شبکیه
شبکیه داخلیترین لایهٔ چشم است و شامل سلولهای گیرندهٔ نور و نورونها میباشد. این لایهٔ بسیار نازک (قطری حدود ۰٫۵ میلیمتر) ۷۵٪ مساحت کرهٔ چشم را میپوشاند.
شبکیه لایهٔ حساس به نور را تشکیل میدهد و با تبدیل جریان الکترومغناطیسی نور به پیام عصبی و انتقال آن از طریق عصب بینایی به لب پسسری به مغز توانایی دیدن را میدهد. سلولهای گیرندهٔ نور شبکیه ۲ نوع میباشند:
- سلولهای مخروطی که توانایی دیدن رنگها را در نور به مغز میدهند.
- سلولهای استوانهای که بینایی در تاریکی را امکانپذیر میسازند.
جایی را که عصب بینایی از شبکیه خارج میشود نقطه کور میگویند. لکه زرد بخش دیگری از شبکیه است که در امتداد محور نوری کرهٔ چشم قرار دارد و در دقت و تیزبینی چشم نقش دارد.
[ویرایش] ساختار شبکیه
بافت شبکیه شامل نورونها و تعداد فراوانی مویرگ خونی است. در شبکیه ۵ لایه نورون تمایزیافته دیده میشود. این لایهها از داخل به خارج (به سمت مشیمیه) (در تصویر، از چپ به راست)، به ترتیب عبارت اند از:
- سلولهای عقدهای یا گانگلیونی که آکسونهای آنها امتداد یافته و عصب بینایی را تشکیل میدهند.
- سلولهای آماکرین که نورونهای رابط میان سلولهای دوقطبی و سلولهای عقدهای هستند.
- سلولهای دوقطبی.
- سلولهای افقی که نورونهای رابط میان سلولهای گیرندهٔ نور و سلولهای دوقطبی هستند.
- سلولهای گیرندهٔ نور که شامل سلولهای مخروطی و سلولهای استوانهای هستند.
نور پس از عبور از عدسی و زجاجیه، از طریق سلولهای عقدهای به شبکیه وارد شده و بعد از پشت سر گذاشتن سایر لایههای شبکیه، سرانجام به سلولهای گیرندهٔ نور میرسد. این سلولها جریان نور را به پیام عصبی تبدیل کرده و آن را از طریق سلولهای افقی به سلولهای دوقطبی منتقل میکنند. به این ترتیب، پیام عصبی از سلولهای عقدهای به عصب بینایی منتقل شده و به مغز میرود.
[ویرایش] منابع
- «ویکیپدیای فرانسوی». بازبینیشده در ۱۱ فوریه ۲۰۰۹.
 |
این یک نوشتار خُرد زیستشناسی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
|
|||||
