شنیانگ جی-۶

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شنیانگ جی-۶
F-6 fighter at the China Aviation Museum.jpg
یک فروند جی-۶ در موزه هوانوردی پکن
نوع هواپیما جنگنده
کشور سازنده Flag of the People's Republic of China.svg چین
شرکت سازنده شرکت هوایی شنیانگ
طراحی شده توسط شرکت هوایی شنیانگ
نخستین پرواز دسامبر ۱۹۵۸
تاریخ رونمایی دسامبر ۱۹۶۱
بازنشستگی ۲۰۰۵: چین
وضعیت کنونی بازنشسته (چین)
فعال (ایران، میانمار، کره شمالی)
بکارگیرنده(ها) Flag of the People's Republic of China.svg چین
Flag of Pakistan.svg پاکستان
Flag of North Korea.svg کره شمالی
Flag of Iran.svg ایران
Flag of Albania.svg آلبانی
آغاز ساخت ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۱
تعداد ساخته‌شده ۳ هزار
توسعه یافتهٔ میگ-۱۹
توسعه یافته به نانچانگ کیو-۵
یک جی-۶ کره شمالی در سئول

شنیانگ جی-۶، با نام صادراتی اف-۶ و نام ناتو: فارمر (دهقان)، مدل چینی هواپیمای جنگنده میگ-۱۹ است. این جنگنده ۱۵۴۰ کیلومتر (۱٫۴۵ ماخ) سرعت بیشینه، ۱۷٬۹۰۰ متر سقف پرواز و حدود ۶۴۰ کیلومتر شعاع عملیاتی داشت و برای ۱۰۰ کیلومتر پرواز (حدود ۱۰۰ سورتی) پیش از انجام اورهال بر روی آن ساخته شده بود.

تاریخچه[ویرایش]

میگ-۱۹ نخستین جنگنده مافوق صوت شوروی بود که از سال ۱۹۵۵ وارد ارتش این کشور شد و قابلیت‌های مشابهی با هواپیمای اف-۱۰۰ سوپرسیبر آمریکایی‌ها داشت. میگ-۱۹ هرچند پس از مدت کوتاهی از فعالیت در ارتش شوروی خارج شد و جای خود را به هواپیماهای پیشرفته‌تر داد اما چابکی، قدرت چرخش و سلاح قدرتمند آن توجه چینی‌ها را به خود جلب کرده و موجب شد تا آن‌ها از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۱ به تولید مدلی از این هواپیما اقدام کرده و آن را به کشورهای دیگری نیز صادر کنند. مدل چینی میگ-۱۹ که در کشورهای دیگر به اف-۶ فارمر شهرت یافت، در سال ۲۰۰۵ در چین از فعالیت جنگی خارج شد. چینی‌ها همچنین یک جنگنده مخصوص حمله به زمین و پشتیبانی هوایی با نام نانچانگ کیو-۵ را بر اساس بدنه اف-۶ فارمر طراحی کردند. اف-۶ به عنوان جنگنده ای با عمر استفاده محدود ساخته شده و بعد از فقط صد ساعت پرواز بایستی اورهال کامل بر روی آن انجام شود.

آمریکایی‌ها در سال ۱۹۶۵، همزمان با جنگ ویتنام، پس از پروازهای آزمایشی محرمانه با یک اف-۶ ارتش پاکستان به این نتیجه رسیدند که اف-۶ و میگ-۱۹ نسبت به جنگنده مدرن‌تر و قدرتمندتر میگ-۲۱ روس‌ها و همینطور مدل قدیمی‌تر میگ-۱۷، و مدل چینی آن جی-۵، در نبرد نزدیک هوایی تواناتر است. آن‌ها معتقد بودند که سرعت بالاتر میگ-۲۱ که با موتورهای پیشرفته‌تر توربوجت به دست می‌آمد، برخلاف تصور اولیه، در جنگ هوایی کاربردی ندارد چون تقریباً تمام جنگ‌های هوایی آن دوران در سرعت‌های زیر صوت رخ می‌داد و اف-۶ (و نتیجتاً میگ-۱۹) مانورپذیرتر از میگ-۲۱ و شتاب آن هم برای جنگ هوایی کافی است.

تاریخچه کاربرد[ویرایش]

در مجموع ارتش‌های ۱۵ کشور از این جنگنده استفاده کرده‌اند که از میان آن‌ها ۳ کشور ایران، میانمار و کره‌شمالی هنوز در حال استفاده از آن هستند. در جنگ‌های متعدد نیز از این هواپیما استفاده شده‌است:

  • جنگ‌های هند و پاکستان: ارتش پاکستان از این جنگنده بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۲۰۰۲ استفاده می‌کرد. پاکستانی‌ها ۱۴۰ مورد اصلاح برای بهینه‌سازی این هواپیما در عملیات‌های شناسایی و پشتیبانی نزدیک هوایی انجام دادند. جنگنده‌های پاکستانی در جنگ سال ۱۹۷۱ هند و پاکستان ۶ موفقیت هوایی تأییدشده را ثبت کردند که یکی از آن‌ها در مقابل هواپیمای پیشرفته‌تر میگ-۲۱ بود. ۵ اف-۶ نیز در این جنگ از دست رفت که ۳ فروند آن بر اثر پدافند زمینی، یکی در جنگ هوایی و یکی بر اثر آتش خودی بود.
  • جنگ ویتنام: ارتش ویتنام شمالی از سال ۱۹۶۹ از این هواپیما در جنگ با قوای ویتنام جنوبی و آمریکا استفاده می‌کرد.
  • جنگ اتیوپی و سومالی: نیروی هوایی سومالی در این جنگ از جی-۶ استفاده می‌کرد اما با توجه به قدرت بالاتر اتیوپیایی‌ها که از خلبانان کوبایی استفاده می‌کردند، به سختی شکست خورده و ۷۵ درصد نیروی هوایی ان‌ها نابود شد.
  • جنگ تانزانیا و اوگاندا: توسط تانزانیا
  • جنگ کامبوج و ویتنام: هر دو کشور
  • جنگ ایران و عراق: در این جنگ هر دو کشور مجهز به جی-۶ بودند. ایران در سال ۱۹۸۱ تعداد ۱۶ فروند اف-۶ فارمر را به چین سفارش داد و بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ دریافت کرد. بر اساس برخی گزارش‌ها تعداد اف-۶های تحویل داده شده ۲۲ یا ۲۵ فروند بوده‌است و با واسطه از کره شمالی دریافت شد. عراق نیز ۴۰ فروند جی-۶ را در سال‌های ۱۹۸۲ و ۸۳ با واسطه از مصر یا اردن خریداری کرد.[۱] هر دو کشور از این هواپیما بیشتر برای حمله به اهداف زمینی استفاده می‌کردند.

کاربران[ویرایش]

کاربران شنیانگ جی-۶ در سال ۲۰۱۰. کاربران کنونی: آبی و سابق: قرمز
جی-۶ در پاکستان
اف-۶ ارتش مصر در سال ۱۹۸۳

کاربران کنونی[ویرایش]

Flag of Myanmar.svg میانمار
  • ۱ هواپیما در خدمت فعال.[۲]
Flag of North Korea.svg کره شمالی
  • ۹۸ هواپیما در خدمت هستند اما مشخص نیست که چه تعداد ارزش استفاده دارند.

کاربران سابق[ویرایش]

Flag of Iran.svg ایران
  • ایران ۱۶ فروند اف-۶ فارمر را در سال ۱۹۸۱ به چین سفارش داد و بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ دریافت کرد. بر اساس برخی گزارش‌ها تعداد اف-۶های تحویل داده شده ۲۲ یا ۲۵ فروند بوده و با واسطه از کره شمالی دریافت شد. هیچکدام از آنها فعال نیستند.
Flag of Albania.svg آلبانی
  • ۸۲ جی-۶سی. در سال ۲۰۰۵ بازنشسته شد.
Flag of Bangladesh.svg بنگلادش
  • ۶ اف‌تی-۶ برای استفاده آموزشی فعال است.
Flag of Cambodia.svg کامبوج
Flag of Iraq.svg عراق
۴۰ فروند در سال‌های ۱۹۸۲ و ۸۳ با واسطه از مصر و اردن دریافت و در جنگ ایران و عراق استفاده شد.
Flag of the People's Republic of China.svg چین
  • نیروی هوایی: در سال ۲۰۰۵ از خدمت نظامی خارج شد. ۱۳۰ هواپیما برای آموزش فعال است و آن‌ها هم در حال جایگزینی با جی‌ال-۸ هستند.[۲]
  • نیروی دریایی: ۱۶ هواپیمای تمرین‌دهنده برای آموزش فعال است.[۲]
Flag of Egypt.svg مصر
  • با اف-۱۶ جایگزین شده‌است.
Flag of North Vietnam.svg ویتنام شمالی
Flag of Pakistan.svg پاکستان
  • در سال ۲۰۰۲ از خدمت خارج و با چنگدو جی-۷ جایگزین شد.[۳] ۹ تمرین دهنده فعال است.[۲]
Flag of Somalia.svg سومالی
Flag of Sudan.svg سودان
  • برای مأموریت‌های حمله به اهداف زمینی استفاده می‌شد.
Flag of Tanzania.svg تانزانیا
Flag of Vietnam.svg ویتنام

مشخصات[ویرایش]

توپ‌های ۳۰میلی‌متری روی بال و زیر دماغ در این تصویر مشخص است.

مشخصات عمومی

  • خدمه: ۱
  • طول: ۱۲٫۵۴ متر ()
  • پهنای بال: ۹٫۰۲ ()
  • ارتفاع: ۳٫۰۹ متر (۱۲ فوت و ۱۰ اینچ)
  • بال: مساحت ۲۵ متر مربع (1)
  • وزن خالی: ۵٬۴۴۷ کیلوگرم ()
  • بیشینه وزن برخاست: ۷٬۵۶۰ کیلوگرم ()
  • پیشرانه: ۲× Liming Wopen-6A (Tumansky RD-9B) توربوجت
    • نیرو ی خشک: کیلونیوتن () هرکدام
    • نیرو با پس سوز کیلو نیوتن () هرکدام

عملکرد

جنگ‌افزار

  • توپها: ۳ توپ ۳۰م‌م ان‌آر-۳۰(دو تا رو بال‌ها و یکی روی بدنه)
  • موشکها: ۴ جای موشک هوابه هوا روی بال
  • بمبها: حداکثر ۲۵۰ کیلو بمب غیرهدایت‌شونده یا راکت

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیشرفت‌های مرتبط[ویرایش]

هواپیماهای مشابه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Stockholm International Peace Research Institute 2009 جستجوی چین به ایران و چین به عراق
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ Adam Baddeley (February 2011). "The AMR Regional Air Force Directory 2011". Asian Military Review. Archived from the original on 28 September 2011. Retrieved 19 July 2011. 
  3. Air Commodore Qadeer Ahmad Hashmi (Sitara-I-Basalat), "Final Salute to F-6", Defence Journal (Pakistan), URL: http://www.defencejournal.com/2002/may/salute.htm, accessed: 06 March 2010.