شلیک و بعد هیچ
شلیک و بعد هیچ یک روش برای هدفیابی نسل سوم موشکهاست که از نظر نظامیان به انواع موشکهایی گفته میشود که بعد از شلیک، در هدفیابی، دیگر نیازی به رهنمودهای هواپیما ندارند و مستقل میشوند بطوریکه هدف را به تنهایی شناسایی کند و بتواند به آن آسیب برساند بدون اینکه لازم باشد سیستم پرتاب کننده موشک هدف را شناسایی کند و این یک ویژگی مهم برای موشک است که برای خود یک نفر راهنما یا یک سیستم هدفیابی داشته باشد تا آن را به طرف هدف سوق دهد (برای مثال از نقش دهندههای لیزری استفاده کند) ولی این حالت موجب آسیب پذیرتر کردن حمله و ناتوانی خلبان در رسیدگی به کارهای دیگر میشود.
به گونهای که اطلاعات عمومی هدف، به حافظه موشک رفته و در هنگام شلیک، به وسیله آن اطلاعات هدفش را پیدا میکند.این اطلاعات میتواند شامل هماهنگیها، محاسبههای راداری (بر حسب سرعت و زمان) و یا شامل یک تصویر فروسرخ (IR image) از هدف باشد. بعد از شلیک شدن موشک سامانه راهیابی خود موشک به کمک بعضی سامانهها از قبیل گردشنماها (ژیروسکوپها)، شتاب سنجها، جی پی اس (GPS)، رادار اساسی و تشخیص دهنده امواج فروسرخ کار میکنند.هر موشکی که از یکی از امکانات بالا برای راهیابی بهره بگیرد موشکی با قابلیت شلیک کن و فراموش کن شناخته میشود.
موشکهایی با این ویژگی [ویرایش]
- AAM-4 (Type 99 AAM)
- AGM-65 ماوریک
- بوئینگ هارپون
- AGM-114L Longbow Hellfire
- AIM-9X Sidewinder
- AIM-54C Phoenix
- Citefa AS-25K
- Astra missile
- LFK NG
- Brimstone
- افجیام-۱۴۸ زوبین
- IRIS-T
- Nag
- پرس ۳ الار
- PL-12
- HJ-9A
- RBS 15
- RIM-66 Standard SM2, blocks IIIB and IVA only
- SM-6 Standard ERAM
- SRAW Predator Antitank Missile
- Type 01 LMAT
- ویمپل آر-۷۷
منابع [ویرایش]
مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Fire-and-forget»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸).
