شواهد دیجیتالی

شواهد دیجیتالی یا شواهد الکترونیکی هرگونه اطلاعات ذخیره شده یا منتقل شده به صورت دیجیتالی و الکترونیکی است که می‏تواند توسط شاکی یا یک حزب خاص به عنوان شاهد، سند و مدرکی دال بر اثبات جرم علیه فرد یا حزب دیگری در دادگاه استفاده شود. قاضی دادگاه پیش از پذیرش شواهد دیجیتالی به عنوان سند و مدرک اثبات جرم، صحت و درستی آن را تعیین می‏کند که مطمئن شود که سند اصل است. استفاده از شواهد دیجیتالی در چند دهه گذشته به شدت افزایش یافته است؛ زیرا دادگاه‏ها اجازه می‏دهند که موارد زیر با دقت کنترل و به عنوان شواهد دیجیتالی استفاده شوند: رایانامه (پست الکترونیکی)، سابقه مرورگر اینترنت، محتویات حافظه رایانه شخصی، حافظه پشتیبان‏گیری رایانه، فیلم‏ها و عکس‏های دیجیتالی، اسناد واژه‏پرداز فرد، سابقه خدمات پیام‌کوتاه (اس.ام.اس.)، سابقه فایل‏هایی که با حساب شخصی ذخیره شده‏اند، سابقه استفاده از پایگاه داده، سامانه موقعیت‏یاب جهانی (جی.پی.اس.)، تراکنش‏های خودپرداز بانک‏ها، سیاهه‏های مربوط به معاملات شخصی، و غیره.

جستارهای وابسته

• جرم‌شناسی
• علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی