شرک به خدا

در تعريف ساده اي از شرك مي توان گفت كه شرك؛ مساوي قرار دادن غير خدا با خداوند است درخصوصيات و اعمالي كه مخصوص ذات خداوند است. و مهمترين اين اعمال،عبادات مي باشد. براستي خداوند متعال شرک ورزيدن به خود را بزرگ پنداشته و در کتاب گراميش فرموده: «إِنَّهُ مَن يُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّهُ عَلَيهِالْجَنَّةَ وَمَأْوَاهُ النَّارُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ»(المائ ده: 72) « بي گمان هر كس انبازي براي خدا قرار دهد، خدا بهشت را بر او حرام كرده است (و هرگز به بهشت گام نمي‌نهد) و جايگاهاو آتش (دوزخ) است. و ستمكاران يار و ياوري ندارند. » و در جاي ديگري از کتابش فرموده است: « إِنَّ اللّهَ لاَ يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَادُونَ ذَلِكَ لِمَن يَشَاءُ»(النساء: 48) «بي گمان خداوند ( هرگز)شرك به خود را نمي‌بخشد ، ولي گناهان جز آن را از هركس كه خود بخواهد مي‌بخشد» پس خداوند متعال خبر داده که بحقيقت شرک را نمي بخشد مگر اينکه ازآن توبه شود، ولي خداوند اگر بخواهد گناهان غير از شرک را مي بخشد، و بخاطر زشت بودن شرک،خداوندسبحان آن را ظلمي بزرگ معرفي نموده و فرموده است: « إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ»(لقمان: 13) «واقعاً شرك ستم بزرگي است» پس هر کس شرک ورزد بحقيقت که به خود ظلم نموده و خود را به هلاکت انداخته است برخلاف اهل ايمان که خداوند با فرمودة خود آنها را چنين تعريف مي کند: « الَّذِينَ آمَنُواْ وَلَمْ يَلْبِسُواْ إِيمَانَهُم بظُلْمٍ أُوْلَئِكَ لَهُمُ الأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ»(الأنعام: 82) « كساني كه ايمان آورده باشند و ايمان خود را با شرك ( پرستش چيزي باخدا ) نياميخته باشند ، امن و امان ايشان را سزا است ، و آنان راه‌يافتگان( راه حق و حقيقت ) هستند.» وهمچنين در حديث عبدالله بن مسعود (رضي الله عنه) آمده که او از پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم)‌ مي پرسد: «أَيُّ الذّنب أَعظمُ؟ فقالَ: أَن تجعل للهِ ندّاً وهو خَلَقَکَ!» مستدرک الوسائل 14/332 «کدام گناه بزرگتر است؟ فرمودند اينکه براي خداوند شريکي قراردهي در حالي که او تو راخلق کرده است!» به همين خاطر است که پرهيز از شرک و بيزاري جستن از مشرکين از مهمترين واجبات است. شرک به خدا بدترین نوع کفر به خدا است و بدترین گناه و از گناهان کبیره در اسلام است که در بسیاری از آیات بدان اشاره شده‌است.