شعر بافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
شعر بافی یا شربافی یکی از صنایع دستی ایران است.
به موی انسان یا حیوان شعر گفته میشود و در بافندگی، شعر نوعی پارچه است که با مو یا ابریشم با دستگاه بافندگی چهاروردی بافته میشود. بافتن شعر پشمی در یزد و اصفهان و شعر ابریشمی در کاشان رواج داشت که اکنون در معرض فراموشی و نابودی است.
نقشه خاصی برای بافت شعربافی وجود ندارد و به دو شیوه ساده و میلهای (را راه) بافته میشود. شعر ساده را بیشتر به رنگهای بنفش، زرشکی، مشکی، زرد، بادنجانی، سبز، گلی برای لباس زنان و شعر میلهای را به شکل سیاه و سفید به عرض ۲ متر و طول ۱٫۵ متر برای لباس مردان میبافند.
رسم است که نام بافنده با نشان طلایی در سر و ته پارچه درج شود.
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
- ماهنامه سفر، «صبحی که بمیرم این صنعت هم میمیرد» ، شماره۱۳ ، سال شانزدهم، دوره جدید، دی ۱۳۸۶، ص. ۲۷ .
