شکاری-بمب‌افکن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شکاری بمب افکن اف-۴ فانتوم ۲

هواپیمای شکاری بمب افکن جنگنده ایست که برای حمله به هدف‌های زمینی، دریایی و هوایی به کار می‌رود.

آغاز[ویرایش]

شکاری بمب افکن‌ها در جنگ جهانی اول در درجهٔ اول برای حمله به هدف‌های زمینی به ویژه حمله به نیروهای دشمن در سنگرها به کار می‌رفتند. این جنگنده‌های اولیه به پشت خطوط دشمن پرواز می‌کردند و در ارتفاع پایین بمب‌های دستی کوچک یا نارنجک پرتاب می‌کردند.

جنگ جهانی دوم[ویرایش]

نخستین هواپیمای شکاری که تبدیل به شکاری بمب افکن شد هواپیمای مسراشمیت ب‌اف ۱۰۹ بود که در جنگ جهانی دوم هنگام نبرد هوایی در انگلستان باید برای بمباران هدف‌های زمینی نیز یک بمب ۲۵۰ کیلوگرمی را همراه خود می‌برد. در آخرین سال‌های جنگ هواپیمای فوکه وولف ۱۹۰ به عنوان شکاری بمب افکن به کار می‌رفت. هواپیماهای دیگری از جمله هنشل ۱۲۹ نیز به کار می‌رفت که البته یک شکاری بمب افکن واقعی به شمار نمی‌آمد.

پس از این که متحدین غربی از سال ۱۹۴۴ در اروپا برتری هوایی پیدا کردند، شکاری بمب افکن‌ها پس از فرود در نرماندی نقش سرنوشت سازی به نفع متفقین بازی کردند.این شکاری بمب افکن‌ها با تعداد زیاد به نیرویهای زمینی آلمانی حمله کرده و حرکت آنها را در طول روز غیر ممکن می‌ساختند. در دو سال پایانی جنگ نیروهای متفقین از آسمان فرانسه و آلمان برای بمباران قطارها، حمل و نقل‌های جاده‌ای و فرودگاه‌ها و قرارگاه‌ها و تحرکات پشت خطوط دشمن بهره می‌بردند. شکاری بمب افکن‌هایی که در دو سال آخر جنگ از سوی متفقین به کار می‌رود عبارت بودند از سوپرمرین اسپیت‌فایر، پی-۴۷ تاندربولت و هاوکر تایفون.

شکاری بمب افکن سوخو-۲۴

پس از جنگ جهانی دوم[ویرایش]

شکاری بمب افکن‌ها در دههٔ ۱۹۵۰ با به کارگیری گسترده موتورهای جت در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ از اهمیت فزاینده‌ای برخوردار شدند. بمب‌افکن سبک کانبرای انگلیسی از جمله نخستین بمب افکن‌های سبک با موتور جت بود. نورث آمریکن بی-۴۵ و ریپابلیک اف-۸۴ تاندرستریک برای ماموریت‌های هسته‌ای تاکتیکی به کار می‌رفتند. در جنگ کره و بعدا جنگ ویتنام شکاری بمب افکن‌ها نقش توپخانهُ پرنده را بازی می‌کردند تا در صورت نیاز به نیروهای زمینی دشمن حمله کنند. از جمله جنگنده‌های شوروی در آن زمان می‌توان به جنگنده چندمنظوره یاک-۲۵ اشاره نمود. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ شکاری بمب افکن‌های با سرعت دو ماخ مانند ریپابلیک اف-۱۰۵ ثاندرچیف ساخته شدند.

نفوذ به عمق پوشش راداری دشمن در دههٔ ۱۹۶۰ به عنوان یک فاکتور کلیدی برای مقابله با دشمن به حساب می‌آمد.

از جمله طرح‌های انقلابی شکاری بمب افکن جنرال داینامیکس اف-۱۱۱ بود که در دورهٔ سی سالهٔ خدمت خود یکی از پیشرفته ترین شکاری بمب افکن‌های زمان خود بود.

هواپیماهایی مانند پاناویا تورنادو، اف-۱۱۱، اف-۱۵ئی استرایک ایگل و سوخو-۲۴ فنسر می‌توانند با سرعت بالا چه در شب و چه در روز و در هر شرایط آب و هوایی بمب‌های بسیاری را با خود حمل نمایند. میراژ۲۰۰۰، جگوار، اف-۱۶ فایتینگ فالکن و میگ-۲۷ و اف-۴ فانتوم ۲ نیز از جمله دیگر هواپیماهایی هستند که هم می‌توانند به عنوان شکاری و هم برای حمله به هدف‌های زمینی به کار برده شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Jagdbomber»، ویکی‌پدیای آلمانی، دانشنامهٔ آزاد.