شهرستان شهرکرد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شهرستان شهرکرد با مساحت حدود ۳۰۰۴ كیلومتر مربع،۱۸.۵% از کل مساحت استان چهارمحال و بختیاری را تشکیل داده است.[۱] مرکز این شهرستان شهر شهرکرد است . برآورد جمعیت این شهرستان در سال ۱۳۸۲ حاکی از آن است که این شهرستان در سال مذکور دارای ۳۸۰۳۱۲ نفر جمعیت بوده که ۲۵۳۵۹۶ نفر آن برابر با ۷/۶۶ درصد در مناطق شهری و ۱۲۶۷۱۶ نفر برابر با ۳/۳۳ در مناطق روستایی سکونت داشته‌اند.[۲]

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

این شهرستان قسمت شمال شرقی استان چهارمحال و بختیاری قرار گرفته‌است. از لحاظ موقعیت نسبی از سمت شمال و شرق و جنوب شرقی به استان اصفهان از طرف غرب به شهرستان کوهرنگ و از طرف جنوب و جنوب شرقی به فارسان و اردل منتهی می‌شود. مرکز این شهرستان شهرکرد است. این شهرستان در طول شرقی ۴۹ درجه و ۲۲ دقیقه تا ۵۰ درجه و ۴۹ دقیقه‌است و از نظر عرض جغرافیایی در عرض شمالی ۳۲ درجه و ۲۰ دقیقه تا ۳۳ درجه و ۳۱ دقیقه قرار گرفته‌است. به لحاظ وضعیت توپوگرافی این شهرستان در بخش شمالی رشته کوههای بختیاری ازسلسله جبال زاگرس و در حاشیه گسل زاگرس قرار گرفته و از ارتفاعات آن می‌توان به کوه جهانبین و کوه شیراز سامان اشاره کرد که با ارتفاع بیش از ۳۰۰۰ متر آن را پوشانیده‌است. فواصل بین رشته کوهها را دشتهای وسیعی فرا گرفته‌است از عمده‌ترین دشتهای منطقه می‌توان به دشت شهرکرد، دشت بن، دشت هفشجان اشاره نمود.

تقسیمات سیاسی[ویرایش]

بر اساس آخرین تقسیمات سیاسی استان تا پایان سال ۱۳۸۲ شهرستان شهرکرد دارای ۵ بخش ۱۰ شهرو ۹ دهستان بوده است. مرکز این شهرستان، شهر شهرکرد است.[۱]

شهرستان شهرکرد
بخش شهر ها دهستان ها
لاران سورشجان لار
سودجان مرغملک
فرخ شهر فرخ شهر خیرآباد
دستگرد
مرکزی شهرکرد حومه
کیان
چالشتر
طاقانک
نافچ
هفشجان

زبان[ویرایش]

در این شهرستان، سه گویش بختیاری، ترکی و فارسی رواج دارد. دراکثرمناطق شهرستان بخصوص شهرهای شهرکرد، فرخ شهر، هفشجان، سورشجان مردم به فارسی و در برخی روستاها مانند طاقانک و شهرهایی مثل سامان، بن و شهرکیان به زبان ترکی قشقایی و در برخی دیگر از شهرها مانند هارونی، باباحیدر، نافچ به گویش بختیاری تکلم می‌کنند. لازم به ذکر است نواحی شرقی استان چهار محال و بختیاری شامل شهرستان های شهرکرد و بروجن از دیرباز سکونت گاه گروه هایی از ارامنه بوده است. هر چند در دهه های اخیر تعداد بسیاری از ارامنه چهار محال به اصفهان مهاجرت کردند هنوز تعداد کمی از آن ها در این استان مشغول زندگی هستند. روستاها ارامنه نشین چهار محال عبارت بودند از واستیگان، گیشنیگان، احمدآباد، شالمزر، قلعه کشیش، لیواسیان، ده ارمنی و غیره. [۳].

جاذبه‌های طبیعی[ویرایش]

دریاچه سد زاینده رود در شمال غربی این شهرستان ، رودخانه زاینده رود ، گرداب بن ، چشمه زنه ،چشمه دروغ زنان (سرچشمه فرخ شهر)از جمله جاذبه‌های طبیعی آن است. لازم به ذکر است در حال حاضر دریاچه سد زاینده رود در مز استان با استان اصفهان قرار دارد (شهرستان چادگان).

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ فرمانداری شهرستان شهرکرد بازدید: ۱۵ می ۲۰۱۲
  2. «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲. 
  3. ارامنه و فرش‌های ارمنی باف ایران ، وبگاه آفتاب http://www.aftabir.com/art/handicrafts/rugweaving/iranian-carpet_armenian.php