شعر عرفانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شعر عرفانی اشعاری است که شعاعران عارف برای بیان معانی عرفانی با زبان رمز و اشاره بسبک ویژه در قالب‌های شعری - بخصوص غزل - ارائه می کنند.

شاعرانی چون سنایی، عطار، مولوی و حافظ دارای چنین سبک شعری هستند. و در اشعار سعدی نیز شیوه عرفانی یافت می شود. همجنین رباعیات ابوسعید ابی الخیر و خواجه عبدالله انصاری نیز عرفانی است و سابقه بیشتر دارند که با سبک دیگر شاعران عرفانی کمی متفاوت است.