شروین (نام)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شروین یک نام پسرانه ایرانی است. این نام همچنین در زبان آلمانی نیز به کار برده می‌شود که دقیقا همان مفهوم را در زبان فارسی دارد.[نیازمند منبع] این نام اغلب به اشتباه برای نامگذاری دختران هم استفاده می‌شود.[نیازمند منبع] در بعضی منابع از شروین به عنوان مخفف نام انوشیروان نام برده شده‌است.[نیازمند منبع] همچنین شروین نام تعدادی از شاهان در تبرستان بوده‌است.

افراد سرشناس دارای نام «شروین»[ویرایش]

شروین نام دو تن از پادشاهان باوندیان بوده‌است؛ شروین پسر سرخاب و شروین پسر رستم. نویسندهٔ کتاب مرزبان‌نامه، از شاهزادگان تبرستان و به نام مرزبان پسر رستم پسر شروین بوده‌است (یعنی نیای او نامش شروین بوده‌است).

به جز اسپهبدان تبرستان، که اولین نمونهٔ ذکر شده از این نام بوده‌اند، افراد سرشناس تاریخی و یا معاصر دیگری نیز این نام را داشته‌اند.

افزون بر این، در کتاب «بابک» نوشته «جلال برگشاد» گفته شده که خرمدینان یا همان سرخ جامگان پیشوا یا پیامبری به نام شروین داشتند.

معنا[ویرایش]

شروین به معنای کسی است که همه او را دوست دارند (معشوق مردمان) و همچنین به معنی همیشه پایدار و نامی است برای پسران. در سفینهٔ تبریز، شروین به معنی «معشوق مردمان» آمده‌است.[۱] این نام به نادرست گاهی برای دختران به کار برده شده‌است.[نیازمند منبع] در نسک‌های باستانی آمده‌است که برای خرم دینان پیامبری بوده (گویا یکی از شاهان پیش از اسلام) به نام شروین که در جشن‌ها و سوگ‌واری‌های خود از وی نام می‌بردند.[نیازمند منبع]

نام یکی از سرداران شاپور ذوالاکتاف (پادشاه ساسانی) نیز بوده است.[نیازمند منبع]

شهاب سنگ شروین[ویرایش]

در سال ۲۳۱ خورشیدی برابر با ۲۳۷ قمری شهاب سنگی در این منطقه سقوط کرد[کجا؟] که به نام «شهاب سنگ اسپهبد شروین» خوانده‌ شد. برخی پژوهشگران برج رسکت را یادمانی چند منظوره در نزدیکی محل سقوط این شهاب سنگ می‌دانند.[۲]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. تبریزی، ابوالمجد محمدبن‌مسعود، ۱۳۸۱. سفینهٔ تبریز. چاپ عکسی، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ص ۵۲۴. به نقل از صادقی، علی‌اشرف، ۱۳۸۵. «چند فهلوی»، مجلهٔ زبان‌شناسی، سال ۲۱، شمارهٔ ۴۱ و ۴۲، ص ۳۴.
  2. ماهنامهٔ نجوم، شماره ۲۰۷، خرداد و تیر ۱۳۹۰، صفحه ۳۲.

جستارهای وابسته[ویرایش]