شب قدر
| بخشی از مجموعه مقالههای: |
| اسلام |
| اصول |
| عدل |
| فروع |
|
نماز · روزه · زکات · حج · جهاد خاص تشیع: خمس · امر به معروف · نهی از منکر · تولی · تبری |
| منابع اسلامی |
| سنت (حدیث) |
| شخصیتها |
|
محمد · علی · فاطمه · اهل بیت · خلفای راشدین · امامان شیعه · صحابهٔ محمد |
| مذاهب |
| تصوف |
| علوم |
|
حدیث · تفسیر · فقه · کلام · فلسفه · عرفان |
| تاریخ |
|
امویان · عباسیان · فاطمیان · مملوکان · عثمانیان · صفویان · آخرالزمان |
| جغرافیا |
|
مکه · مدینه · بیتالمقدس · کوفه · نجف · کربلا · سامرا · کاظمین · مشهد · بغداد · دمشق · جهان اسلام(کشورهای اسلامی) · |
| فرهنگ و جامعه |
| درگاه اسلام |
در باور مسلمانان شب قدر (به عربی: ليلة القدر) شبی است در ماه رمضان[۱] که قرآن در آن شب (جدا از وحی تدریجی) همچنین بهطور کامل بر محمد نازل شدهاست.[۲] مسلمانان باور دارند که در این شب هر امر محکمی جدا میشود.[۳] بنابر آموزههای اسلامی خوابیدن در شب قدر مذموم و شبزندهداری در آن سفارش شده است و دعا و استغفار در این شب وظیفه دانسته شدهاست.[۴] روز قدر هم به اندازه شب آن ارجمند است.[۵]
محتویات |
[ویرایش] پیرامون واژه
شب قدر را به معنی منزلت دانستهاند و بعضی دیگر آن را به معنی تنگی و گرفتاری دانستهاند. برخی نیز قدر را اندازهگیری و تقدیر امور معنی کردهاند.
[ویرایش] دیدگاه اهل سنت
اهل سنت اعتقاد دارند که طبق حدیث نبوی شب قدر در یکی از ده شب آخر ماه رمضان واقع شده است .اغلب شب بیست و هفتم را شب قدر میدانند و در آن شب به دعا و شبزندهداری میپردازند. مسلمانان سلفی اعتقاد دارند که در شب قدر در تمام روزگار همان شبی بود که قرآن در آن نازل گردید و دیگر تکرار نمیشود.[۶] برخی نیز اظهار داشتهاند که تا زمان زندگی محمد شب قدر در هر سال تکرار میشد اما پس از ارتحال محمد، شب قدر از بین رفتهاست.[۷] برخی نیز معتقد بودهاند که شب قدر شبیاست در تمام سال ولی در هر سال شب نامعلومیاست، در سال بعثت در ماه رمضان بوده اما در سالهای دیگر ممکن است در دیگر ماهها باشد.
[ویرایش] دیدگاه شیعه
بر اساس حدیث شیعه که از حماد بن عثمان از حسان بن علی از جعفر صادق نقل شدهاست؛ شب قدر تا قیامت باقیاست و در ماه رمضان واقع است.[۸] در روایات شیعه آمدهاست که شب قدر یکی از سه شب ۱۹، ۲۱ یا ۲۳ در ماه رمضان است که احتمال شب بیستوسوم بیشتر است. در اصول کافی نیز آمدهاست که تقدیر در شب نوزدهم و ابرام در شب بیست و یکم و امضا در شب بیست و سوم است.[۹]
[ویرایش] در قرآن
در قرآن درباره شب قدر چنین آمدهاست:
- به راستی که ما قرآن را در شب قدر فروفرستادیم.و چه تو را به شب قدر آگاه تواند کرد. شب قدر از هزار ماه برتر است.در این شب فرشتگان و روح به دستور پروردگارشان از هر فرمان فرود میآیند. این شب تا صبحگاه تهنیت است.(سوره قدر آیات ۱ تا ۵)[۱۰]
و نیز در سوره دخان آمدهاست:
- سوگند به کتاب روشنگر. به راستی ما آن را در شبی مبارک فروفرستادیم زیرا که به حقیقت ترساننده بودیم. در آن شبی که هر امری با حکمت معین و ممتاز و جدا میگردد. تعیین آن امر البته از سوی ما خواهد بود، که ما رسولانان را فرستنده بودیم. و این البته از رحمت و مهربانی پروردگار توست، به راستی او شنونده داناست.(سوره دخان آیات ۱ تا ۶)[۱۱]
[ویرایش] در ادبیات فارسی
| ترا قدر اگر کس نداند چه غم | شب قدر را میندانند هم | |
| چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی | آن شب قدر که این تازه براتم دادند[۱۲] | |
| آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است | یا رب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است[۱۳] | |
| شب قدری چنین عزیز و شریف | با تو تا روز خفتنم حوس است[۱۴] | |
| در شب قدر ار صبوحی کردهام عیبم مکن | سرخوش آمد یار و جامی بر کنار طاق بود[۱۵] |
[ویرایش] پانویس
- ↑ قرآن ۲:۱۸۵
- ↑ قرآن ۹۷:۱
- ↑ قرآن ۴۴:۴
- ↑ شیخ عباس قمی، مفاتیح الجنان
- ↑ شیخ عباس قمی، مفاتیح الجنان
- ↑ حصنالتوحید ص ۳۸
- ↑ اسرارالصیام ص ۴۴۱
- ↑ مجمعالبیان ۳۴:۲ ص ۹۵
- ↑ کافی ج ۲ ص ۱۶۹
- ↑ إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ وَمَا أَدْرَئكَ مَا لَيْلَةُ الْقَدْرِ لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍ تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍ سَلَامٌ هِيَ حَتَّی مَطْلَعِ الْفَجْرِ
- ↑ حم وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُّبَارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنذِرِينَ فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ أَمْرًا مِّنْ عِندِنَا إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ رَحْمَةً مِّن رَّبِّكَ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ حم.
- ↑ حافظ
- ↑ حافظ
- ↑ حافظ
- ↑ حافظ
[ویرایش] منابع
- جایگاه متفاوت شب قدر در میان شیعه و سنی (از بازتاب)
- کتاب مفاتیج الجنان نوشته شیخ عباس قمی
- عبدالرحمن بن ناصر السعدی. حصنالتوحید. ترجمهٔ اسحاق بن عبدالله دبیری عوضی. ویرایش عبدالله حکمی. چاپ هشتم. مکه: دارالقاسم.
- ابوحامد محمد غزالی. اسرارالصیام. چاپ اول. بیروت: مشکوة.
- حسنبن فضل طبرسی. مجمعالبیان. ترجمهٔ احمد بهشتی. چاپ اول. تهران: فراهانی، ۱۳۴۸.
- محمد بن یعقوب کلینی. اصول الکافی. چاپ اول. دارالأضواء، ۱۴۱۳ق.
|
|||||