شعر پسانوگرا
شعر پسانوگرا یا شعر پستمدرن یکی از انواع شعر است.
محتویات |
[ویرایش] ویژگیهای شعر پسانوگرا
از ویژگیهای اصلی شعر پسانوگرا می توان به ساختارشکنی، معناگریزی، نگاه متفاوت، چندصدایی ( یا پلیفونی) و تصویر اسکیزوفرن اشاره کرد و همچنین کلاژ، بی قاعدگی (فقدان نظم مرکز محور)، رشد غیر خطی، ساختار نامتمرکز، عدم توازن، عدم قطعیت (شک اندیشی)، ذهن گرایی (تجرید گرایی)، ایهام، انتزاع (آبستره)، تکرار و تسلسل، دو پهلویی و جریان سیال ذهن، از جمله مولفه هایی میباشد که در شعر پسانوگرا رایج است.
[ویرایش] شعر پسانوگرا در غرب
شعر پسانوگرا ابتدا در آمریکا به وجود آمد و سپس در اروپا رواج یافت. آغاز شعر پسانوگرا در آمریکا را سال ۱۹۵۶ میدانند.[۱] سالی که آلن گینزبرگ زوزه را انتشار داد و واکنشهای منفی بسیاری را در محافل ادبی روزگار خود برانگیخت، چرا که این اثر پایههای مدرنیستی شعر را به لرزه در آورده بود.[۲] در گزیدهٔ تأثیرگذار و پرخوانندهٔ دونالد آلن با عنوان شعر نوین آمریکا (۱۹۶۰) گفتههای مختصری از گینزبرگ آمده است که بر پیوند میان شعر، نثر و موسیقی تاکید میکند.
[ویرایش] شعر پسانوگرا در ایران
شعر پسانوگرا در ایران تحت تاثیر شعر پسانوگرا رایج در کشورهای غربی ایجاد شد. " علی باباچاهی" و "رضا براهنی" از نخستین شاعرانی هستند که با انتشار اشعار پسانوگرا این سبک شعر را در ایران رواج دادند. گر چه باباچاهی شعر "در وضعیت دیگر" را معادل پسانوگرایی معرفی کرد و براهنی "شعر زبانی" را مبنای تئوری خود و پیروان اش قرار داد. بعد از این دو، برخی شاعران جوان به این سبک شعر گرایش نشان دادند. شعر پسانوگرا به دلیل مبنا قرار دادن سبک غربی در ایران منتقدان زیادی دارد. موافقان این سبک شعر در ایران آن را طبق نظریات فلسفی و سبکی دارای اندیشه و محتوای متفاوت از شعر سنتی و مدرن فارسی میدانند.
[ویرایش] مهمترین شعرای پسانوگرا غرب
چارلز اولسون شاعر نامدار آمریکایی بنیانگذار شعر پسانوگرا در آمریکاست. از دیگر شعرای پسانوگرا میتوان به رابرت کریلی و لئونارد کوهن اشاره کرد.
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
- Another Future Poetry and Art in a Postmodern Twilight by Alan Gilbert- University Press of New England- 2006
- Postmodern American Poetry: A Norton Anthology by Paul Hoover- New York: W. W. Norton- 1994
- خطاب به پروانهها یا چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم، رضا براهنی، ناشر: مرکز، سال انتشار ۱۳۷۴.
[ویرایش] پانویس
|
|||||||||||||||||||
| این یک نوشتار خُرد پیرامون ادبیات است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |