شهربانو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو

مختصات: شرقی′۲۹٫۵۸°۵۱ شمالی′۳۵٫۴۳°۳۵ / ۵۱٫۴۹۳غرب ۳۵٫۵۹۰۵جنوب / -۵۱٫۴۹۳;-۳۵٫۵۹۰۵

آرامگاه منسوب به بی‌بی شهربانو

شهربانو دختر یزدگرد سوم است که به اعتقاد بسیاری از شیعیان وی همسر حسین پسر علی و مادر علی پسر حسین امامان سوم و چهارم شیعه است.

محتویات

[ویرایش] دیدگاه تاریخی

بنوشته امیر معزی در دانشنامهٔ ایرانیکا، هیچ یک از تاریخ‌نگاران باستان که به موضوع حمله اعراب به ایران و سرنوشت خانواده ساسانیان پرداخته‌اند، به ارتباط میان یکی از دختران یزدگرد سوم و حسین بن علی اشاره نکرده‌اند. ضمن اینکه ابن سعد و ابن قتیبه مورخ ایرانی قرن سوم هجری مادر علی بن حسین را برده‌ای از اهالی ناحیه سند معرفی کرده‌اند.[۱]

علی شریعتی، [۲] مرتضی مطهری[۳]، محمدحسین طباطبایی[نیازمند منبع] و سید جعفر شهیدی[۴][اصفحه؟] نیز در صحت داستان ازدواج حسین پسر علی با شهربانو تردید کرده‌اند.

[ویرایش] دیدگاه شیعه

نام شهربانو در بحارالانوار محمد باقر مجلسی[۵] و نیز در قابوس نامه[۶] آمده‌است. نام وی در میان اسیران کربلا به چشم نمی‌خورد. در این میان برخی معتقدند که وی بعد از واقعه کربلا خود را به رود دجله انداخت و برخی دیگر می‌گویند که وی بلافاصله به سمت ایران تاخت و در نزدیکی ری در دل کوه ناپدید گشت.[۷]

کوه بی‌بی شهربانو در جنوب تهران منتسب به شهربانو است و می‌گویند مقبره وی در آن مکان مخفی است. آرامگاه بی‌بی‌شهربانو در دامنه جنوبی کوه ری، با این عقیده که شهربانو، همسر امام حسین و مادر امام سجاد است توسط شیعیان زیارت می‌شود.

ولی برخی منابع دیگر به دلیل قرار گرفتن زیارتگاه بر فراز کوه، مجاورت آن با چشمه، ویژگی‌های معماری سنگی، اختصاص زیارت آن به زنان در برخی دوره‌ها، کاربرد واژه بانو و شهربانو برای الهه آناهید و تشابه افسانه بی‌بی شهربانو با داستان زیارتگاه زرتشتی (بانوی پارس) در یزد، بسیاری بر این عقیده‌اند که این بنا در اصل از نیایش‌گاه‌های آناهید، الهه آب‌ها و باروری و از پرستش‌گاه‌های زرتشتیان پیش از اسلام بوده‌است.[۸] [۹] محدث شیخ عباس قمی در کتاب منتهی الامال به تفصیل واقعه ازدواج ایشان با حسین بن علی را نوشته و در آنجا متذکر شده است که وی پس از بدنیا آمدن امام سجاد از دنیا رفت و در بقیع دفن شد. از آن پس نگهداری امام سجاد به یک کنیز سپرده شد که تا آخر عمر علی بن حسین یا همان امام سجاد وی را مادر خطاب می کرد.[۱۰]

[ویرایش] خرافات

در تعزیه مجلس شهربانو چنین است: چون سیدالشهدا شهید می‌شود، ذوالجناح به خیمه آمده و شهربانو را به شهرری می‌برد. شهربانو به اشتباه به‌جای «یا هو»، «یا کوه» گفته و کوه از هم شکافته می‌شود.[۱۱]

در خرافات مردم تهران آمده‌است که زنان حامله‌ای که خود یا همسرشان سید نیستند، به آرامگاه شهربانو نمی‌روند، چون ممکن است جنین پسر باشد و به شهربانو نامحرم بوده و کور شود.[۱۲]

[ویرایش] جستارهای وابسته

[ویرایش] پیوند به بیرون

[ویرایش] پانویس

  1. shahrbanu, Iranica, by Mohammad Ali Amir-Moezzi
  2. تشیع علوی و تشیع صفوی ص ۹۱
  3. خدمات متقابل اسلام و ایران، صص ۱۳۱ تا۱۳۳
  4. کتاب زندگی حسین بن علی اثر دکتر سید جعفر شهیدی چاپ مرکز نشر فرهنگ اسلامی
  5. بحارالأنوار ج ۱۱ ص ۴
  6. قابوس‌نامه باب ۲۷ ص ۱۴۴
  7. کتاب زندگی حسین بن علی اثر دکتر سید جعفر شهیدی چاپ مرکز نشر فرهنگ اسلامی
  8. مری بویس، بی‌بی شهربانو و بانو پارس، ترجمه حسن جوادی، مجله بررسیهای تاریخی، سال دوم، شماره 3 و 4، آبان 1346، صفحه 129ـ130، 135، 143
  9. حسین کریمان، تهران در گذشته و حال، تهران 1355، صفحه 32ـ41
  10. عباس قمی, منتهی الامال, باب ششم: در بیان ولادت حضرت امام زین العابدین
  11. نمونه‌ای از خرافات اجتماع. محمدرضا اسلامی. به نقل از «ازخشت تا خشت» محمود کتیرایی
  12. «ازخشت تا خشت» محمود کتیرایی

[ویرایش] منبع

  • بحارالانوار، محمّد باقر مجلسی، طبع تهران، ۱۳۰۱- ج ۱۱ ص ۴
  • قابوس نامه، عنصرالمعالی کیکاووس بن اسکندر وشمگیر، به کوشش غلامحسین یوسفی، چاپ سوم، تهران: امیرکبیر، ۱۳۶۸
  • تشیع علوی و تشیع صفوی، علی شریعتی، تهران: چاپخش، ۱۳۷۷
  • خدمات متقابل اسلام و ایران، مرتضی مطهری، تهران: نشر صدرا، ۱۳۸۰
  • ایران در قرآن و روایات، نورالدین ابطحی، تهران: نشر آفتاب:۱۳۷۸
ابزارهای شخصی

گویش‌ها
فضاهای نام
عملکردها
گشتن
چاپ/برون‌بری
جعبه‌ابزار
زبان‌های دیگر