سیستم برتون وودز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سیستم برتون وودز (به انگلیسی: Bretton Woods system)‏ در ژوئیه ۱۹۴۴ و بعد از جنگ جهانی دوم، توسط کشورهای متحد شامل آمریکا، بریتانیای کبیر و فرانسه طی کنفرانس برتون وودز به وجود آمد. در این پیمان که با نام برتون وودز معروف شد، یک ارز مشترک که دلار بود انتخاب و ارزهای دیگر و طلا برحسب دلار ارزش‌گذاری شدند. [۱][۲]

این استانداردها نه تنها معیارهای نرخ مبادله و سیستم پرداخت‌ها را در بر می‌گرفت، بلکه همچنین تمهیداتی برای کمک به ملت‌های جهان سوم، در دوره پسا استعماری را نیز شامل می‌شد. سیستم برتون وودز علاوه بر این مقررات خاص نرخ مبادله، صندوقی را ایجاد کرد که کشورها در صورت روبرو شدن با مشکلات پرداختی موقتی، می‌توانستند از آن برداشت نمایند. در عین حال بانک جهانی نیز تاسیس شد تا به ادغام اقتصادهای کمتر توسعه یافته به اقتصاد سرمایه داری جهانی کمک کند. [۲]

در این پیمان کشورهای عضو پذیرفتند که محدوده تغییر ارزش ارزهای خود را درصد مشخصی (کمتر از ۱۰٪) در نظر بگیرند و تغییرات بیشتر از محدوده را مهار کنند. [۱]

جستارهای وابسته [ویرایش]

منابع [ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ جان هاروی. «سیستم تبادل ارز برتون وودز». ۹ مرداد ۱۳۹۰. بازبینی‌شده در ۲۳ مهر ۱۳۹۰. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «برتون وودز و نرخ مبادله». بازبینی‌شده در ۲۳ مهر ۱۳۹۰.