شهیار قنبری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شهیار قنبری
نمایی از کاور ترانه بوی خوب گندم
زادروز ۶ مرداد ۱۳۲۹
۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۵۰(۱۹۵۰-07-۲۸) ‏(۶۴ سال)

تهران
محل زندگی لوس آنجلس
ملیت ایران ایرانی
پیشه شاعر، ترانه‌سرا، آهنگساز، نمایشنامه‌نویس، مجری تلویزیونی و رادیویی، فیلم‌ساز، روزنامه‌نگار، برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون و آوازخوان
سال‌های فعالیت از ۱۹۶۸ تا کنون
سبک موسیقی پاپ
والدین حمید قنبری
وبگاه

وب‌سـایت ShahyarGhanbari.Com

فیسـبوک Facebook.Com/ShahyarGhanbariOfficial
صفحه در وب‌گاه IMDb
صفحه در وب‌گاه سوره


شهیار قنبری (زاده ۶ مرداد ۱۳۲۹ خورشیدی در تهرانشاعر، ترانه‌سرا، آهنگساز، نمایش‌نامه‌نویس، مجری تلویزیونی و رادیویی، فیلم‌ساز، روزنامه‌نگار، برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون و آوازخوان ایرانی و فرزند حمید قنبری دوبلور مشهور است.[۱]

زندگی[ویرایش]

شهیار قنبری ششم مرداد سال ۱۳۲۹ در خانواده‌ای اهل هنر به دنیا آمد. کار ادبی را از نوجوانی آغاز کرد و در آن زمان برای نشریه اطلاعات کودکان داستان کوتاه می‌نوشت، گاه نیز اشعاری می‌سرود. سپس برای ادامه تحصیل در رشته ادبیات به کمبریج رفت و در میانهٔ دههٔ ۶۰ میلادی به ایران بازگشت.

پیش از انقلاب[ویرایش]

شهیار پس از بازگشت به ایران سرودن ترانه را بر خلاف خواست پدر -که معتقد بود هنرمندان در جامعهٔ ایران سرنوشت درخشانی ندارند و می‌خواست پسرش آرشیتکت شود- آغاز کرد. نخستین ترانه‌ای که نوشت «دیگه اشکم واسه من ناز می‌کنه» بود. از دیگر ترانه‌های او که از رادیو پخش شد، می‌توان به «ستاره آی ستاره» (موسیقی از اسفندیار منفرد زاده) اشاره کرد که هر دو ترانه با صدای گوگوش اجرا شدند.

به شهادت شاعرانی نظیر اردلان سرفراز، شهیار قنبری با ترانه قصه دو ماهی با آهنگسازی بابک افشار به دلیل نوآوری در واژه و مضمون، سرآغاز ترانه نوین فارسی و ترانه مدرن ایران است و او را ترانه سرای نوین ایران زمین می‌نامند[نیازمند منبع]. خود شهیار قنبری در این باره می‌گوید: "قصهٔ دو ماهی میلاد من است. بند ناف ترانه من این چنین بریده می‌شود...".

فرهاد، شهیار قنبری و اسفندیار منفردزاده روی جلد ترانه «جمعه»

همکاری شهیار و واروژان در حقیقت شروع دوران دیگری از زندگی هنری وی است. نخستین ترانه این دو با عنوان بوی خوب گندم با اجرای داریوش خواننده معترض ایرانی باعث شد تا خواننده و شاعر هر دو به زندان بیفتند. شهیار قنبری در این باره می‌گوید: "راستی ما چرا آنجا بودیم؟ ما که فقط ترانه می‌نوشتیم و تو (واروژان) را داشتیم و دریای صداهای خوش‌رنگ را و شاعر می‌گوید از رفیق دلتنگی‌ها و تشنگی‌ها: امروز که بی تو، بر ما هزار سال گذشته است، حتی نمی‌توانم از سنگینی این غیبت بزرگ بنویسم. واژه‌ها، نیروی موسیقی را کم دارند. واژه‌های من تو را کم دارند، واروژانِ من.. ! مرد سازها و آوازها.. ! و شاعر به قله‌هایی بلندتر می‌رسد با: اگه بمونی- قصهٔ بره و گرگ- حرف - نفس - هجرت - جمعه - مرد تنها - هفته خاکستری - کودکانه - آوار - نجواها - بوی خوب گندم - نفرین نامه - همیشه غایب - سقوط - نماز - نون و پنیر و سبزی - امان از... و چندصد ترانهٔ ناب دیگر."[۲]

پس از انقلاب[ویرایش]

طی سال‌های بعد از اقلاب شهیار با هنرمندانی مشهوری نظیر لیلا فروهر، حسن شماعی زاده، مارتیک، ابی، بیژن مرتضوی، سیاوش قمیشی، امید سلطانی، شهره، نوش‌آفرین، منصور، مهرداد آسمانی و... همکاری کرد.

وی هم اکنون در لس آنجلس زندگی می‌کند.

آثار[ویرایش]

کتاب‌ها[ویرایش]

آلبوم‌ها[ویرایش]

با دیگران:

  • شناسنامه ۱(شعر خوانی و دکلمه شهیار قنبری- صدا: گوگوش)
  • شناسنامه ۲(شعر خوانی و دکلمه شهیار قنبری- صدا: گوگوش)

فیلم‌ها[ویرایش]

  • چهره آشنا کارگردانی حسن خردمند
  • خانه خراب نصرت کریمی
  • شام آخر به کارگردانی و نویسندگی شهیار
  • پاییز ایستگاهِ آخر یک فیلم موزیکال تلویزیونی در دوبخش به نویسندگی و کارگردانی شهیار، نخستین تجربه سوررئالیستی شهیار

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «Biography». وب‌گاه رسمی شهیار قنبری. بازبینی‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۰۹. 
  2. ((بیش از هفده سال است که یک برنامهٔ رادیویی دارم به نام "قدغن‌ها یکشنبه‌ها ساعت ۱۷:۰۰ به وقت آمریکا بر روی رادیو"صدای ایران" که سفری‌ست تا بلندای زیبایی آفرینان ایران و جهان. بیش از همه ترانه نوشته‌ام. نمایش‌های رادیویی و تلویزیونی ساخته‌ام. (برنامه‌های تلویزیونی: دوستت دارم‌ها- دلخواسته‌ها"-) کاری به نام "غزلنمایش-سفرنامه" را به سال ۱۹۹۳ به روی صحنه برده‌ام. و هنوز و هنچنان؛ شعر خوردن، شعر نوشیدن، شعر بوییدن، شعر گریستن، شعر خندیدن، شعر خوابیدن، شعر ریسیدن و شعر نفس کشیدن، تنها کسب و کار من است))

پیوند به بیرون[ویرایش]