used in the Hoxsey anti-cancer formula, and is a considered adaptogen which helps reregulate the hypothalamic-pituitary-adrenal axis. It can also be used for auto-immune conditions including lupus, scleroderma, rheumatoid arthritis and animal dander allergies. Glycyrrhizin from Glycyrrhiza root has been shown to modulate airway constriction, lung inflammation and infiltration of eosinophils in bronchial areas by stimulating CD4 and CD8 immune cell function. More recently licorice has been used for symptomatic improvement in patients with the Postural Tachycardia Syndrome. Liquorice may be useful in conventional and naturopathic medicine for both mouth ulcers and peptic ulcers. Tobacco 90% of liquorice is used in tobacco products. Liquorice adds a mellow, sweet woody flavour and enhances the taste of tobacco. The burning liquorice also generates some toxins found in the smoke, and the glycyrrhizin expands the airways, which allows users to inhale more smoke[citation needed]. Toxicity Excessive consumption of liquorice or liquorice candy is known to be toxic to the liver and cardiovascular system, and may produce hypertension (acquired pseudohyperaldosteronism) and edema. In occasional cases, blood pressure has increased with excessive consumption of liquorice tea, but such occasions are rare and reversible when the herb is withdrawn. Most cases of hypertension from liquorice were caused by eating too much concentrated liquorice candy. Doses as low as 50 grams (2 oz) of liquorice daily for two weeks can cause a significant rise in blood pressure. The European Commission 2008 report suggested that "people should not consume any more than 100mg of glycyrrhizic acid a day, for it can raise blood pressure or cause muscle weakness, chronic fatigue, headaches or swelling, and lower testosterone levels in men." Haribo, manufacturer of Pontefract cakes, stated: "Haribo advises, as with any other food, liquorice products should be eaten in moderation." A 56-year-old Yorkshire woman was hospitalized after liquorice overdose (200 grams or 7 ounces a day), which caused muscle failure. The hospital restored her potassium levels, by intravenous drip and tablets, allowing her to recover after 4 days. Comparative studies of pregnant women suggest that excessive amounts of liquorice (100g a week) may also adversely affect both IQ and behaviour traits of offspring. Gallery Sliver of liquorice root Various liquorice root slivers Liquorice root with bark References External links National Institute of Health - Medline PDRhealth.com - Profile of Deglycyrrhizinated Licorice (DGL) Chemical & Engineering News article on Licorice Non-profit site on the health aspects of licorice/liquorice Medical use of irritation on chest