سیستم عامل شبکه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

سیستم عامل شبکه (به انگلیسی: Network Operating System) سیستم عاملی است که ویژه پشتبانی از شبکه طراحی می‌‌شود. همین‌طور می‌توان گفت سیستم عامل شبکه نرم‌افزاری است که یک شبکه و ترافیک و صف پیام‌های روی آن را کنترل می‌کند. همچنین کنترل دسترسی چندین کاربر به یک منبع بر روی شبکه نظیر یک فایل را بر عهده دارد و عملیات مدیریتی مهمّی نظیر کنترل امنیت را میسّر می‌سازد. سیستم عاملهای مبتنی بر سرویس دهنده (Server) علاوه بر کارهای نظارتی ،امنیتی و مدیریتی پشتیبانی از کار در شبکه را نیز هم‌زمان برای چندین کاربر فراهم می‌‌کنند. سیستم عاملی که از وجود شبکه آگاه باشد (Network-Aware) می‌‌تواند امکان دستیابی به منابع شبکه را برای کاربران فراهم سازد. بر خلاف سیستم عاملهای تک کاربره این سیستم عاملها باید درخواستهای دریافتی از ایستگاه‌های کاری مختلف را پاسخ گویند و جزییاتی چون دستیابی و ارتباطات شبکه، تخصیص و به اشتراک گذاشتن منابع، محافظت داده‌ها و کنترل خطاها را نیز مدیریت کنند.

سرنام آن NOS است. Network OS نیز نامیده می‌‌شود.

نکته ۱ : یک سیستم عامل شبکه اغلب در شبکه‌های محلی منطقه ای WAN یا گسترده LAN استفاده می‌شوند، ولی می‌توانند در سیستم های شبکه‌های بزرگ‌تر هم به کار برده شوند.

نکته ۲ : اغلب سیستم‌های عامل شبکه بر پایه ۵ لایه بالایی مدل مرجع OSI قرار دارند.

برخی از سیستم‌های عامل شبکه معروف به قرار زیر است:

ویندوز ان‌تی
IBM AIX
Sun Sularis
Plan 9 from Bell Labs
Inferno
Windows 2000 Data Center Server
Windows 2000 Advanced Server
Windows 2000 Server
Windows 2003 Server(Enterprise ,Web Editions)
Windows 2008 Server(Beta 3)
Novell NetWare
Red Hat Linux

[ویرایش] منابع

این نوشتار دربارهٔ رایانه خُرد است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.