قسمتهای مختلف کره چشم انسان: ۱. زجاجیه ۲. حاشیه دندانهدار ۳.
ماهیچه مژکی ۴. گردالکهای مژگانی ۵. مجرای اشلک ۶.
مردمک ۷. اتاق جلویی ۸.
قرنیه ۹.
عنبیه ۱۰.
عدسی بیرونی ۱۱.
عدسی درونی ۱۲. زوائد مژگانی ۱۳.
ملتحمه ۱۴. ماهیچه مایل زیرین ۱۵. ماهیچه راست زیرین ۱۶. ماهیچه راست میانی ۱۷. شبکیه ۱۸. صفحه بینایی ۱۹. سختشامه ۲۰. سرخرگ مرکزی شبکیه ۲۱. سیاهرگ مرکزی شبکیه ۲۲. عصب بینایی ۲۳. سیاهرگ حلقوی ۲۴. غلاف پیازی ۲۵. لکه زرد ۲۶. گودی مرکزی ۲۷. صلبیه ۲۸. مشیمیه ۲۹. ماهیچه راست بالایی ۳۰.
شبکیه
تصویر شبکیه که از طریق
رتینوسکوپی به دست آمدهاست.
(۳)عنبیه (۴)مردمک (۵)قرنیه (۶)زلالیه (۷)ماهیچههای مژکی (۹)عدسی (۱۰)زجاجیه (۱۱)لکهٔ زرد (۱۲)مویرگهای خونی (۱۳)عصب بینایی (۱۴)نقطهٔ کور (۱۶)صلبیه (۱۷)مشیمیه (۱۸)شبکیه
شبکیه داخلیترین لایهٔ چشم است و شامل سلولهای گیرندهٔ نور و نورونها میباشد. این لایهٔ بسیار نازک (قطری حدود ۰٫۵ میلیمتر) ۷۵٪ مساحت کرهٔ چشم را میپوشاند.
شبکیه لایهٔ حساس به نور را تشکیل میدهد و با تبدیل جریان الکترومغناطیسی نور به پیام عصبی و انتقال آن از طریق عصب بینایی به لب پسسری به مغز توانایی دیدن را میدهد. سلولهای گیرندهٔ نور شبکیه ۲ نوع میباشند:
جایی را که عصب بینایی از شبکیه خارج میشود نقطه کور میگویند. لکه زرد بخش دیگری از شبکیهاست که در امتداد محور نوری کرهٔ چشم قرار دارد و در دقت و تیزبینی چشم نقش دارد.
ساختار شبکیه [ویرایش]
بافت شبکیه شامل نورونها و تعداد فراوانی مویرگ خونی است. در شبکیه ۵ لایه نورون تمایزیافته دیده میشود. این لایهها از داخل به خارج (به سمت مشیمیه) (در تصویر، از چپ به راست)، به ترتیب عبارت اند از:
پنج لایهٔ تشکیل دهندهٔ شبکیه
نور پس از عبور از عدسی و زجاجیه، از طریق سلولهای عقدهای به شبکیه وارد شده و بعد از پشت سر گذاشتن سایر لایههای شبکیه، سرانجام به سلولهای گیرندهٔ نور میرسد. این سلولها جریان نور را به پیام عصبی تبدیل کرده و آن را از طریق سلولهای افقی به سلولهای دوقطبی منتقل میکنند. به این ترتیب، پیام عصبی از سلولهای عقدهای به عصب بینایی منتقل شده و به مغز میرود.
