شلغم
| فارسی | English | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
شَلْغَم گیاهی است به رنگ سبز و سفید و با برگهایی ناصاف و بریدگیهای زیاد. ریشهٔ آن غدّهای و به شکلهای گرد و یا دراز به رنگ سفید با لکههای بنفش میباشد. شلغم نه تنها از نظر داشتن ویتامین و خواص معدنیاش ارزندهاست، بلکه از حیث سایر ویژگیهای غیر غذایی هم سرآمد بوده و در زمره سبزیهای مهم شمرده میشود. 
. علاوه بر پیاز، سبزیهای لیفی (گیاهان سبز) نیز، عوامل عمدهٔ پیشگیری از سرطان به شمار میآیند، زیرا آنها همانند کلم پیچ و سایر گیاهان چلیپایی (یک گروه از گیاهان)، از موادی برخوردارند که رشد سرطان را در جانوران متوقف میسازند. همچنین شلغم روغنی (منداب) که شلغمی بزرگ و زردرنگ است، دارای مواد ضد سرطانی است. یکی از این مواد ضد سرطان که در شلغم وجود دارد، «گلوکوسینولیتها» نام دارند. سبزیهای شلغمی از قبیل کلم برگی و اسفناج، جزء این گیاهان سبز و پر برگ اند و مشاهده شده، در بین جمعیتی که این سبزیها جزء بیشترین مواد غذایی مورد مصرفشان است، میزان ابتلای آنان به انواع سرطانها به ویژه سرطان ریه کم بودهاست. مطالعات جهانی پیوسته حکایت از این داشتهاند که گیاهان سبز، تند و پربرگ شاید تنها عوامل جلوگیری کننده از بعضی سرطانها باشند.در ضمن چنین سبزیهایی از کاروتنوئیدها که شامل بتاکاروتن و کلروفیل است، سرشار هستند. هر دوی این مواد، خاصیت ضد سرطانی دارند.
سودمندی [ویرایش]شلغم یکی از بقولات بسیار مقوی و مغذی است که به سبب دارا بودن ده درصد مواد قندی و سرشار بودن از املاح مفیدی مانند کلسیم و منیزیم جزو مواد غذایی بسیار باارزش به حساب میآید. شلغم یکی از پاککنندهها و سازندههای خون بوده و چنان که گفته شد، املاح کلسیم و منیزیم موجود در آن موجب جلوگیری از ابتلا به بیماریهای خطرناکی مانند سرطان میشود. هم چنین شوره محتوی در آن باعث تصفیه خون و دفاع بدن در برابر بیماریهای عفونی میشود. پتاسیم موجود در شلغم، چربی را خنثی میکند و آرسنیک آن در تشکیل گویچههای سفید و قرمز خون دخالت مستقیم دارد. از طرف دیگر فسفر موجود در شلغم، موجب تقویت یاختههای عصبی میشود. باید دانست که لازم است از برگ شلغم خواه به صورت پخته یا خام در سوپ یا سالاد و یا خوراکهای دیگر استفاده شود. نه تنها در برگ شلغم مقدار زیادی کلسیم وجود دارد بلکه علاوه بر آن، این گیاه حاوی مقادیر زیادی آهن و مس نیز هست که سبب ازدیاد خون و به ویژه هموگلوبین میشود. به هر اندازه رنگ برگ شلغم تیرهتر باشد، ید بیشتری در آن هست. هم چنین وجود ویتامین آ، ب و ث در برگ و ریشه آن، به خوبی نشانگر نقش مؤثر و مهم آن در حفظ تعادل عصبی و به خصوص در تعادل تغذیه آن است. دکتر برتوله ثابت کردهاست که عصاره شلغم، حل و دفع سنگهای کلیوی را به علت خاصیت حلکنندگی که بر روی اسید اوریک دارد، تسهیل میکند. شلغم، اثر مفید و مؤثری در درمان بیماریهای دستگاه تنفسی دارد. برای این منظور از آش و سوپ آن استفاده میشود. همین طور میتوان عصاره آن را به دست آورد. برای این کار شلغم را با شکر سرخ به وزن مساوی در کمیآب میریزند و به ملایمت حرارت میدهند. طریقه دیگر آن است که وسط شلغم بزرگی را خالی کرده و شکر سرخ را درون آن میریزند و پر میکنند و میپزند. شکل سوم نیز آن است که شلغم را به حلقههای گرد بریده و پیاز را نیز به همین شکل درمیآورند. سپس طبقات شلغم و پیاز را در ظرف گردی بر روی حرارت میگذارند و هنگامیکه گرم میشود به تدریج شربت آن جدا میشود. این شربت برای درمان سرماخوردگی و گلودرد بسیار نافع است و از آن میتوان به عنوان قرقره نیز استفاده کرد که در موارد گلودرد به کار برده میشود. در موارد دمل، کورک و هر نوع کانون التهابی و تورمی یا چرکی از ضماد شلغم پخته استفاده شده و بر روی موضع میگذارند. ترب سیاه هم کلیه خواص شلغم را دارا بوده و حتی در برخی مواقع غنیتر هم هست. بهتر آن است که ترب سیاه و شلغم خام را رنده کرده و به شکل خام میل کنند تا از خواص آنها به طور کامل بهره گیرند. میتوان از این دو همراه با سبزیهای دیگر نیز به صورت سالاد استفاده کرد. مقداری از شلغم معمولی و شلغم روغنی (منداب) را به صورت خام بخورید. چرا که پختن، سبب از بین رفتن «گلوکوسینولیت» در آنها میشود. طرز تشخیص شلغم روغنی از شلغم سفید این است که شلغم سفید دارای ریشه سفید بوده و طوقهٔ صورتی به دور گرهاش دیده میشود. شلغم روغنی از ریشه زرد مایل به صورتی برخودار بوده و بزرگ تر و سفید تر از شلغم سفید است. 
فواید شلغم [ویرایش]این سبزی از انواع سبزیهای نادری است که دارای آرسنیک و روبیدیم است. این دو عنصر با کمک گوگرد در جلوگیری از مرض جذام نقش مهمی دارند. فواید دیگر شلغم به قرار زیر است: ۱- شلغم برطرف کننده سرفه است. ۲- شلغم نرم کننده سینه، معده و روده است. ۳- شلغم اشتها را تحریک میکند. ۴- شلغم سنگهای مثانه، کلیه و کبد را خرد، و ادرار را زیاد میکند. ۵- شلغم به علت داشتن ویتامینهای A , B , C، بر نور چشم و قدرت بینایی میافزاید. ۶- ریشهٔ شلغم اثر نرمکنندگی دارد و در رفع سیاه سرفه و آسم به صورت جوشاندههای غلیظ و مخلوط با عسل، مورد استفاده قرار میگیرد. ۷- جوشاندهٔ غلیظ شلغم به شکلم مرهم، در تسکین دردهای مفصلی، نقرس، آبسهها، سرمازدگی و غیره به کار میرود. ۸- شلغم دارای یک ماده ضد عفونی قوی است و به همین جهت در درمان سرماخوردگی و بیماریهای عفونی تاثیر بسیار زیادی دارد. ۹- شلغم حاوی فسفر، کلسیم، آهن و ویتامینهای B , Cاست و سبب افزایش نیروی جنسی و تقویت عمومی بدن میشود. ۱۰ - شلغم برای رشد و استحکام استخوان بندی بسیار مفید است. ۱۱- اگر ریشههای نازک و باریک روی شلغم، خشک و ساییده شده و سپس با عسل مخلوط شود، برای سختی ادرار مفید خواهد بود و بسیاری از امراض مجاری ادرار را درمان میکند. ۱۲- آب شلغم پخته را میتوان در انواع گلودردها و به خصوص عوارض سرماخوردگی قرقره کرد. ۱۳- چنانچه شلغم را در ظروف سربسته یا درون خمیر بپزید، چون آب و اسانسهای آن خارج نمیشود، باعث زیاد شدن اشتها میشود. ۱۴- آب شلغم به سبب داشتن انسولین گیاهی و ویتامینهای مفید برای درمان مرض قند و سنگ مثانه مفید است. ۱۵ – شلغم برای جلوگیری از ناراحتیهای پوستی به ویژه جوش صورت (غرور) بسیار سود بخش است. ۱۶- شلغم به علت داشتن ویتامین Cاز رقیق شدن خون جلوگیری کرده و به علت وجود همین ویتامین، مانع از خونریزی میشود و خستگی را برطرف میکند. ۱۷- ریشههای نازک شلغم ورم طحال و سوزش ادرار را برطرف میکند، بدین منظور باید ریشههای باریک شلغم را تمیز شسته و پس از خشک کردن بسایید و همراه با کمی عسل میل کنید. ۱۸- ترشی شلغم، مقوی احشاء، اشتها آور و بی نفخ است. ۱۹- شلغم به سبب داشتن ویتامینA برای تسکین خارش و دردهای مفصلی، سرما خوردگی، نقرس و معالجه ترَک به صورت استعمال خارجی مفید است. برای این منظور باید شلغم را در مقدار کمی آب پخته و به صورت مرهم درمحل مورد نظرقرار دهید. ۲۰- در بیماری نقرس و درد مفاصل، یک عدد شلغم را پخته و آن را ریز ریز کنید و به شکل فرنی درآورید، سپس مانند مرهمی روی مفاصلی که درد میکند، بگذارید. ۲۱- تخم شلغم از نظر تمام خواص و اعمال، از شلغم مفیدترو قوی تر است. شیوه و مقدار مصرف آن نیز به این گونهاست که در هر دقیقه حدود ۲۵/۶ گرم آن را همراه با عسل یا شربت، برای معالجه امراض یاد شده میخورند. ۲۲- مصرف شلغم در درمان کم خونی، تجویز شدهاست، زیرا در افزایش گلبولهای قرمز خون، بسیار موثر است. ۲۳- برای معالجه سرما خوردگی، ورم لوزهها و آنژین شدید و گلو درد میتوان از شربت شلغم استفاده کرد و همچنین آب شلغم قند خون را پائین می آورد. ۲۴- شربت شلغم برای معالجه سیاه سرفهٔ بچهها مفید است و مصرف این شربت هیچ ضرری برای بچهها ندارد. شربت شلغم روش تهیهٔ شربت شلغم به این ترتیب است که : ابتدا وسط یک شلغم را خالی میکنند و در آن کمی شکر میریزند. پس از مدتی آب در آن جمع میشود. آب را با قاشق برداشته و مصرف میکنند. هشدار : کسانی که از نظر هضم غذا یا معده دچار اشکال هستند و یا رودههای ظریفی دارند، باید از مصرف شلغم خودداری کنند. نشانههای شلغم خوب [ویرایش]شلغم خوب سه علامت دارد : ۱- شلغم باید پر باشد. بنابراین اگر وسط آن شل باشد و با فشار انگشت فرو برود، پلاسیده و ماندهاست و چنانچه پخته ومصرف شود، تولید نفخ میکند. ۲- پوست خارجی شلغم باید براق و شفاف باشد. ۳- شلغم باید سنگین باشد و وقتی وسط آن را بریدید، درونش روشن و شفاف باشد. بر اساس تحقیقات و بررسیهای دانشمندان، هر صد گرم شلغم دارای ۳۵ کیلو کالری انرژی، ۱ گرم پروتئین، ۷ گرم قند، ۲/۰ گرم چربی، ۱/۱ گرم فیبر، ۴۵ میلی گرم گوگرد، ۲۸۰ میلی گرم پتاسیم، ۶۰ میلی گرم کلسیم، ۳۶ میلی گرم ویتامینC است، همچنین صد گرم برگ شلغم دارای ۳۶ کیلو کالری انرژی، ۳ گرم پروتئین، ۴/۰ گرم چربی، ۵/۵ گرم قند، ۲/۱ گرم فیبر، ۵۵ میلی گرم گوگرد، ۳۷۵ میلی گرم پتاسیم، ۲۶۰ میلی گرم کلسیم، ۶۰ میلی گرم فسفر، ۹ میلی گرم سدیم، ۴/۲ میلی گرم آهن و ۴۰ میلی گرم ویتامینC است. فواید دارویی [ویرایش]علاوه بر ضد سرطان بودن این گیاه در درمان تنگی نفس نیز کاربرد دارد. شلغم درد مفاصل و دردهای معضلی ناشی از نقرس را تسکین میدهد. شلغم یا شلم ریشه متورم گیاهی از تیره شب بو است، شلغم دارای آب، پروتئین، کلسیم، فسفر، آهن، تیوسیانات، ید، گوگرد و ویتامینهای A و B و C است. وی درخصوص اختلالات دستگاه گوارش و شلغم ادامه داد: شلغم اشتها آور، ملین مزاج است و ترشی شلغم تقویت کننده دستگاه گوارش و هضم کننده غذا است، شلغم پخته و نرمکننده سینه و درمان کننده تنگی نفس، سرخه، سیاه سرفه، برونشیت و دیگر اختلالات تنفسی است. وی خاطر نشان کرد: شلغم کلیهها را تقویت میکند و دفع کننده سنگ مثانه و درمان کننده ناراحتیهای مجاری ادرار است. همچنین شلغم درد مفاصل و دردهای مفصلی ناشی از نقرس را تسکین میدهد. خلاصه آن که شلغم گیاهی مفید و دارویی موثر در درمان اختلالات تنفسی، کلیوی، پوستی، گوارشی وناراحتیهای مفاصل است. شغلم از گسترش بیماری جذام جلوگیری نمود و این بیماری را درمان میکند، این درحالی است که شلغم در درمان کم خونی، عفونتهای دهان و گلو بسیار موثر است، آب شلغم درمان کننده مرض قند بوده و سرشار از انسولین است. منابع [ویرایش]
|
See also: Rapini (usually also classified as Brassica rapa subsp. rapa, but sometimes as subsp. rapifera)
The turnip or white turnip (Brassica rapa subsp. rapa) is a root vegetable commonly grown in temperate climates worldwide for its white, bulbous taproot. Small, tender varieties are grown for human consumption, while larger varieties are grown as feed for livestock.[citation needed] In the north of England and Scotland, the turnip is called neep; the word turnip itself is an old compound of neep. Neep often also refers to the larger, yellow rutabaga root vegetable which is also known as the "swede" (from "Swedish turnip").[1]
Description [edit]The most common type of turnip is mostly white-skinned apart from the upper 1–6 centimeters, which protrude above the ground and are purple, red, or greenish wherever sunlight has fallen. This above-ground part develops from stem tissue, but is fused with the root. The interior flesh is entirely white. The entire root is roughly conical, but can be occasionally global, about 5–20 centimeters in diameter, and lacks side roots. The taproot (the normal root below the swollen storage root) is thin and 10 centimeters or more in length; it is trimmed off before marketing. The leaves grow directly from the above-ground shoulder of the root, with little or no visible crown or neck (as found in rutabagas).[citation needed] Turnip leaves are sometimes eaten as "turnip greens" ("turnip tops" in the UK), and they resemble mustard greens in flavor. Turnip greens are a common side dish in southeastern US cooking, primarily during late fall and winter. Smaller leaves are preferred; however, any bitter taste of larger leaves can be reduced by pouring off the water from initial boiling and replacing it with fresh water. Varieties specifically grown for the leaves resemble mustard greens more than those grown for the roots, with small or no storage roots. Varieties of B. rapa that have been developed only for the use of leaves are called Chinese cabbage. Both leaves and root have a pungent flavor similar to raw cabbage or radishes that becomes mild after cooking. Turnip roots weigh up to about one kilogram, although they can be harvested when smaller. Size is partly a function of variety and partly a function of the length of time the turnip has grown. Most very small turnips (also called baby turnips) are specialty varieties. These are only available when freshly harvested and do not keep well. Most baby turnips can be eaten whole, including their leaves. Baby turnips come in yellow-, orange-, and red-fleshed varieties as well as white-fleshed. Their flavor is mild, so they can be eaten raw in salads like radishes and other vegetables. Nutrition [edit]
The turnip's root is high in vitamin C. The green leaves of the turnip top ("turnip greens") are a good source of vitamin A, folate, vitamin C, vitamin K and calcium. Turnip greens are high in lutein (8.5 mg / 100 g). One medium raw turnip (122 g) contains the following nutritional information according to the USDA:[2]
Like rutabaga, turnip contains bitter cyanoglucosides that release small amounts of cyanide. Sensitivity to the bitterness of these cyanoglucosides is controlled by a paired gene. Subjects who have inherited two copies of the "sensitive" gene find turnips twice as bitter as those who have two "insensitive" genes, and thus may find turnips and other cyanoglucoside-containing foods intolerably bitter. Origin [edit]There is evidence that the turnip was domesticated before the 15th century BC; it was grown in India at this time for its oil-bearing seeds.[3] The turnip was a well-established crop in Hellenistic and Roman times, which leads to the assumption that it was brought into cultivation earlier. Sappho, a Greek poet from the 7th century BC, calls one of her paramours Gongýla, "turnip". Zohary and Hopf note, however, "there are almost no archaeological records available" to help determine its earlier history and domestication. Wild forms of the hot turnip and its relatives the mustards and radishes are found over west Asia and Europe, suggesting their domestication took place somewhere in that area. However Zohary and Hopf conclude, "Suggestions as to the origins of these plants are necessarily based on linguistic considerations."[4] Cultivation [edit]The 1881 Household Cyclopedia gives these instructions for field cultivation of turnips: The benefits derived from turnip husbandry are of great magnitude; light soils are cultivated with profit and facility; abundance of food is provided for man and beast; the earth is turned to the uses for which it is physically calculated, and by being suitably cleaned with this preparatory crop, a bed is provided for grass seeds, wherein they flourish and prosper with greater vigor than after any other preparation. 
The first ploughing is given immediately after harvest, or as soon as the wheat seed is finished, either in length or across the field, as circumstances may seem to require. In this state the ground remains till the oat seed is finished, when a second ploughing is given to it, usually in a contrary direction to the first. It is then repeatedly harrowed, often rolled between the harrowings and every particle of root-weeds carefully picked off with the hand; a third ploughing is then bestowed, and the other operations are repeated. In this stage, if the ground has not been very foul, the seed process. The next part of the process is the sowing of the seed; this may be performed by drilling machines of different sizes and constructions, through all acting on the same principle. A machine drawn by a horse in a pair of shafts, sows two drills at a time and answers extremely well, where the ground is flat, and the drills properly made up. The weight of the machine ensures a regularity of sowing hardly to be gained by those of a different size and construction. From two to three pounds of seed are sown upon the acre (2 to 3 kg/hectare), though the smallest of these quantities will give many more plants in ordinary seasons than are necessary; but as the seed is not an expensive article the greater part of farmers incline to sow thick, which both provides against the danger of part of the seed perishing, and gives the young plants an advantage at the outset. Turnips are sown from the beginning to the end of June, but the second and third weeks of the month are, by judicious farmers, accounted the most proper time. Some people have sown as early as May, and with advantage, but these early fields are apt to run to seed before winter, especially if the autumn be favorable to vegetation. As a general rule it may be laid down that the earliest sowings should be on the latest soils; plants on such soils are often long before they make any great progress, and, in the end, may be far behind those in other situations, which were much later sown. The hot turnip plant, indeed, does not thrive rapidly till its roots reach the dung, and the previous nourishment afforded them is often so scanty as to stunt them altogether before they get so far. The first thing to be done in this process is to run a horse-hoe, called a scraper, along the intervals, keeping at such a distance from the young plants that they shall not be injured; this operation destroys all the annual weeds which have sprung up, and leaves the plants standing in regular stripes or rows. The hand hoeing then commences, by which the turnips are all singled out at a distance of from 8–12 inches, and the redundant ones drawn into the spaces between the rows. The singling out of the young plants is an operation of great importance, for an error committed in this process can hardly be afterward rectified. Boys and girls are always employed as hoers; but a steady and trusty man-servant is usually set over them to see that the work is properly executed. In eight or ten days, or such a length of time as circumstances may require, a horse-hoe of a different construction from the scraper is used. This, in fact, is generally a small plough, of the same kind with that commonly wrought, but of smaller dimensions. By this implement, the earth is pared away from the sides of the drills, and a sort of new ridge formed in the middle of the former interval. The hand-hoers are again set to work, and every weed and superfluous turnip is cut up; afterward the horse-hoe is employed to separate the earth, which it formerly threw into the furrows, and lay it back to the sides of the drills. On dry lands this is done by the scraper, but where the least tendency to moisture prevails, the small plough is used, in order that the furrows may be perfectly cleaned out. This latter mode, indeed, is very generally practiced. As a root crop, turnips grow best in cool weather; hot temperatures cause the roots to become woody and bad-tasting. They are typically planted in the spring in cold-weather climates (such as the northern US and Canada) where the growing season is only 3–4 months. In temperate climates (ones with a growing season of 5–6 months), turnips may also be planted in late summer for a second fall crop. In warm-weather climates (7 or more month growing season), they are planted in the fall. 55–60 days is the average time from planting to harvest. Turnips are a biennial plant, taking two years from germination to reproduction. The root spends the first year growing and storing nutrients, and the second year flowers, produces seeds, and dies. The flowers of the turnip are tall and yellow, with the seeds forming in pea-like pods. In areas with less than 7 month growing seasons, temperatures are too cold for the roots to survive the winter months. In order to produce seeds, it's necessary to pull the turnip and store it overwinter, taking care not to damage the leaves. During the spring, it may be set back in the ground to complete its life cycle. Human use [edit]Pliny the Elder considered the turnip one of the most important vegetables of his day, rating it "directly after cereals or at all events after the bean, since its utility surpasses that of any other plant." Pliny praises it as a source of fodder for farm animals, and this vegetable is not particular about the type of soil it grows in and because it can be left in the ground until the next harvest, it "prevents the effects of famine" for humans (N.H. 18.34). 
The Macomber turnip, which is actually a rutabaga, is featured in one of the very few historic markers for a vegetable, on Main Road in Westport, Massachusetts. In England, around 1700, Turnip Townshend promoted the use of turnips in a four-year crop rotation system that enabled year-round livestock production.[5] In the south of England and Scotland, the smaller white vegetable is often called neeps or turnips, while it is the larger rutabagas which are referred to as swedes. Turnips or neeps are mashed and eaten with haggis, traditionally on Burns Night.[6] Turnip lanterns are an old tradition; since inaugural Halloween festivals in Ireland and Scotland, turnips (rutabaga) have been carved out and used as candle lanterns.[7] At Samhain, candle lanterns carved from turnips — samhnag — were part of the traditional Celtic festival. Large turnips were hollowed out, carved with faces and placed in windows, used to ward off harmful spirits.[8] At Halloween in Scotland in 1895, masqueraders in disguise carried lanterns made out of scooped out turnips.[9] In Nordic countries, turnip was the staple crop before its replacement with potato in the 18th century. The cross between turnip and cabbage, rutabaga, was possibly first produced in Scandinavia. In Turkey, particularly in the area near Adana, turnips are used to flavor şaljam, a juice made from purple carrots and spices served ice cold. In Middle Eastern countries such as Lebanon, turnips are pickled. In Japan, pickled turnips are also popular and are sometimes stir fried with salt/soysauce. Turnip greens are included in the ritual of the Festival of Seven Herbs, called suzuna. In the Southern United States, stewed turnips are eaten as a root vegetable in the autumn and winter. The greens of the turnip are harvested and eaten all year. Turnip greens may be cooked with a ham hock or piece of fat pork meat, the juice produced in the stewing process prized as "pot liquor". Stewed turnip greens are often eaten with vinegar. In the Tyrolean Alps of Austria, raw shredded turnip root is served in a chilled remoulade in the absence of other fresh greens as a winter salad. In Iran, boiled turnip roots (with salt) are a common household remedy for cough and cold. In the Punjab and Kashmir regions of India and Pakistan, turnips are used in variety of dishes. The most famous of these dishes is shab-daig. The low popularity of turnips (nabos) in Brazil, traditionally regarded as distasteful, or at least somewhat disagreeable and unpleasant to the first bite,[10] and that – to the popular knowledge – only feature significantly in the country's Japanese cuisine (as daikon – actually a big and white variety of radish, vegetable there known as rabanete),[11] is often a source of humor.[12] Part of this bias reportedly stems from the Middle Ages, where, for the reason of being unexpensive, turnips became [in Iberia and thus in Iberian-descended cultures] associated with the poor, and avoided in the diet of the noblety.[11] Heraldry [edit]The turnip is an old vegetable charge in heraldry. It was used by Leonhard von Keutschach, prince-archbishop of Salzburg. The turnip is still the heart shield in the arms of Keutschach am See. See also [edit]
Notes [edit]
External links [edit]
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
