شروین (نام)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شروین یک نام پسرانه ایرانی است. در بعضی منابع از شروین به عنوان مخفف نام انوشیروان نام برده شده‌است.[نیازمند منبع] همچنین شروین نام تعدادی از شاهان در تبرستان بوده‌است.

افراد سرشناس دارای نام «شروین»[ویرایش]

شروین نام دو تن از پادشاهان باوندیان بوده‌است؛ شروین پسر سرخاب و شروین پسر رستم. نویسندهٔ کتاب مرزبان‌نامه، از شاهزادگان تبرستان و به نام مرزبان پسر رستم پسر شروین بوده‌است (یعنی نیای او نامش شروین بوده‌است).

به جز اسپهبدان تبرستان، که اولین نمونهٔ ذکر شده از این نام بوده‌اند، افراد سرشناس تاریخی و یا معاصر دیگری نیز این نام را داشته‌اند.

افزون بر این ، در کتاب "بابک" نوشته "جلال برگشاد" گفته شده که خرمدینان یا همان سرخ جامگان پیشوا یا پیامبری به نام شروین داشتند.

معنا[ویرایش]

شروین به معنای کسی است که همه او را دوست دارند (معشوق مردمان) و همچنین به معنی همیشه پایدار و نامیست برای پسران. در سفینهٔ تبریز، شروین به معنی «معشوق مردمان» آمده‌است.[۱]


شهاب سنگ شروین[ویرایش]

در سال ۲۳۱ خورشیدی برابر با ۲۳۷ قمری شهاب سنگی در این منطقه سقوط کرد [کدام منطقه؟] که به نام «شهاب سنگ اسپهبد شروین» خوانده‌شد. برخی پژوهشگران برج رسکت را یادمانی چند منظوره در نزدیکی محل سقوط این شهاب سنگ می‌دانند. [۲]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. تبریزی، ابوالمجد محمدبن‌مسعود، ۱۳۸۱. سفینهٔ تبریز. چاپ عکسی، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ص ۵۲۴. به نقل از صادقی، علی‌اشرف، ۱۳۸۵. «چند فهلوی»، مجلهٔ زبان‌شناسی، سال ۲۱، شمارهٔ ۴۱ و ۴۲، ص ۳۴.
  2. ماهنامهٔ نجوم، شماره ۲۰۷، خرداد و تیر ۱۳۹۰، صفحه ۳۲.

جستارهای وابسته[ویرایش]