شلمنسر سوم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از شلمانسر سوم)
پرش به: ناوبری، جستجو
شلمنسر سوم
پادشاه آشوریه
ShalmaneserIII.jpg
شاه یهودیه اسرائیل در حال خاک‌بوسی در پیش شلمانسر سوم پادشاه آشور
دوران ۸۵۸ ق.م-۸۲۳ ق.م.
مرگ ۸۲۳ ق.م.
پیش از شمشی-آداد پنجم
پس از آشور-ناصیر-پال دوم
دودمان آشوریان
پدر آشور-ناصیر-پال دوم

شَلْمانَسَّر سوم یا سالماناسار سوم (آوانویسی کتیبه‌ها: Šulmānu-ašarēdu) پادشاه آشور در میان سالهای ۸۵۸ تا ۸۲۳ پ.م. بود. وی پسر فرمانروای پیشین آشور یعنی آشورناسیرپال دوم بود. معنی واژه شولانو-آشارِدو، "ایزد شولمانو برتر است." می باشد.

شلمانسر سوم طی فرمانروایی طولانی خود همواره در حال لشکرکشی به کشورهای سمت شرق خود بود. برای نمونه ملت‌های واقع در میانرودان بابِل، سوریه، کوه‌های غرب ایران و همچنین کیزّووَدنا و اورارتو. لشکریان او به دریاچه وان و کوه‌های توروس رخنه کرده، هیتی‌های کارچمیش را ناچار به پرداخت باج کرده و بر پادشاهی‌های هماث و دمشق چیره شدند.

نام بردن از مادها[ویرایش]

حسن پیرنیا آورده‌است، پادشاهان آشوری که از جنگ‌های خود در ارمنستان و نواحی مجاور یاد کرده‌اند، تا سال ۸۳۷ پیش از میلاد اسمی از مادها و پارس‌ها نبرده‌اند، در این سال سالماناسار سوم یک سفر جنگی به کردستان کرده و برای نخستین بار نام از دو نوع مردم می‌برد، یکی را پارسوا و دیگری را آمادای می‌نامند. بطوریکه آمده پارسواها در کوهستان‌ها مابین رود ذهاب و رود دیاله و آمادای‌ها در جلگه‌های اطراف این ناحیه سکنی داشته‌اند. مردم آمادای همان مادها بوده‌اند زیرا بعدها هم آشوریان بطوریکه از کتیبه‌ها و بیانیه‌های آشوری دیده می‌شود، مادها را به این عنوان می‌نامیدند.[۱]

آشوریان تا پایان دوران حکومت آشور ناسیراپال دوم از قلل مرزی زاگروس نگذشته به نقاط دور دست داخلی آن نفوذ نمی‌کردند. ولی بعد از آنکه پایگاه جنگی در زاموا برای خود ایجاد کردند در جهت سرزمین ماد و دریای خزر[۲] تهاجمات سریع به عمل آوردند. لشکریان سلمنسر سوم پس از قلع و قمع امارات کوچک زاموای خارجی [۳]، در سال ۸۵۵ پ. م. از طریق گردنهٔ بونائیس به خاک مک‌تیارا شاهک ماننایی حمله کردند، و چون وی خواست از راه دریاچه با استفاده از قایق‌هایی که از شاخهٔ بید بافته و ساخته بودند از چنگ آشوریان فرار کند، سلمنسر سوم[۴] به تعقیب او پرداخت و بر دریاچه با وی پیکار کرد ولی چندان توفیقی حاصل نکرد و بر روی هم در طی سه ربع اول قرن نهم پ. م. جریان تأسیس دولت‌ها در خطهٔ اورمیه و رود جغتو بدون بر خورد به دشواری‌های بزرگ تعقیب شد،

حملات به کوهستان زاگروس[ویرایش]

در سال -۸۵۹ پ. م. - سلمنسر سوم ( شلمانسرسوم ) به زاموا[۵] لشکر کشید و پادشاهی نینی که مرکز آن قلعهٔ «آریدو» در گردنهٔ سیمه‌سی قرار داشت ظاهراً در حدود جنوب ماننا بوده است. باردیگر سلمنسر سوم در سال - ۸۴۲ پ. م. - آشوب نامار را خاموش کرد پیشوای بیت همبان را که مجاور نامار بود به پادشاهی آنجا مستقر ساخت. پیشوای مزبور در سال ۸۳۴ از اطاعت آشور سرپیچی کرد و این بهانه‌ای برای نخستین لشکرکشی سلمنسر سوم به خاک ماد شد.

لشکریان آشور از سوی شمال‌شرقی و از طریق گردنه‌های کوهستان خشمار [۶] بطرف نامار سرازیر شدند. آشوریان دژهای نامار را تارومار کرده [۷] اموالی را که در کوهستان‌ها مخفی شده بود تصرف نمودند و این عملیات چنان سریع انجام گرفت که فرصتی برای اقدامات دیگر باقی‌ماند و آشوریان به قصد غارت و چپاول به داخل سرزمین ماد به حرکت در آمدند. محتملا یانزی [۸] نامار به ماد گریخته بود و این خود بهانه‌ای برای حملهٔ سلمنسرسوم به آن خطه شد. لشکریان آشور در مرحلهٔ اوّل پیشرفت خویش وارد کشور پارسوآ شدند و از ۲۷ پادشاهی آن سرزمین خراج ستاندند.

لشکریان سلمنسرسوم از کوه‌ها گذشته به سرزمین مسّی در قسمت علیای رود جغتو سرازیر شدند [۹] و سپس بسوی دیگر سلسله جبال مزبور و ناحیهٔ خارخار و آرازیاش که در آن عهد به اتحادیه قبایل ماد تعلق داشت حرکت کردند. منابع آشوری برای بار اول از این سرزمین بنام آمادای یاد می‌کنند. احتمالاً آشوریان به بخش علیای رود قزل اوزن نزدیک بیجار کنونی و شاید درّه همدان نفوذ کردند.

سال‌نامه‌های سلمنسرسوم نام چهار دژ که وی در سرزمین مادها اشغال کرد ذکر می‌کنند. نام‌های مزبور به زبان ایرانی تعلق ندارد و با اسامی اماکن زاموآ و پارسوآ مشابهت دارد [۱۰]. آشوریان عده‌ای از ساکنان را به بردگی بردند. بخش اعظم ساکنان و دام‌ها علی‌الرسم در کوه‌ها پنهان شده بودند و آشوریان مدتی مدید در درّه‌ها فرمانفرمایی و یکه تازی می‌کردند و حتا در خارخار تصویر سلمنسرسوم را بر سنگ نقر کردند. ولی با اینحال بعد راه بازگشت پیش گرفتند و یانزی نامار را که به اسارت در آورده بودند با خود بردند و کوشش دیگری برای تحکیم موقع خویش در خاک ماد به عمل نیاوردند.

دایان آشور[ویرایش]

سلمنسرسوم هنگام لشکرکشی بعدی که در سال ۸۲۸ پ.م. وقوع یافت، بسیار پیر و فرسوده شده بود و به تن خویش در عملیات شرکت نجست و فرماندهی لشکریان آشور را تورتان [۱۱] دایان-آشور به عهده داشت. این بار لشکر کشی متوجه امارت‌های ( پادشاهی‌ها ) کوچک جلکهٔ زاموای داخلی (ماننا) بود. نخست دایان‌آشور از درّهٔ زاب بزرگ حرکت کرد و به طرف خوبوشکیه [۱۲] رفت و سپس از خاک شخصی بنام ماگدوبو مالخیس [۱۳] گذشته بسوی جنوب‌شرقی روی کرد و وارد سرزمین اوآلکی پادشاه ماننا گشت [۱۴].

اوآلکی به کوه پناه برد و پنهان شد ولی آشوریان دام‌های بسیار بردند و دهکده‌های خالی را تصرف کردند و از آن جمله بود دهکدهٔ ایزیرتو که بمنزلهٔ دژ و مقرر اوآلکی بود [۱۵]. سپس لشکریان دایان آشور از امارت هارونا [۱۶] که شولوسونو [۱۷] برآن فرمانروا بود گذشتند [۱۸]. شولوسونو به آشور اظهار انقیاد کرد و قرار شد سرزمین او هر سال تعدادی اسب عرابه‌کش به رسم خراج بپردازد. آرتاسارو [۱۹] پادشاه شودورا [۲۰] نیز یک‌بار هدایایی تقدیم دایان‌آشور کرد. آنگاه آشوریان به پارسوآ رفتند و از برخی شاهکان خراج ستاندند و بخشی از پادشاهی‌ها را غارت کردند.

وضعیت پیرامون دریاچه اورمیه در قرن هشتم پ. م[ویرایش]

در شرح لشکرکشی‌های سال‌های - ۸۳۴ تا ۸۲۷ پ. م. -، اراضی ماننا و پارسوآ تحت حکومت شاهکان بسیار قلمداد شده‌اند بدین قرار:

رفته رفته پادشاهی اوآلکی و نیک‌دیارا بر دیگران بسط یافت و عوام تمام اراضی اطراف دریاچه اورمیه و زاموای داخلی را کشور ماننا یعنی قبیله‌ای که در یکی از آن سرزمین‌ها مسکن داشت، می‌خواندند. از دیگرسو لشکرکشی‌های آشوریان با اینکه جنبهٔ غارت‌گری و کسب غنایم و برده داشت در عین حال تا اندازه‌ای بدین مظور بود که سرزمین مذکور را کاملاً تحت اطاعت در آورند تا وصول خراج از آن مقدور گردد. ولی تا آن زمان در این طریق چندان موفقیتی کسب نکرده بودند.

پانویس[ویرایش]

  1. تاریخ باستانی ایران، پیرنیا، ص ۶۵
  2. کاسپی
  3. پارسوآ. زمانی مهمترین پادشاهی زاموایی دولتی بود در زاموای داخلی ماننا که مک‌تیارا ( نیک‌دیارا ) در رأس آن قرار داشت. ولی مک‌تیارا رقیبان بسیار داشت.
  4. شولمان آشارد - Šulman - Ašaréd
  5. مازاموا
  6. خشیمور
  7. در سال‌نامه‌ها «سیخی‌شالاخ» و «بیت‌تمول» و «بیت‌ساکی» یا بیت سانگی که ظاهراً نزدیک خانقین بوده و «بیت‌شدی» را نام می‌برند. سه قلعهٔ اخیرالذکر به نام خاندان‌های نامار خوانده شده‌اند.
  8. پیشوا. پادشاه
  9. ناحیهٔ مسو عادتاً با زاموآ و ناحیهٔ مادای و بخصوص گیزیل بوندا ذکر می‌شود و مربوط می‌گردد. کتیبهٔ شمشی-آداد پنجم
  10. کوآکین‌دا، تارزانابی، اسامول، کی‌نابلیلا. باید در نظر گرفت که ( ل ) در زبان‌های باستانی ایران وجود نداشته است
  11. به سردار تعبیر می‌شود. پیشوند این کلمه یعنی تور مکمل اصطلاحات کهنی مانند توران، تورات، تور در شاهنامه و تور سینا است.
  12. واقع در جنوب دریاچه وان
  13. Magdubu- Malxis
  14. در منابع آشوری این نخستین بار است که ماننا نه به نام سرزمین ماننائیان بلکه ماناش نامیده می‌شود.
  15. گوادر (مورخ) محل ایزیرتو را در تپه کاپلانتو در جنوب سقز می‌داند. ولی به نظر می‌رسد کاپلانتوی کنونی همان دژ بشتو باشد.
  16. این اسم با نام هارون برادر موسی شباهت دارد و ممکن است تاریخ و زمان یکسانی نیز داشته باشند.
  17. Xarruna. Šulusunu
  18. در متن از تصرف قلعهٔ ماساشورو سخن رفته است.
  19. نام آرتاسارو را می‌توان از ایرانی باستان مشتق دانست به معنی اتحاد و الحاق به راستی؟
  20. به عقیدهٔ اشترک همان شوردا می‌باشد که در متون دیگر آمده. می‌توان پادیر نیز خواند. شاید هم شیمری خادیر متون اورارتویی باشد.
  21. شوردیره

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]