شبکه‌های تلویزیونی در افغانستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

افغانستان دارای بیش از پنجاه شبکه تلویزیونی محلی و سرتاسری است.

وابستگی تلویزیون‌ها[ویرایش]

تلویزیون ملی افغانستان بعنوان تنها تلویزیون سرتاسری ملی در افغانستان با تمویل دولت افغانستان به پخش برنامه می‌پردازد. سایر شبکه‌های تلویزیونی در افغانستان خصوصی اند. این تلویزیون‌ها عموماً با تولید برنامه‌های داخلی و دوبله سریالهای خارجی توانسته‌اند بیننده گان بیشتری را نسبت به تلویزیون دولتی افغانستان جلب کنند. نظر سنجی‌ها نشان می‌دهند تلویزیون طلوع دارای مخاطبان بیشتری نسبت به سایر تلویزیون‌ها در افغانستان است. تعدادی از تلویزیون‌های افغانستان نیز برای پیشبرد اهداف سیاسی از سوی برخی از سیاست‌مداران افغان تاسیس شده‌اند. این تلویزیون‌های خصوصی در افغانستان مهمترین منتقدان حکومت افغانستان هستند. تلویزیون نور متعلق به برهان الدین ربانی رییس جمهور پیشین افغانستان، عضو فعلی شورای ملی افغانستان و رهبر جبهه متحد ملی مهم‌ترین اپوزوسیون حکومت حامد کرزی است، تلویزیون آیینه به پخش برنامه‌هایی به حمایت از جنرال عبدالرشید دوستم از رهبران مجاهدین می‌پردازد، بطوریکه این تلویزیون تا کنون چندین بار حکومت رییس جمهور کرزی را پوشالی خطاب کرده‌است. تلویزیون فردا متعلق به محمد محقق عضو پارلمان افغانستان، رهبر حزب وحدت اسلامی افغانستان و عضو جبهه متحد ملی است و تلویزیون تمدن متعلق به شیخ آصف محسنی از مراجع تقلیداهل تشیع در افغانستان و از رهبران سیاسی این کشور است.تلویزیون نگاه متعلق به کریم خلیلی رهبر حزب وحدت ومعاون دوم ریس جمهور کرزی، تلویزیون دعوت متعلق به عبدالرب رسول سیاف رهبر حزب اتحاد قبلی وحزب ( دعوت) فعلی .

آزادی بیان و تندروها[ویرایش]

قانون اساسی افغانستان به شدت از رسانه‌های خصوصی و دولتی و حق آزای بیان برای آنها دفاع کرده‌است. در ماده سی و چهارم قانون اساسی افغانستان چنین آمده‌است:

آزادی بیان ازتعرض مصون است.

هرافغان حق دارد فکر خود را به وسیلهٔ گفتار، نوشته، تصویر ویا وسایل دیگر، با رعایت احکام مندرج این قانون اساسی اظهار نماید. هرافغان حق دارد مطابق به احکام قانون، به طبع ونشر مطالب، بدون ارائه قبلی آن به مقامات دولتی، بپردازد.

احکام مربوط به مطابع، رادیو و تلویزیون، نشر مطبوعات وسایر وسایل ارتباط جمعی توسط قانون تنظیم می‌گردد.

ماده چهارم از فصل دوم قانون رسانه‌های افغانستان آزادی رسانه‌ها در افغانستان را اینگونه توضیح داده‌است:

هر شخص حق آزادی فکر و بیان را دارد. طلب، حصول و انتقال معلومات، اطلاعات و نظریات در حدود احکام قانون بدون مداخله از طرف مسئولین دولتی شامل این حق است. این حق در برگیرنده فعالیت آزاد وسایل پخش، توزیع و دریافت معلومات نیز می‌باشد. دولت آزادی رسانه‌های همگانی را حمایت، تقویه و تضمین می‌نماید. هیچ شخص حقیقی یا حکمی به شمول دولت و ادارات دولتی نمی‌تواند فعالیت آزاد رسانه‌های خبری یا معلوماتی را منع، تحریم، سانسور یا محدود نموده و یا طور دیگری در امور نشرات رسانه‌های همگانی و معلوماتی مداخله نماید. مگر مطابق احکام این قانون.

آواز خوانی و رقص زنان در تلویزیون‌های خصوصی افغانستان آزاد است. برخی از این تلویزیون‌ها تا کنون با دعوت از آوازخوانان زن مانند منیژه دولت و تعداد دیگری از کشور تاجیکستان به پخش اواز خوانی و رقص آنها پرداختند. تعدادی از تند روها این آزادی را آزادی مفرط اعلان کردند و به شدت با آن به مخالف برخواستند. پارلمان افغانستان، شورای بزرگان، امامان مساجد و رهبران جهادی سابق عمده‌ترین مخالفان پخش آواز و رقص زنان در افغانستان بوده‌اند. اخیراً وزیر اطلاعات و فرهنگ افغانستان که یکی از افراطیون پشتو زبان در افغانستان به شمار می‌رود نیز فشارهای مضاعفی را بر تلویزیونهای خصوصی افغانستان وارد ساخته‌است. تلویزیون خصوصی افغان به علت پخش یک آهنگ ایرانی با صحنه‌هایی کاملاً آزاد از سوی این وزارت جریمه گردید و پخش سریال‌های هندی از سوی او ترویج بت پرستی اعلان شد. فشارهای روز افزون حکومت افغانستان برای جلوگیری از پخش فیلم‌های هندی نتیجه‌ای در پی نداشت و تلویزیون‌های خصوصی افغانستان پخش این سریال‌ها را مغایر با قانون اساسی افغانستان ندانستند و به پخش آن تا کنون ادامه می‌دهند.

زبان[ویرایش]

بیشتر شبکه‌های تلویزیونی در افغانستان با زبان فارسی، تعدادی با زبان پشتو و تلویزیون آیینه برخی از برنامه‌هایش را به زبان‌های ازبکی و ترکی پخش می‌کند. این فهرست شامل تمام شبکه‌هایی تلویزیونی ای است که از داخل افغانستان پخش می‌شود.برای شبکه‌های مربوط به افغان‌ها در سایر کشورها فهرست شبکه‌های تلویزیونی فارسی‌زبان را ببینید.