شاهکار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شاهکار، شاکار، یا کاربزرگ، اشاره به گسترده‌ترین و شاید بهترین، بزرگ‌ترین و مردمی‌ترین یا نامدارترین دستاورد یک نویسنده، هنرمند یا آهنگ‌ساز دارد.

پیرامون واژه[ویرایش]

در گذشته این واژه دارای معانی دیگری بوده‌است همچنان که لغتنامهٔ دهخدا در سرواژهٔ «شاکار» چنین آورده‌است[۱]:

بمعنی بیگار باشد و آن کار فرمودن بزور است که مردم را کار فرمایند و مزدوری و اجرت ندهند. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء). بیگار باشد که مجرگ خوانند. (لغت فرس اسدی) (فرهنگ نظام) (صحاح الفرس) (فرهنگ شاهنامه). مزد بموازنه کار نادادن و آن را شیکار نیز گویند. (شرفنامه منیری). مخفف شاه کار بمعنی کاری که بحکم شاه باشد و مزدندهند و شایگان نیز گویند چه در اصل شاه گان بوده و آن را بیگار یعنی کاری بی مزد گویند. (انجمن آرا). کاری باشد نه بر مراد مردم و بی مزد که یا از شرم کنند یا بقهر ایشان را بر آن دارند. (صحاح الفرس). کار بی مزد. (فرهنگ جهانگیری) (دهار) (ولف). کار بی مزد و بیگار که بی اجرت بقهر کار فرمایند و مزد ندهند و شاهکار نیز همین معنی را دارد که کسی بی اجرت کسی را در کار دارد. (تحفة الاحباب حافظ اوبهی). کار بی مزد باشد که مردم را بزور بر آن دارند. (فرهنگ سروری). مجرگ. (برهان). رایگان. (برهان). بیگار. (برهان). سخره. (برهان). شاهکار. (برهان). شایگان. (برهان)

در انگلیسی آن را «Magnum opus» که خود برگرفته از زبان لاتین است، می‌گویند.

پانویس[ویرایش]

  1. لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «شاکار»