شهر هوشمند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شهر هوشمند (به انگلیسی: Smart city) به شهری گفته می‌شود که داری هشت معیار اصلی زندگی هوشمند جدید زیر باشند:

1-حکمروایی هوشمند Smart Governance

2-انرژی هوشمند Smart Energy

3-ساخت‌وساز هوشمند Smart Mobility

4-جابجایی هوشمند Smart Building

5-زیرساخت هوشمند Smart Infrastructure

6-تکنولوژی هوشمند Smart Technology

7-مراقبت‌های بهداشتی هوشمند Smart Healthcare

8-شهروند هوشمند Smart Citizen
[۱]

انواع سهامداران در شهر هوشمند:

1- متولی : متولیان پروژه هستند که چند بخش از شهر هوشمند را از طریق بسترهای نرم‌افزاری از پیش فراهم‌شده، گرد هم می‌آورند( به یکدیگر متصل و باهم هماهنگ می‌سازند) که منجر به ایجاد یک اتحاد، تفکر کل‌نگر و End2End در این بخش‌ها می‌گردند.

2- ارائه‌دهندگان خدمات شبکه : شبکه‌های اشتراکی، تحلیل داده و راه‌های سرمایه‌گذاری را پیشنهاد می‌دهند که افراد، دارایی‌ها، سیستم‌ها و محصولات را از طریق اهرم شبکه و قابلیت M2M، مرتبط می‌سازد.

3- فروشندگان محصولات خالص Pure-Play:" سرمایه‌های سخت" مثل کنتورهای هوشمند و دستگاه‌های توزیع‌کننده هوشمند (سویچ‌های خودکار، کنترل‌کننده ذخیره‌سازهای خازنی و تنظیم‌کننده‌های ولتاژ) که به‌عنوان گره‌های اصلی ارتباطات فعالیت می‌کنند را فراهم می‌نمایند.

4- ارائه‌دهندگان خدمات مدیریت‌شده : کنترل24 ساعته، مدیریت کامل و مشاوره در محل را پیشنهاد می‌دهند. این خدمات در خانه، یا با مدیریت اشتراکی و یا با برون‌سپاری ارائه می‌شوند(از طریق شخصیت ثالث).Smart Citizen
[۲]


منابع[ویرایش]