سیستم روشنایی وسایل نقلیه موتوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سیسنم روشنایی وسایل نقلیه موتوری که شامل چراغ جلو، فلاشرهایی که در قسمت جلو، عقب و کنار خودرو و در بعضی موارد روی سقف خودرو قرار دارد می‌باشد. هدف از این سیستم روشن کردن مسیر برای راننده، مشخص بودن خود خودرو و ارائه اطلاعاتی در خصوص اندازه، موقعیت قرارگیری خودرو و سرعت حرکت خودرو می‌باشد.

رنگ نور چراغ‌های خودرو نیز استاندارد شده هستند این استانداردها برای اولین بار در سال ۱۹۴۹تحت عنوان کنوانسیون وین مشخص گردید. بعدها در سال ۱۹۶۸این ستانداردها تحت عنوان کنوانسیون ملل متحد به شکل کنونی تغییر یافت. به عنوان نمونه چراغ جلو باید به رنگ سفید یا زرد باشد و چراغ‌های راهنما به رنگ نانجی درآمد و سایر رنگ‌ها بجز برای خودروهای اوژانس ممنوع شد.

چراغ جلو[ویرایش]

سیستم روشنایی جلوی خودرو که به صورت نور بالا و نور پایین قابل استفاده می‌باشد. سیستم روشنایی جلوی خودرو امکان دارد همراه با مه شکن و چراغ بغل باشد.

نور پایین[ویرایش]

دراین حالت با استفاده از پخش نور بر روی سطح مسیر دید کافی برای راننده ایجاد می‌شود بدون این که باعث خیره گی راننده مقابل شود.

نور بالا[ویرایش]

این حالت برای مواقعی طراحی شده‌است که خودروی دیگری در جاده وجود ندارد. در نور بالا مقدار روشنایی کنترل شده نمی‌باشد. در قوانین بین‌المللی استفاده از نور بالا با مشخصات استاندارد آمریکای شمالی مجاز است.

مه شکن[ویرایش]

چراغ مه شکن باریکه‌ای از نور به سطح مسیر می‌تاباند که در کل به سمت پایین تنظیم می‌گردد. این چراغ‌ها معمولاً به رنگ سفید یا زرد تولید می‌شوند و برای استفاده در سرعت‌های پایین طراحی گردیده‌اند. دلیل اصلی طراحی این گونه چراغ‌ها جبران دید کم راننده در شرایط آب و هوایی بارانی یا برفی یا هوای مه آلود می‌باشد.

چراغ کنار[ویرایش]

در بعضی از مدل‌ها برای روشنایی نیشتر در مواقع پیچیدن یا تغییر جهت خودرو از چراغ کنار استفاده می‌شود. این چراغ‌ها به چراغ راهنما نیز متصل بوده و ممکن است به چراغ دنده عقب نیز متصل باشد. چراغ کنار در مدل‌هایی از ساب و همچنین کوروت استفاده شده‌است.

چراغ گردان[ویرایش]

خودروهای پلیس، اورژانس و امداد و آتشنشانی از این نوع چراغ استفاده می‌شود. که در انواع چراغ های گردان و نوع جدید آن که مجهز به سیستم چشمکزن led هست استفاده میشود این چراغ ها در رنگهای آبی قرمز زرد موجود است که هر رنگ تعریف عملکرد خودرها را معرفی میکند تولید کننده بزرگ و عمده این نوع چراغ گردانها شرکت پیام نور خودرو در ایران www.payamnoorco.com و شرکت فدرال سیگنال در آمریکا میباشد این نوع چراغ گردانها میتواند به همراه آژیر و آمپلیفایر جهت تولید صدا هشدار هم مجهز باشد

چراغ راهنما[ویرایش]

چراغ راهنما یا در اصطلاح عمومی چراغ چشمک زن یا فلاشر به چراغ‌هایی گفته می‌شود که در گوشه چپ و راست جلو و عقب خودرو نصب گزدیده و در مواقع تغییر جهت استفاده می‌شود. در برخی از مدل‌ها این چراغ‌ها در کنار خودرو نیز نصب می‌شوند که در هنگام تغییر لاین کاربرد دارد. چراغ راهنمای الکتریکی در سال ۱۹۰۷ ابداع گردید و نوع جدیدتر آن در سال ۱۹۳۸ ساخته شد و نوسط اکثر اتومبیل سازان مورد استفاده قرار گرفت. استفاده از چراغ راهنمای الکتریکی برای تمام خودروسازان اجباری می‌باشد و نوع دستی ان هنوز بر روی دوچرخه‌ها نصب می‌گردد. استفاده از چرا غ راهنمای کناری یا ریپیتر که در بالا به آن اشاره شد نیز در بسیاری از کشورها اجباری می‌باشدومرسدس بنز R170از اولین نمونه خودروهایی است که از چراغ راهنمای کناری استفاده کرده‌است.

منابع[ویرایش]