سید علی خامنه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
سید علی خامنه‌ای
دومین رهبر جمهوری اسلامی
مشغول به کار
۱۴ خرداد ۱۳۶۸ – تاکنون
رئیس‌جمهور اکبر هاشمی رفسنجانی
سید محمد خاتمی
محمود احمدی‌نژاد
حسن روحانی
پس از سید روح‌الله خمینی
سومین رئیس جمهور ایران
مشغول به کار
۱۷ مهر ۱۳۶۰ – ۱۲ مرداد ۱۳۶۸
نخست وزیر میرحسین موسوی
رهبر سید روح‌الله خمینی
پس از محمدعلی رجایی
پیش از علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی
سومین امام جمعهٔ تهران
مشغول به کار
۱۳۵۸ – تاکنون
پس از حسینعلی منتظری
نماینده دوره اول مجلس شورای اسلامی
مشغول به کار
۷ خرداد ۱۳۵۹ – ۱۳۶۰
حوزه انتخاباتی حوزهٔ انتخابیهٔ پنجم تهران
وزیر دفاع ایران
کابینهٔ موقت شورای انقلاب
مشغول به کار
آبان ۱۳۵۸ – بهمن ۱۳۵۸
پس از مصطفی چمران
پیش از جواد فکوری
اطلاعات شخصی
تولد سید علی حسینی خامنه
۲۴ تیر ۱۳۱۸ (۷۵ سال)
مشهد، خراسان
ملیت Flag of Iran.svg ایران
حزب سیاسی حزب جمهوری اسلامی
جامعه روحانیت مبارز
همسر منصوره خجسته باقرزاده[۱][۲]
فرزندان مصطفی، مجتبی (۱۳۴۸)، مسعود (۱۳۵۳)، میثم (۱۳۵۷)، بشری (۱۳۵۹)، هدی (۱۳۶۰)
محل تحصیل حوزهٔ علمیهٔ مشهد
حوزهٔ علمیهٔ قم
پیشه سیاستمدار
تخصص روحانی
دین اسلام، شیعه
خویشاوندان سرشناس پدر: سید جواد خامنه‌ای
برادران: محمد (۱۳۱۴)، هادی (۱۳۲۶)، حسن
خواهر: بدری (همسر شیخ علی تهرانی)
امضاء
وب‌گاه khamenei.ir
کنیه(ها) =«سیدعلی»، «ولی‌امر»[۳]

سید علی حسینی خامنه معروف به سید علی خامنه‌ای (زادهٔ ۲۴ تیر ۱۳۱۸، مشهد) رهبر کنونی و دومین رهبر جمهوری اسلامی ایران است. او به عنوان رهبر، ولی فقیه، رئیس حکومت و عالی ترین مقام جمهوری اسلامی ایران و فرمانده کل قوای نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران است. وی سومین رئیس‌جمهور ایران از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ در دو دوره پیاپی بود.

او تا ۱۹ سالگی تحصیلاتی در حوزه علمیه مشهد و حوزه علمیه نجف فرا گرفت و سپس برای تحصیلات عالی به حوزه علمیه قم رفت. وی در این حوزه با روح‌الله خمینی که از استادان آنجا بود و بعدها بنیان‌گذار حکومت جمهوری اسلامی ایران شد آشنا شد و بر سر درس‌های او نشست. در جوانی با جنبش‌های مخالف حکومت پادشاهی پهلوی همراه شد و نخستین بار پس از حادثه ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ دستگیر و به زندان انداخته شد. او چندین بار دیگر نیز در طی دوران حکومت شاهنشاهی توسط ساواک دستگیر شد و این دستگیری‌ها به آشنایی او با چندین انقلابی معروف از جمله آیت‌الله حسینعلی منتظری انجامید. با اوج‌گیری اعتراضات مردمی در سال ۱۳۵۷ و آزادسازی تعدادی از زندانیان سیاسی از سوی حکومت به منظور بازتر کردن فضای سیاسی، خامنه‌ای پس از واپسین دوره تبعید خود به زادگاهش مشهد بازگشت.

به دنبال پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن همان سال، خامنه‌ای عضوی از شورای انقلاب شد و در سال ۱۳۵۹ به نمایندگی مردم تهران در نخستین مجلس شورای اسلامی رسید. یک سال بعد او توانست از یک سوءقصد که توسط هواداران گروه فرقان طراحی شده بود جان سالم به در برد. از آن پس، خامنه‌ای سمت ۲ دور پیاپی ریاست جمهوری ایران را میان سال‌های ۱۳۶۸–۱۳۶۰ بر دوش داشت. وی پس از مرگ آیت‌الله خمینی در سال ۱۳۶۸ به عنوان دومین ولی فقیه به رهبری ایران رسید و از آن هنگام تاکنون بر این مسند است. او امام جمعهٔ تهران و رئیس بنیاد دائرةالمعارف اسلامی (منتشر کنندهٔ دانشنامه جهان اسلام) نیز می‌باشد.[۴]

محتویات

اوان زندگی

زادروز

جمهوری اسلامی ایران
Emblem of Iran.svg

سیاست و حکومت ایران


 نمایش  بحث  ویرایش 

سید علی خامنه‌ای در سال ۱۳۱۸ در مشهد به دنیا آمده‌است.[۵][۶] در شناسنامه، تاریخ تولد وی ۲۴ تیرماه ۱۳۱۸ ثبت شده‌است که با ۱۶ژوئیهٔ ۱۹۳۹ برابر است، اما خود زادروز صحیحش را در [۲۹] فروردین ماه می‌داند.[۷][۸]

خانواده

پدر سید علی خامنه‌ای، سید جواد و پدربزرگ پدریش سید حسین از روحانیان آذری مقیم نجف بودند و نیایش اهل تفرش که به آذربایجان هجرت کرده‌بود.[۹][۱۰] مادرش خدیجه میردامادی[۱۱] که متولد سال ۱۲۹۱ بود در سال ۱۳۶۸، تنها دو ماه بعد از شروع رهبری او درگذشت. وی دربارهٔ مادرش چنین گفته‌است: «مادرم خانمی بود بسیار فهمیده، باسواد، کتابخوان، دارای ذوق شعری و هنری، حافظشناس –البته نه به معنای علمی، بلکه به معنای مأنوس بودن با دیوان حافظ–، با قرآن کاملاً آشنا بود».[۱۲] او دختر آیت‌الله هاشم میردامادی بود که اصالتاً اصفهانی و مقیم مشهد بود.

پدر بزرگ مادری رهبر ایران، زاده و بزرگ‌شدهٔ نجف و دانش‌آموختهٔ حوزهٔ علمیهٔ نجف البته از سادات میردامادی اصفهانی و مشخصاً نجف‌آبادی بود. او حدوداً در ۴۰ سالگی به ایران مهاجرت کرد و در مشهد به تبلیغات مذهبی و تحصیل و تدریس و نوشتن کتاب‌های اسلامی مشغول بود. او در زمان کشف حجاب در حکومت رضاشاه در مسجد گوهرشاد مشهد مبارزاتی کرد و پس از مخالفت با این طرح به سمنان تبعید شد و در مسجد جامع گوهرشاد سالیان بسیار امام جماعت بود و تفسیر قرآن می‌کرد و کتاب تفسیر قرآن خلاصةالبیان را نوشت.[۱۳] شوهرعمه‌اش شیخ محمد خیابانی بود.[۱۴]

سید علی خامنه‌ای متأهل و دارای ۶ فرزند است. همسر وی منصوره خجسته باقرزاده نام دارد. نام دخترانش بشری و هدی، و پسرانش مصطفی ،مجتبی ، مسعود (محسن) و میثم است.[۱۵][۱۶] بشری همسر محمدجواد گلپایگانی فرزند محمدی گلپایگانی رئیس‌دفتر رهبری است.[۱۷] هدی، همسر مصباح‌الهدی باقری کنی فرزند محمدباقر باقری کنی است.[۱۸] مجتبی با دختر غلامعلی حداد عادل ازدواج کرده‌است.[۱۹] مصطفی با دختر عزیزالله خوشوقت ازدواج کرده‌است و مسعود نیز با فرزند محسن خرازی و خواهر صادق خرازی.[۱۷] میثم داماد محمود لولاچیان از بازاریان مذهبی تهران است.[۲۰]

سید محمد برادر بزرگتر او، عضو مجلس خبرگان قانون اساسی بوده و در حال حاضر ریاست بنیاد حکمت اسلامی صدرا را بر عهده دارد. برادر کوچکترش سیدهادی نیز روحانی و فعال سیاسی عضو مجمع روحانیون مبارز است، که در سال ۱۳۷۹ روزنامهٔ حیات نو را منتشر کرد که بعداً به دستور دادگاه ویژهٔ روحانیت توقیف شد.[۲۱][۲۲] یکی از خواهران وی به نام بدری همسر شیخ علی تهرانی بود. علی تهرانی روحانی فعّال در دوران انقلاب بود که به مجاهدین خلق گرایید و به عراق پناهنده گشت. او در سال ۱۳۷۴ به همراه خانواده‌اش به ایران بازگشت. بدری در ایران درگذشت.[۲۳][۲۴] برادر کوچکتر او، سید حسن، مسئول هیئت‌های رسیدگی به تخلفات اداری وزارت نفت و نمایندهٔ وزیر نفت در این هیئت[۲۵]، و عضو شورای پروانه نمایش است.[۲۶]

دوران کودکی و تحصیل

او از دوران کودکی در خانواده‌ای فقیر پرورش یافت[۲۷] و از چهار سالگی به همراه برادر بزرگش سید محمد به مکتبخانه و پس از مدتی به دبستانی اسلامی به نام دارالتعلیم دیانتی رفت و تحصیلش را تا اخذ مدرک دیپلم ادامه داد. در دورهٔ دبیرستان، خواندن جامع المقدمات و صرف و نحو را آغاز کرد. سپس از مدرسهٔ جدید وارد حوزهٔ علمیهٔ مشهد شد و نزد پدر و دیگر استادان وقت ادبیات و مقدمات را خواند.

وی کتب ادبی از قبیل جامع المقدمات، سیوطی، مغنی را نزد مدرّسان مدرسهٔ سلیمان خان و نوّاب خواند. پدر نیز بر درس فرزندانش نظارت می‌کرد. کتاب معالم را نیز در همان دوره خواند. سپس شرایع الاسلام و شرح لمعه را مشترکاً نزد پدر و آقا میرزا مدرس یزدی آموخت و رسائل و مکاسب را در حضور شیخ هاشم قزوینی. بقیهٔ دروس سطح فقه و اصول را نزد خود پدر خواند و دورهٔ مقدمات و سطح را در پنج سال و نیم به اتمام رساند.

در زمینهٔ منطق و فلسفه، کتاب منظومهٔ سبزواری را ابتدا از جواد آقا تهرانی و بعدها نزد شیخ رضا ایسی خواند.[نیازمند منبع]

تحصیلات حوزوی

سید علی خامنه‌ای از سن هجده‌سالگی در مشهد درس خارج فقه و اصول را نزد آیت‌الله میلانی از مراجع وقت آغاز کرد. در سال ۱۳۳۶ به قصد زیارت عازم نجف شد. در مدت اقامت کوتاه خود از دروس سید محسن حکیم و ابوالقاسم خویی و سید محمود شاهرودی بهره برد. او با مشاهدهٔ وضعیت تحقیق و تدریس در نجف تصمیم به تحصیل در آن شهر گرفت، ولی به دلیل مخالفت پدر پس از هفت ماه به ایران بازگشت.[۲۸]

پس از آن از سال ۱۳۳۷ تا ۱۳۴۳ در حوزهٔ علمیهٔ قم به تحصیلات عالی در فقه و اصول و فلسفه مشغول شد. او سر درس آیت‌الله بروجردی و مرتضی حائری یزدی و علامه طباطبایی حاضر شد و نیز پای درس فقه و اصول سید روح‌الله خمینی شرکت کرد.

در سال ۱۳۴۳ یک چشم پدرش براثر بیماری آب مروارید نابینا شد. پس از آن به‌رغم علاقه‌اش به تحصیل در قم، برای مراقبت از پدر به مشهد بازگشت و تا سال ۱۳۴۷ همانجا درس‌آموزی خود را با شرکت در دروس استادانی چون آیت‌الله میلانی ادامه داد. در کنار آن به کتاب‌های فقه و اصول و معارف دینی به طلاب و دانشجویان می‌آموخت.[۲۸]

فعالیت‌های انقلابی

سیدعلی خامنه‌ای خود را «از شاگردان فقهی، اصولی، سیاسی، انقلابی سید روح‌الله خمینی» می‌داند. البته به گفتهٔ خودش نخستین جرقه‌های انقلابی و مبارزاتی با نظام پهلوی را سید مجتبی نواب صفوی در ذهن او زده‌است[۲۹][۳۰]:

همان وقت جرقه‌های انگیزش انقلاب اسلامی به وسیله نوّاب صفوی در من به وجود آمد و هیچ شکی ندارم که اولین آتش را مرحوم نوّاب در دل ما روشن کرد.

در سال ۱۳۳۱ هنگامی که نوّاب صفوی با عدّه‌ای از فدائیان اسلام به مشهد رفته‌بود و در مدرسهٔ سلیمان خان، سخنرانی‌ای پرهیجان کرد در موضوع احیای اسلام و حاکمیت احکام الهی، مخالفت با شاه و انگلیس و ادعای دروغگویی آنان به ملت ایران، سید علی یکی از طلبه‌های جوان همان مدرسه بوده‌است.[۲۹]

نخستین دستگیری‌ها (ایام ۱۵ خرداد)

سید علی خامنه‌ای در زندان، در دوران حکومت پهلوی
خامنه‌ای و حسینعلی منتظری

وی را در ۱۲ خرداد ۱۳۴۲ (۹ محرم) دستگیر کردند و یک شب بازداشت بود. فردای آن روز به شرط اینکه منبر نرود و تحت نظر باشد، آزاد شد.

با پیش آمدن حادثهٔ خونین قیام ۱۵ خرداد، بازهم او را از بیرجند به مشهد آورده تحویل بازداشتگاه نظامی دادند و ۱۰ روز آنجا زندانیش کردند.[۲۷][۳۱]

دومین بازداشت (سفرهای انقلابی)

بهمن ۱۳۴۲ (رمضان ۱۳۸۳ قمری) او با عده‌ای از دوستانش آهنگ کرمان کرد و پس از دو سه روز توقف در کرمان و سخنرانی و منبر و دیدار با عالمان و طلاب شهر، عازم زاهدان شد.

به دلیل سخنرانی‌ها به‌ویژه درایام ششم بهمن سالگرد انتخابات و رفراندوم شاه، در روز ۱۵ رمضان زادروز حسن بن علی، ساواک شبانه او را دستگیر و با هواپیما روانهٔ تهران کرد.

وی حدود ۲ ماه به صورت انفرادی در زندان قزل‌قلعه زندانی شد.[۲۸]

سومین و چهارمین بازداشت (کلاس‌های درس)

به دلیل کلاس‌های تفسیر و حدیث و اندیشهٔ اسلامی وی در مشهد و تهران مورد تعقیب ساواک قرار گرفت.

برای همین در سال ۱۳۴۵ در تهران مخفیانه زندگی می‌کرد. سال دیگر در ۱۳۴۶ دستگیر و محبوس شد. همچنین دوباره ساواک در سال ۱۳۴۹ نیز دستگیر و زندانیش کرد.[۲۸]

پنجمین بازداشت

وی دربارهٔ پنجمین بازداشت خویش توسط ساواک می‌نویسد:[۲۸]

از سال ۴۸ زمینهٔ حرکت مسلحانه در ایران محسوس بود. حساسیت و شدت عمل دستگاه‌های جاری رژیم پیشین نیز نسبت به من، که به قرائن دریافته بودند چنین جریانی نمی‌تواند با افرادی از قبیل من در ارتباط نباشد، افزایش یافت. سال ۵۰ مجدداً و برای پنجمین بار به زندان افتادم. برخوردهای خشونت آمیز ساواک در زندان آشکارا نشان می‌داد که دستگاه از پیوستن جریان‌های مبارزهٔ مسلحانه به کانون‌های تفکر اسلامی به‌شدت بیمناک است و نمی‌تواند بپذیرد که فعالیت‌های فکری و تبلیغاتی من در مشهد و تهران از آن جریان‌ها بیگانه و به‌کنار است. پس از آزادی، دایرهٔ درس‌های عمومی تفسیر و کلاس‌های مخفی ایدئولوژی و... گسترش بیشتری پیدا کرد.

بازداشت ششم (ادامهٔ درس‌ها)

در خلال سال‌های ‎۱۳۵۰-۱۳۵۳ درس‌های تفسیر و ایدئولوژی سید علی خامنه‌ای در سه مسجد کرامت و امام حسن و میرزا جعفر در مشهد تشکیل می‌شد.

این فعالیت‌ها موجب شد که در دی ماه ۱۳۵۳ ساواک به خانه‌اش در مشهد هجوم برده، او را دستگیر و بسیاری از یادداشت‌ها و نوشته‌هایش را ضبط کند.

این ششمین و طولانی ترین بازداشت وی بود که نزدیک به ۱۰ ماه به طول انجامید. خامنه‌ای تا پاییز ۱۳۵۴ در زندان کمیتهٔ مشترک ضدخرابکاری بود. در این مدت او به سلول انفرادی برده‌بودند.[۲۸]

وی در این باره گفت:

سختی‌هایی که در این بازداشت تحمل می‌کرد، فقط برای آنان که آن شرایط را دیده‌اند، قابل فهم است.

پس از آزادی از زندان، به مشهد برگشت و بازهم همان برنامه ادامه داشت. البته دیگر امکان تشکیل کلاس‌های سابق را به او ندادند.[۲۸]

تبعید به ایرانشهر

در اواخر سال ۱۳۵۶، نیروهای امنیتی پهلوی وی را دستگیر و به مدت ۳ سال به ایرانشهر تبعید کرد.

در اواسط سال ۱۳۵۷ با اوج‌گیری مبارزات انقلاب ایران، از تبعیدگاه آزاد شده به مشهد بازگشت.[۲۸]

پس از انقلاب اسلامی ایران

علی خامنه‌ای در جلسه حزب جمهوری اسلامی به همراه بهشتی و هاشمی، مرداد ۵۸

آیت‌الله خمینی پیش از بازگشت از پاریس به تهران او را در کنار مطهری و بهشتی و هاشمی رفسنجانی در شورای انقلاب منصوب شد. هنگامی که مطهری پیام خمینی را بدو رساند از مشهد به تهران آمد.

ازجمله فعالیت‌های او در این دوره عبارت اند از[۲۸]:

رخدادها سال
پایه‌گذاری و عضویت درحزب جمهوری اسلامی
با همکاری و همفکری بهشتی و باهنر و هاشمی رفسنجانی و برخی دیگر در اسفند
اسفند ۱۳۵۷
معاونت وزارت دفاع ۱۳۵۸
سرپرستی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ۱۳۵۸
امام جمعهٔ تهران ۱۳۵۸
نمایندهٔ مردم تهران در مجلس شورای اسلامی ۱۳۵۸
نمایندهٔ سید روح‌الله خمینی در شورای عالی دفاع ۱۳۵۹
حضور در جبهه‌ها با شروع جنگ ایران و عراق ۱۳۵۹
ترور نافرجام[۳۲]
آسیب دائمی در ناحیه دست در پی حادثه[۳۳]
ششم تیرماه ۱۳۶۰[۳۴]

شورای انقلاب

پس از انقلاب اسلامی، آیت‌الله خمینی در ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ مهدی بازرگان را به نخست‌وزیری دولت موقت انتقالی برگزید. پس از تسخیر سفارت آمریکا در تهران در آبان ۱۳۵۸ دولت موقت استعفا کرد.

با پذیرش این استعفا از آبان ۱۳۵۸ تا بهمن همان سال (روی‌هم‌رفته به مدت سه ماه) ادارهٔ کشور را به شورای انقلاب سپردند. در این سه ماه سید علی خامنه‌ای سرپرستی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را برعهده داشت. او سپس برای کاندیداتوری در انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی استعفا داد.[۳۵]


کابینهٔ موقت شورای انقلاب
رؤسا
ر. رئیس نوبت ریاست ر. رئیس نوبت ریاست
۱ مطهری اولین رئیس ۳ بهشتی سومین رئیس
۲ طالقانی دومین رئیس ۴ بنی‌صدر آخرین رئیس
وزیران
ر. وزیر وزارت‌خانه ر. وزیر وزارت‌خانه
۱ باهنر آموزش‌وپرورش ۱۰ قزوینی راه وترابری
۲ قندی ارتباطات ۱۱ احمدزاده صنایع ومعاون
۳ نمازی اقتصاد ۱۲ حبیبی علوم
۴ قطب‌زاده امورخارجه ۱۳ میناچی ارشاد
۵ صدر بازرگانی ۱۴ فروهر کار
۶ سامی بهداشت ۱۵ رفسنجانی کشور
۷ شیبانی کشاورزی ۱۶ کتیرایی مسکن
۸ مهدوی کنی دادگستری ۱۷ معین‌فر نفت
۹ خامنه‌ای دفاع ۱۸ تاج نیرو


نمایندگی مجلس ۱۳۵۹-۱۳۶۰

در اردیبهشت ۱۳۵۹ با کسب ۶۵٫۸۰ درصد از مجموع ۲٬۱۳۴٬۴۳۴ رای[۳۶] بعد از فخرالدین حجازی، حسن حبیبی، مهدی بازرگان، علی اکبر معین فر، در حوزهٔ انتخابیهٔ تهران پنجم شد و به اولین دورهٔ مجلس شورای ملی پس از انقلاب راه یافت.[۳۷]

تصویری از علی خامنه‌ای
سیدعلی خامنه‌ای درحال کشیدن پیپ

ترور ناموفق

رهروان فرقان که بازماندهٔ گروه فرقان بودند، در ضبط‌صوتی بزرگ که بر میز سخنرانی آیت‌الله خامنه‌ای در مسجد ابوذر تهران بمب کار گذاشتند. این بمب ۶ تیر ۱۳۶۰ هنگام سخنرانی او منفجر شد. البته بمب کامل عمل نکرد. امام جمعهٔ تهران و نمایندهٔ خمینی در شورای‌عالی دفاع، از این سوءقصد که ممکن بود به مرگ وی بینجامد، جان سالم به در برد ولی جراحات شدیدی بر او وارد شد. براساس اخبار منتشره در همان زمان، خامنه‌ای «از نقطه بالای کتف راست و بالای ران سمت راست» مجروح شد و «استخوان ترقوه»اش شکست و با قطع چند رگ و عصب دست راست وی، دچار مشکل حرکتی شد. دست راست او از آن هنگام از کار افتاده‌است.

احمد قدیریان این ترور را کار جواد قدیری و سازمان مجاهدین خلق می‌داند. البته گزارش روزنامهٔ کیهان در شماره فردای ترور در داخل ضبط صوت نوشته شده‌بود: «هدیهٔ گروه فرقان». اعضای گروه فرقان پس از ترورهای سال ۱۳۵۸ دستگیر و اعدام شده‌بودند اما برخی از پیروان آنها گروه رهروان فرقان را تاسیس کردند و قاسم اسلامی و سید علی خامنه‌ای را ترور کردند. ایرج مصداقی عاملان ترور را ایرج افشاری و اروج امیرخان‌زاده معرفی کرده‌است.[۳۸]

مرکز اسناد انقلاب اسلامی نیز این ترور را کار بازماندگان گروه فرقان می‌داند با این تفاوت که نام عامل اصلی را امیرمسعود تقی‌زاده می‌داند.[۳۹][۴۰]

ریاست جمهوری ۱۳۶۰-۱۳۶۸

پوستر تبلیغاتی علی خامنه‌ای در انتخابات ریاست جمهوری

سید علی خامنه‌ای در انتخابات مهرماه ۱۳۶۰ به مقام ریاست جمهوری رسید. این در حالی بود که ۴۲ نفر از ۴۶ نامزد رقیب وی در این انتخابات رد صلاحیت شدند و تا حدود زیادی مشخص بود که نامزداول مورد حمایت نظام، حجت‌الاسلام خامنه‌ای است.[۴۱] او در این انتخابات که با مشارکت ۷۵٪ی مردم بر‌گزار شد که از دو انتخابات پیش بیشتر بود، ۹۵٪ رای‌ها را به دست آورد که تا کنون بیشترین است.

آیت‌الله خمینی، در مورد ریاست‌جمهوری او گفته‌است:

ما از سر ناچاری چون آدم نداشتیم به ورود یکی از روحانیون به عرصهٔ اجرایی و انتخابات آقای خامنه‌ای، رای دادیم، وگرنه هر زمانی که آدم صالح و مورد اعتمادی پیدا کنیم، ایشان باید به جایگاه اصلیش یعنی مسجد باز گردد.[۴۲][نیازمند منبع]

در انتخابات سال ۱۳۶۴ نیز، بسیاری از رقیبان خامنه‌ای از جمله نامزدان نهضت آزادی یعنی مهدی بازرگان و ابراهیم یزدی و احمد صدر حاج‌سیدجوادی، رد صلاحیت شدند. او بار دیگر با کسب ۸۵٪ رای در سمت ریاست‌جمهوری ماند.

مهدی بازرگان، دربارهٔ رد صلاحیت خود در این انتخابات گفته‌است:

چون حاکمیت می‌دید که ممکن است ما در انتخابات حائز اکثریت باشیم، چنین تصمیمی گرفت[۴۱]

از جمله سمت‌ها در این دوران[۲۸]:

کابینهٔ نخست میرحسین موسوی
رئیس‌جمهور: سید علی خامنه‌ای
وزیران
ر. وزیر وزارت‌خانه ر. وزیر وزارت‌خانه
۱ پرورش آموزش وپرورش ۱۳ نژادحسینیان راه و ترابری
۲ مرتضی نبوی ارتباطات ۱۴ هاشمی‌طبا صنایع
۳ ری‌شهری اطلاعات وامنیت ۱۵ بهزاد نبوی صنایع سنگین
۴ نمازی اقتصاد ۱۶ نجفیفاضل علوم
۵ ولایتی امور خارجه ۱۷ معادیخواه ارشاد
۶ عسگراولادی بازرگانی ۱۸ توکلی کار
۷ منافی بهداشت ۱۹ ناطق‌نورینیک روش کشور
۸ نامدار زنگنه جهاد سازندگی ۲۰ گنابادی مسکن‌
۹ سلامتی کشاورزی ۲۱ حسین نیلی معادن وفلزات
۱۰ اصغری دادگستری ۲۲ غرضی نفت
۱۱ رفیقدوست سپاه ۲۳ غفوری‌فرد نیرو
۱۲ سلیمی دفاع
معاونان نخست وزیری
ر. معاون معاونت ر. معاون معاونت
۱ آقازاده وزیرمشاور ۳ داوودی شمسی تربیت بدنی
۲ زنجانی برنامه وبودجه ۴ میرزاطاهری محیط زیست


کابینهٔ دوم مهندس میرحسین موسوی
رئیس‌جمهور: سید علی خامنه‌ای
وزیران
ر. وزیر وزارت‌خانه ر. وزیر وزارت‌خانه
۱ اکرمینجفی آموزش وپرورش ۱۳ سعیدی کیا راه و ترابری
۲ غرضی ارتباطات ۱۴ شافعی صنایع
۳ ری‌شهری اطلاعات وامنیت ۱۵ بهزاد نبوی صنایع سنگین
۴ ایروانی اقتصاد ۱۶ فرهادی علوم
۵ ولایتی امور خارجه ۱۷ خاتمی ارشاد
۶ عابدی جعفری بازرگانی ۱۸ سرحدی زاده کار
۷ مرندی بهداشت ۱۹ محتشمی‌پور کشور
۸ نامدار زنگنهفروزش جهاد سازندگی ۲۰ کازرونی مسکن‌
۹ زالی کشاورزی ۲۱ حسین نیلی معادن وفلزات
۱۰ حبیبی دادگستری ۲۲ آقازاده نفت
۱۱ رفیقدوست سپاه ۲۳ بانکینامدار زنگنه نیرو
۱۲ جلالی دفاع
معاونان نخست وزیری
ر. معاون معاونت ر. معاون معاونت
۱ بهزاد نبوی وزیرمشاور ۳ درگاهی تربیت بدنی
۲ زنجانی برنامه وبودجه ۴ منافی محیط زیست


رهبری

سید علی خامنه‌ای در سخنرانی برای فرماندهان نظامی و انتظامی ایران
در دیدار با ولادمیر پوتین رئیس‌جمهور وقت روسیه


پس از درگذشت آیت‌الله خمینی، خبرگان رهبری در تاریخ ۱۴ خرداد ۱۳۶۸، سید علی خامنه‌ای را که در آن زمان ریاست جمهوری ایران را به‌عهده داشت، به سمت «رهبر جمهوری اسلامی ایران» برگزیدند.

طبق بررسی‌های مجلهٔ آمریکایی فوربس، او ۲۶اُمین انسان قدرتمند جهان در سال ۲۰۱۱ و ۲۱اُمین در سال ۲۰۱۲ میلادی[۴۳] بوده‌است.[۴۴]

برگزیدگی به رهبری

پیش از درگذشت آیت‌الله خمینی، آیت‌الله حسینعلی منتظری برای جانشینی او برگزیده شده‌بود. در سال پایانی رهبری او و همزمان با درگیری وی با نظام، او را از این سمت برکنار کردند. البته مسئلهٔ جانشینی رهبری در قانون اساسی پیش‌بینی نشده‌بود.

در ابتدا، شورای رهبری‌ای سه نفره مرکب از علی مشکینی و موسوی اردبیلی و سید علی خامنه‌ای برای جانشینی سید روح‌الله خمینی پیشنهاد شد که نتوانست آرای کافی را بدست بیاورد. سپس آیت‌الله گلپایگانی در مجلس خبرگان به اجماع گذاشته شد و رای نیاورد.

سرانجام وی در روز ۱۴ خرداد ۱۳۶۸ با کسب بیش از ۷۲ درصد،[۴۵] به این مقام رسید.

در این جلسه هم چنین هاشمی رفسنجانی پیش از رای گیری سخنرانی کرد و به تمجید از او پرداخت.[نیازمند منبع]

در زمان انتخاب وی به رهبری، در قانون اساسی پیش‌بینی شده‌بود، که رهبر باید مرجع باشد.[نیازمند منبع]

مخالفت‌ها

انتخاب خامنه‌ای برای رهبری بحث‌برانگیز بوده‌است. وی یکی از شرط‌های به دست گرفتن امر رهبری یعنی مرجعیت را مطابق با قانون اساسی نداشت. بر اساس اصل صدونهم قانون اساسی سابق شرایط و صفات رهبر یا اعضای شورای رهبری عبارت بود از: صلاحیت علمی و تقوایی لازم برای افتا و مرجعیت، بینش سیاسی و اجتماعی و شجاعت و قدرت و مدیریت کافی برای رهبری. ولی او عنوان مرجعیت را نداشت.

هاشمی رفسنجانی به نقل از آیت‌الله خمینی در مجلس خبرگان گفت که وی گفته‌بوده‌است که مرجعیت لازم نیست.
آیت الله خمینی پیش از درگذشتش خود خواستار اصلاح قانون اساسی بود و خود شورایی برای بازنگری در قانون اساسی تشکیل داده‌بود. وی در ۹ اردیبهشت ۱۳۶۸ در نامه‌ای به علی مشکینی، رئیس شورای بازنگری قانون اساسی، نوشته بود که:
معتقدم برای رهبری شرط مرجعیت لازم نیست. مجتهد عادل مورد تأیید خبرگان محترم سراسر کشور، کفایت می‌کند[۴۶][۴۷]
در سال ۱۳۷۶، آیت‌الله حسینعلی منتظری عدم کفایت علمی و دینی و نامشروع بودن این انتخاب را مطرح کرد.[۴۸] وی درباره مرجعیت خامنه‌ای گفت اینکه آمدند در شب بعد از فوت آیت‌الله اراکی، عده‌ای بچه راه انداختند در خیابان جلوی جامعه مدرسین، مثل همین الان که راه می‌اندازند; بعد هم سه چهارنفر از تهران آمدند و اصلاً (کسانی که ایشان را می‌گفتند) هفت هشت نفر بیشتر نبودند و به زور هفت نفر را به عنوان مرجع گفتند که ایشان را هم جزو کنند، در صورتی که ایشان در حد فتوا و مرجعیت نیست. بنابر این مرجعیت شیعه را مبتذل کردند، بچه گانه کردند، با یک عده بچه اطلاعاتی که راه انداختند! اینها مصیبتهایی است که ما در این کشور می‌بینیم.[۴۹]
احمد آذری قمی نیر با نوشتن نامه‌ای او را فاقد شرایط مرجعیت برشمرد[۵۰]}}[۵۱]
در سال ۸۳ قاسم شعله‌سعدی نمایندهٔ مجلس‌های سوم و چهارم در نامه‌ای به سید علی خامنه‌ای با وی را حجت‌الاسلام خطاب کرد و گفت در زمان انتصاب به عنوان رهبر، فاقد شرایط تعیین‌شده برای رهبری در قانون اساسی بوده‌است.[۵۲]

در رسانه

در سال ۲۰۰۰ کمیتهٔ حمایت از روزنامه‌نگاران، وی را جزو ۱۰ دشمن آزادی بیان قرار داد.[۵۳]

در اوایل کار مجلس ششم، وقتی طرح اصلاح قانون مطبوعات، تهیه شده‌بود تا در جلسهٔ علنی مجلس مطرح شود، خامنه‌ای با حکم حکومتی خود، دستور داد این طرح مسکوت گذاشته شود.[۵۴]. این طرح چندی پیش در مجلس پنجم تصویب شده‌بود.

تاکنون روزنامه‌نگاران بسیاری به دلیل انتقاد از او یا سازمان‌های زیر نظر او دستگیر شده و به زندان افتاده‌اند.[۵۵][۵۶][۵۷] مانند احمد زیدآبادی، عبدالله نوری، محمد نوری زاد، عیسی سحرخیز، محسن سازگارا و اکبر گنجی اشاره کرد.[۵۸]

موقوفه کارنگی برای صلح بین‌المللی در سال ۲۰۰۸ مقاله‌ای با عنوان «بازخوانی خامنه‌ای: دیدگاه جهانی قدرتمندترین رهبر ایران» به قلم کریم سجادپور منتشر کرد.[۵۹] مقاله اینچنین آغاز می‌شود: «شاید در دنیا هیچ رهبری نباشد که به اندازهٔ آیت‌الله خامنه‌ای برای مسایل جاری جهان اهمیت داشته باشد اما درعین‌حال تا این حد برای جهانیان ناشناخته باشد». به نظر می‌رسد این تحلیل که خود موسسهٔ کارنگی آن را «تحلیل عمیق سیاسیِ» سیدعلی خامنه‌ای و بر اساس سخنرانی‌ها و نوشته‌های وی در ۳ دهه اخیر می‌داند،[۶۰] در ایران چندان با واکنش‌های تند داخلی مواجه نشده‌است.[۶۱][۶۲]

سفرهای استانی

سفر به استان قم در سال ۱۳۸۹

سید علی خامنه‌ای در ۲۷ مهر ۱۳۸۹ برای یک سفر ۹ روزه به شهر قم رفت.[۶۳]

وی در یکی از سخنرانی‌هایش گفت که تحریم‌های آمریکا و شورای امنیت اثر چندانی در زندگی مردم نخواهد داشت. وی دربارهٔ حوادث سال ۸۸ نیز گفت:

دشمنان، قصد داشتند با فتنه‌انگیزی، این حضور پرشور را تحت‌الشعاع قرار دهند، اما موفّق نشدند و فتنه پارسال، کشور را در برابر میکروب‌های سیاسی واکسینه کرد.»[۶۴][۶۵][۶۶]

انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸

در انتخابات سال ۱۳۸۸، محمود احمدی‌نژاد با میرحسین موسوی و دو تن دیگر رقابت می‌کرد. در این انتخابات احمدی‌نژاد با ۶۳٪ رای در برابر ۳۴٪ رای موسوی به پیروزی رسید. انتخابات اعتراضات شدیدی را از سوی هواداران موسوی و کروبی در پی داشت و معترضان نظام را به تقلب گسترده در انتخابات متهم کردند. البته آیت‌الله خامنه‌ای، از نتیجهٔ اعلام شده حمایت و ساعاتی پس از اعلام نتایج به رئیس‌جمهور منتخب تبریک گفت.[۶۷] وی در انتخابات‌های گذشته نیز، فردای روز انتخابات پیام تبریکی برای رئیس جمهور ارسال کرده‌است.[۶۸][۶۹][۷۰]

موسوی پیش از اعلام نتیجه خود را پیروز انتخابات اعلام کرده‌بود. حامیان موسوی، صحت نتایج را به چالش کشیده و راهپیمایی‌های مردمی عظیمی را در تهران و چند شهر دیگر بر‌گزار کردند.

علی خامنه‌ای خواستار شد که طبق روند قانونی شورای نگهبان موارد تقلب ادعایی بررسی شود. به‌رغم درخواست معترضان او با خروج از روند قانونی مخالفت کرد. (البته چند مورد را اجازه داد، مانند تمدید مهلت). شورای نگهبان تصمیم بازشماری رای‌ها را گرفت و بازشماری انجام شد، ولی مخالفان خودِ شورای نگهبان را از عاملان تقلب در انتخابات دانسته و بررسی انجام شده توسط آن را مقبول نمی‌دانستند.[نیازمند منبع]

پس از حدود یک هفته اعتراض، خامنه‌ای اولین واکنش علنی خود را به ناآرامی‌ها نشان داد. او با بعید خواندن احتمال تقلب ۱۱ میلیونی به مخالفان در مورد ادامهٔ اعتراضات خیابانی هشدار داد. وی در نماز جمعهٔ ۲۹ خرداد ۱۳۸۸ که یک هفته بعد از انتخابات بر‌گزار شد در خطبه‌های پیش از نماز به صراحت اعلام کرد که از رئیس جمهور منتخب حمایت می‌کند، تمام توانش را برای ممانعت از تغییر خارج از روند قانون نتیجهٔ انتخابات به کار خواهد گرفت، و هشدار داد که «اگر چند نخبهٔ سیاسی بخواهند قانون را زیر پا بگذارند، یا برای اصلاح ابرو چشم را کور کنند، چه بخواهند و چه نخواهند مسئول خون‌ها و خشونت‌ها و هرج‌ومرج‌ها، آن‌هایند». وی ضمن تعریف از هاشمی در عبارتی اثرگذار و بسیارمهم گفت: «من البته در موارد متعددی با آقای هاشمی اختلاف‌نظر داریم، که طبیعی هم هست؛ ولی مردم نباید دچار توهم بشوند، چیز دیگری فکر کنند. البته بین ایشان و بین آقای رئیس جمهور از همان انتخاب سال ۸۴ تا امروز اختلاف‌نظر بود، الان هم هست؛ هم در زمینهٔ مسائل خارجی اختلاف‌نظر دارند، هم در زمینهٔ نحوهٔ اجرای عدالت اجتماعی اختلاف‌نظر دارند، هم در برخی مسائل فرهنگی اختلاف‌نظر دارند؛ و نظر آقای رئیس جمهور به نظر بنده نزدیکتر است.» این جمله وی بارتاب‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت فراوانی در پی داشت و دارد.[۷۱]

سازمان عفو بین‌الملل در اطلاعیه‌ای این سخنرانی را «چراغ سبز رهبر ایران برای سرکوب» توصیف کرد. اعتراضات فردای آن روز با کشته شدن چند تن از معترضین همراه شد.[۷۲][۷۳]

لگدمال شدن تصویر علی خامنه‌ای توسط معترضان در ۱۳ آبان ۸۸

دیری نپایست که اعتراضات متوجه خامنه‌ای شد و معترضان با سردادن شعارهایی، عملکرد وی را مورد اعتراض قرار دادند.[۷۴]

او در پاسخ به درخواست موسوی اردبیلی، برای آزادی زندانیان سیاسی گفت:

شما در زمان امام راحل عظیم الشان، رئیس شورای عالی قضائی بودید و من رئیس‌جمهور. در آن زمان که متولی قوهٔ قضائیه شما بودید به دستور رهبر فقید انقلاب، مخالفان نظام اعدام می‌شدند. اکنون من دستور نداده‌ام مخالفان نظام را اعدام کنند، آنها را فقط زندانی کرده‌اند، حالا شما به این هم اعتراض می‌کنید؟![۷۵][۷۶]

در پی حوادث سال ۸۸ او را در سال ۲۰۰۹ دانشگاه اسلو دیکتاتور سال شناخت.[۷۷]

در سال ۱۳۹۰ پس از انتشار اسنادی که جزئیات آن پس از یک سال و نه ماه پس از دیداری با نمایندگان اصولگرای مجلس داشته‌است، به مجلس توصیه کرده‌است که قوهٔ قضاییه باید میان معترضان و آشوبگران تمایز قایل شود، اما این تمایز به معنی مصونیت معترضان نیست و آنها نیز باید تاوان آنچه را که می‌گویند، بپردازند.[۷۸]

حادثهٔ کهریزک

پس از انتخابات، چند تن از دستگیر شدگان از جمله فرزند عبدالحسین روح الامینی از وفاداران به سید علی خامنه‌ای در بازداشتگاه کهریزک، جان خود را از دست دادند که حتی ادعای شکنجهٔ زندانیان نیز شده‌است. پس این ماجرا وی دستور تعطیلی بازداشتگاه را صادر کرد.[۷۹]

یکی از متهمان اصلی پرونده سعید مرتضوی از حامیان خامنه‌ای ذر گذشته بود که در مجلس ششم، وقتی نمایندگان به دلیل عملکرد و سوابق سعید مرتضوی، خواستار برکناری وی شدند سید علی خامنه‌ای در پاسخ گفت:

یک جوان شجاع هم که در قوه قضائیه پیدا شده و قاطعانه عمل می‌کند، می‌خواهید عزل کنید؟[۸۰]

حمله به کوی دانشگاه

در دومین حمله به کوی دانشگاه (حملهٔ نخست در زمان ریاست‌جمهوری سید محمد خاتمی روی داده‌بود)، متجاوزان با شعار حمایت از رهبر به ضرب و شتم دانشجویان پرداختند، که خامنه‌ای در نماز جمعهٔ ۲۹ خرداد این عمل را تقبیح کرد.[۸۱] وی دستور به رسیدگی به وقایع کوی دانشگاه را صادر کرده‌بود.[۸۲]

دیدگاه‌ها

سید علی خامنه‌ای هنگام سخنرانی برای مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران
سید علی خامنه‌ای در کنار منصور ستاری در مراسم سردوشی

اعتقاد به تئوری توطئه و روحیه ضد آمریکایی

سرژ میشل و پائولو وودز بر این باورند که سخنرانی‌های علی خامنه‌ای مجموعه‌ای است از «تهدیدها و شعارهای تو خالی» که با اعتقاد بر تئوری توطئه و روحیهٔ شدید ضد آمریکایی همراه است، او همه جا «دسیسهٔ دشمنان» را می‌بیند و قدرت‌های خارجی به ترتیب «مستکبر»، «شیطانی»، «آزمند»، «منفور»، «واپس‌گرا»، «برتری‌طلب»، «سرطانی»، «ستمکار»، «زهرآگین» و «تجسم شیطان» توصیف می‌شوند. این صفات هم به دولت‌های غربی و هم سرویس‌های اطلاعاتی‌شان سیا، موساد، اینتلیجنت سرویس، اطلاق می‌شود.[۸۳]

اعتقاد به برتری عقیده و صلاحدید ولی فقیه بر نظر مردم

علی خامنه‌ای، رهبر کنونی نظام جمهوری اسلامی ایران، معتقد است:

اختیارات ولی فقیه در صورت تعارض با اراده و اختیار مردم، بر اختیارات و تصمیمات مردم، مقدم و حاکم است.[۸۴][۸۵]

او عقیده دارد در نظام تحت ولایت ایشان ولی فقیه همان حاکم اسلامی است و حکومتش تا قیامت ادامه پیدا می‌کند:[۸۶]

مراد از ولایت مطلقه فقیه جامع‌الشرایط، این است که دین حنیف اسلام که خاتم ادیان آسمانی و باقی تا روز قیامت است، دین حکومت است و دین اداره شئون جامعه، پس در این حکومت چاره‌ای جز این نیست که تمام طبقات جامعه، یک ولی امر و حاکم شرع و رهبر داشته باشند، تا امت اسلام را از شر دشمنان اسلام و مسلمین حفظ کند و با جلوگیری تعدی قوی بر ضعیف، عدالت را در سیاست جامعه برپا دارند و وسایل پیشرفت فرهنگی، سیاسی و شکوفایی اجتماعی را فراهم سازد و چه بسا این کارها با خواسته‌ها، مطامع، منافع و آزادی بعضی اشخاص در تضاد باشد.

[نیازمند منبع]

از نظر او این حکومت و حاکمیت نه تنها اختیاری نیست،[نیازمند منبع] بلکه تحت عناوینی چون «مصلحت»، «حفاظت امت از دشمنان» و «اجرای حکم اسلام» گریز و چاره‌ای از آن نیست. او همچنین اعتقاد دارد دایره این حاکمیت می‌تواند تا آزادی شخصی افراد پیش رود. خامنه‌ای همچنین از «واجب بودن» اقدام علیه خواسته و صلاحدید مردم، در شرایطی که آنرا مخالف با آنچه که ایشان «مصالح عمومی اسلام و مسلمین» می‌نامند، سخن به میان می‌آورد و حتی بیان می‌دارد که این تشخیص مصالح بر دوش حاکم مسلمین یا همان «ولی فقیه» است:[۸۷]

همچنین بر حاکم مسلمین پس از عهده‌دار گردیدن وظیفه مهم رهبری واجب است، که عنداللزوم دست به اقدامات مناسب بزند و باید خواسته و صلاحدید حاکم مسلمین در مواردی که به مصالح عامه اسلام و مسلمین مربوط می‌شود، برخاسته و صلاحدید عامه مردم، مقدم گردد.

به گفته حسن فیروزآبادی، خامنه‌ای در زمستان ۱۳۹۱ در برابر گفته عده‌ای که سخنان او را «فرمایش» می دانند، آن‌ها را «دستور» دانست و از مسوولان حکومتی گلایه کرد که بدان‌ها عمل نمی‌کنند.[۸۸]

فرهنگ ایرانی

علی خامنه‌ای بر این باور است، که به جای تأکید بر ایران قبل اسلام، باید بر ایران بعد از اسلام تاکید شود زیرا به عقیدهٔ او افتخارات ایران بعد از اسلام برجسته تر از افتخارات ایران قبل از اسلام است.

او همچنین بیان کرده که پیشرفت‌های حکومت‌های دیلمی، سلجوقی و صفوی با پیشرفت‌های ایران قبل اسلام، قابل مقایسه نیست.[۸۹]

موسیقی

علی خامنه‌ای، درباره موسیقی گفته‌است:

موسیقی اگر انسان را از یاد خدا و معنویت غافل کند و به ابتذال، گناه و بیکارگی بکشاند، حرام است. ببینید، در مورد موسیقی دو حرف وجود دارد: یکی این که ببینیم، اساساً مشخصه‌های موسیقی حلال و حرام چیست و دیگر این که بیاییم، در مصداق، مرزهایی را مشخص کنیم تا جوانان بدانند که این یکی حرام و این یکی حلال است.[۹۰] البته این دومی کار آسانی نیست، کار دشواری است. که انسان از این اجراهای موسیقی‌های گوناگون ـ موسیقی خارجی، موسیقی ایرانی هم با انواع و اقسامش، با کلام، بی کلام ـ بخواهد، یکی یکی این‌ها را مشخص کند اما مشخصه‌های کلی یی دارد که آن را می‌شود، گفت. البته من هم در جاهایی به بعضی از اشخاصی که دست اندر کار بودند، آنچه را که می‌توانستم و می‌دانستم، گفته‌ام. حالا هم مختصری برای شما عرض می‌کنم. ببینید. موسیقی اگر انسان را به بیکارگی و ابتذال و بی حالی و واخوردگی از واقعیّت‌های زندگی و امثال این‌ها بکشاند، این موسیقی، موسیقی حلال نیست، موسیقی حرام است.[۹۰] موسیقی اگر چنانچه انسان را از معنویت، از خدا و از ذکر غافل کند، این موسیقی حرام است. موسیقی اگر انسان را به گناه و شهوترانی تشویق کند، این موسیقی حرام است.[۹۰]

وی همچنین در دیدار با اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی در ارتباط با موسیقی گفت:

الان در دانشگاه‌های کشور ترویج موسیقی می‌شه، نباید بشود، ترویج موسیقی می‌شه؟! ترویج موسیقی یک کاری است بر خلاف مذاق اسلام. درسته که هر نوع موسیقی حرام نیست، اما ترویج موسیقی، معناش این نیست که یک موسیقی را که حرام نیست می‌گردند با دقت پیدا می‌کنند، اونو تعلیم می‌دهند به مردم و ترویج می‌کنند. این نیست، نخیر، درست عکس این است.[۹۱]

هوشنگ اسدی، یکی از هم‌سلولی‌های علی خامنه‌ای در زندان پهلوی می‌گوید:

سید علی خامنه‌ای از همان ابتدا از موسیقی تنفر داشته‌است. هنگامی که اسدی در زندان آهنگی را از بنان، زمزمه می‌کرده‌است، خامنه‌ای به وی پیشنهاد داده که به جای زمزمه آهنگ بنان به زمزمه دعا و مناجات بپردازد.[۹۲]

زنان

خامنه‌ای در سخنرانی‌های خود به مناسبت‌های گوناگون دیدگاه خود درباره زنان و نقش آنان را در جامعه بیان کرده است. این دیدارها گاه به مناسبت روز زن در ایران بوده‌اند و گاه با فعالان زن در جهان عرب. دولت ایران اغلب به تبلیغ دیدگاه‌های او درباره زنان می‌پردازد و بسیج ایران نیز برپایه این دیدگاه‌ها منشوری تهیه کرده است تا به تبیین «زن مسلمان طراز انقلاب اسلامی» بپردازد.[۹۳]

در ژوئیه ۱۹۹۷، او اندیشهٔ مشارکت برابر زنان در جامعه را منفی و ابتدایی و کودکانه خواند.[۹۴] به باور وی، حضور زنان در پست‌های اجرایی کشور مایه افتخار نیست و نوعی انفعال در برابر گفتمان غربی به شمار می‌رود.[۹۵] او همچنین «خانه‌داری» و «فرزندآوری» را مجاهدت و هنر زنان دانسته است.[۹۶]

ارزش راستین زن با این سنجیده می‌شود که او چه میزان محیط خانواده را برای همسر و فرزندانش همانند بهشت می‌کند.[۹۴]

همزمان با رهبری سید علی خامنه‌ای، سیاست‌های محدودیتی برای زنان ایران دنبال شد. این شامل جلوگیری از سفر به خارج زنان بی‌اجازه «ولی» (که اغلب شوهر یا پدر می‌باشد) و جداسازی جنسیتی می‌شود.[۹۴] سرکوب زنان از راه کنترل پوشش هر سال توسط گشت‌های ارشاد اعمال می‌شود و زنان ناچار به بر سر گذاشتن حجاب می‌شوند. سرپیچی از این قانون اغلب دستگیری و جریمه نقدی به همراه دارد.[۹۷] در ژوئن ۱۹۹۸، علی خامنه‌ای دستور به «سرکوب رفتارهای سرکشانه زنان» داد و تا میانه اوت همان سال، ۱۸۰۰ زن و مرد به دلیل آنچه «پوشش نامناسب و رفتار هرزه» خوانده شد توسط پلیس دستگیر شدند. این دوره همچنین شاهد سرکوب روزنامه‌نگاران زن و روزنامه‌ها و مجلات ویژهٔ زنان همچون مجله زنان بود.[۹۴]

اتهامات

ماجرای کرخه کور

بنا بر ادعای ابوالحسن بنی‌صدر که در آن زمان فرماندهی کل قوا را بر عهده داشته است، خامنه‌ای در جریان جنگ ایران و عراق و در نبرد کرخه کور در جبهه جنگ حضور یافته ولیکن فرار وی از منطقه عملیاتی موجب تضعیف روحیه و فرار سربازان شده است.[۹۸] از سوی دیگر سایت مشرق نیوز ادعا دارد که در جریان جنگ اساساً چنین اتفاقی نیافتاده است. همچنین سخنان خامنه‌ای علیه بنی‌صدر در مجلس نه در پاسخ نمایندگان سوال کننده از وی در مورد فرار از جنگ، بلکه در جریان جلسه رای عدم کفایت در تاریخ ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ می‌باشد.[۹۹]

ترور میکونوس

نوشتار اصلی: ترور میکونوس


در ۲۱ فروردین ۱۳۷۶، دادگاهی در آلمان، که به پرونده ترور میکونوس رسیدگی می‌کرد، در طی حکمی کمیته امور ویژه جمهوری اسلامی را، که سید علی خامنه‌ای یکی از اعضای آن بود، به دادن دستور این ترور، متهم کرد.[۱۰۰]

مرتضی سرمدی معاون ارتباطات وزیر امور خارجه ایران، در آن زمان اتهامات دستگاه قضائی آلمان را به شدت رد کرد و گفت: «ایران معتقد است مقامات قضایی آلمان و دستگاه قضایی این کشور تحت نفوذ صهیونیست‌ها به مبارزه سیاسی کثیفی علیه جمهوری اسلامی ایران دست یازیده‌اند.»[۱۰۱]

پس از این حکم، آلمان و ایران سفرای خود در دو کشور را فرا خواندند و آلمان چهار دیپلمات ایرانی را از این کشور اخراج کرد، تمامی کشورهای عضو اتحادیه اروپا نیز، سفرای خود را از ایران فراخواندند.

ایران نیز در پاسخ به این حرکت اتحادیه اروپا، تمام سفیران خود را از کشورهای عضو این اتحادیه فرا خواند و روابط دو طرف دچار بحران شد.

که تا سه ماه بعد و پیروزی محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری ادامه داشت.[۱۰۲][۱۰۳]

این واقعه، موجی از اعتراضات را در میان مردم ایران علیه آلمان برانگیخت.[۱۰۴] صدهاتن از ایرانیان مخالف حکومت پس از اعلام حکم به شادمانی و رقص در خیابانهای آلمان پرداختند و آلمان به شهروندانش درمورد سفر به ایران هشدار داد.[۱۰۵]

دادگاه آرژانتین

در دیدار با لوئیس ایناسیو لولا داسیلوا رئیس جمهور وقت برزیل
نوشتار اصلی: بمب‌گذاری آمیا


نشریه نیویورک تایمز، مدعی است، که عبدالقاسم مصباحی، یکی از افراد بلندپایه وزارت اطلاعات ایران که درسال ۱۹۹۶ به آلمان گریخت، در مصاحبه‌ای با بازپرس دادگاه آمیا، که برای رسیدگی به پرونده بمب گذاری آمیا بر‌گزار شده بود، خامنه‌ای را متهم کرد که عامل اصلی این ترور بوده و ۲۰۰ میلیون دلار ازحساب مشترک خود با احمد خمینی در بانک سوئیس را صرف این کار کرده‌است. در نهایت دادگاه آرژانتین هیچ حکمی درباره خامنه‌ای صادر نکرد[۱۰۶] ... و نیز مقامات ایرانی مدعی هستند که، تاکنون هیچ مدرکی علیه دخالت جمهوری اسلامی ایران در این خصوص ارائه نشده و سیستم قضایی آرژانتین را فاسد و موضوع را توطئه‌ای سیاسی از سوی صهیونیست‌ها و آمریکا تلقی می‌کنند.[۱۰۷]

حضور در شبکه‌های اجتماعی مجازی

به عقیده آیت‌الله خامنه‌ای استفاده از فیس بوک در شرایطی که موجب "مفسده، تقویت دشمنان اسلام یا خوف ارتکاب گناه" نباشد بلامانع است.[۱۰۸]

دفتر آیت‌الله خامنه‌ای، فعالیت چشمگیری در فضای مجازی داشته و علاوه بر اداره یک سایت اینترنتی بسیار فعال و به لحاظ فنی پیشرفته، بر روی شبکه‌های اجتماعی فیس‌بوک[۱۰۹][۱۱۰]، توییتر و اینستاگرام (یک شبکه اجتماعی به اشتراک گذاری عکس) نیز حضور دارد.[۱۱۱][۱۱۲]

انتقادها از رهبری

میرحسین موسوی و همسرش زهرا رهنورد از جمله منتقدان شیوه حکومتی آیت‌الله خامنه‌ای هستند که در حصر خانگی به سر می‌برند.

خامنه‌ای تاکنون چندین بار در زمینه چگونگی رهبری و اداره کشور مورد انتقاد قرار گرفته است. اغلب مخالفان وی در ایران توسط دستگاه‌های اطلاعاتی دستگیر، زندانی، محصور، یا حذف می‌شوند.[۱۱۳]

از نخستین مخالفان آیت‌الله خامنه‌ای، آیت‌الله گلپایگانی، از مراجع تقلید پرنفوذ، بود که رقیب خامنه‌ای در انتخاب شدن به منصب ولایت فقیه بود. پس از برگزیده شدن خامنه‌ای به این منصب، گلپایگانی از اعلام زمان آغاز ماه رمضان، حلول ماه شوال و اعلام روز عید فطر محروم شد.[۱۱۳] دیگر مخالفانی که در دوره خمینی دستگیر و به زندان افتاده بودند نیز در دوره خامنه‌ای به حصر انداخته شدند؛ از جمله آن‌ها نورالدین کیانوری، رهبر حزب توده ایران، بود که در نامه‌ای به خامنه‌ای پس از رسیدن او به قدرت در نامه‌ای به شرح شکنجه‌های زندان بر خودش، خانواده‌اش، و اعضای حزب توده پرداخت. او به همراه همسرش مریم فیروز پس از اعتراف اجباری در زیر شکنجه به «خانه امن» منتقل و تا هنگام مرگ در آنجا نگاه داشته شدند.[۱۱۴]

پس از مرگ خمینی و در پی انتشار فهرستی از سوی حوزه علمیه قم که در آن نام مراجع تقلید آورده شده بود، خامنه‌ای به عنوان مرجع تقلید معرفی شد. چنین چیزی واکنش تعدادی از مراجع تقلید را در بر داشت. آن‌ها بر این باور بودند که خامنه‌ای درجه مرجعیت ندارد. در سال ۱۳۷۶ و چند ماه پس از انتخابات دوم خرداد، منتظری در یک سخنرانی به شدت از خامنه‌ای انتقاد کرد و گفت:

آقای خامنه‌ای شما که در شان و حد مرجعیت نیستید... آیت‌الله مومن (عضو شورای نگهبان) به من گفت یکی از این آقایان (نماینده آیت‌الله خامنه‌ای در دفتر استفتائات) می‎رود در دفتر ایشان در قم می‎نشیند و مسائل را مطابق نظر آقای خامنه‌ای جواب می‎دهد به ایشان گفتم ایشان که رساله ندارد، شما چگونه فتاوا را بر طبق نظر ایشان جواب می‎دهید؟ گفت ما روی تحریر امام [خمینی] جواب می‎دهیم! گفتم مردم آخر مساله ایشان را می‎خواهند، گفت: می‎گویند ایشان فتوایش مثل فتوای امام است، ما روی تحریر امام جواب می‎دهیم! خوب این معنایش مبتذل کردن مرجعیت شیعه نیست؟[۱۱۳]

این سخنرانی حصر منتظری را در پی داشت. این حصر برای شش سال ادامه یافت تا آنکه سرانجام در دوران دولت اصلاحات در آن بازنگری شد. در رسانه‌های ایران برای سال‌ها از منتظری به بدی یاد می‌شد و او را «شیخ ساده‌لوح» می‌نامیدند. منتظری تا هنگام مرگ در سال ۱۳۸۸ منتقد رهبری خامنه‌ای باقی ماند و در سخنرانی‌هایش درخواست اتخابات آزاد، واگذاری قدرت، و اجازه انتقاد از او داشت.[۱۱۵]

پس از انتخابات جنجال‌برانگیز ۱۳۸۸ در ایران، انقاد از روش رهبری خامنه‌ای بالاتر گرفت. کسانی چون محمد نوری‌زاد و مهدی خزعلی از جمله کسانی بودند که با نوشتن نامه‌های انتقادی از او، روش برخورد نیروهای زیر فرمانش را در برخورد و کشتن معرضان به انتخابات زیر سوال بردند. پاسخ حکومت به این افراد دستگیری و شکنجه آن‌ها بوده است؛ به گونه‌ای که نوری‌زاد و خزعلی هر دو بارها توسط نیروهای اطلاعاتی دستگیر و مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌اند.[۱۱۶] در یکی از واپسین نامه‌های خود به خامنه‌ای، نوری‌زاد او را به دلیل کارنامه سیاسیش به عدم کفایت سیاسی و توانایی رهبری کشور متهم کرد.[۱۱۷]

کتاب‌شناسی

تالیف‌ها و پژوهش‌ها

  • طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن
  • از ژرفای نماز
  • گفتاری در باب صبر
  • چهار کتاب اصلی علم رجال
  • ولایت
  • پیشوای صادق
  • وحدت و تحزّب
  • هنر از دیدگاه آیت‌الله خامنه‌ای
  • اجوبة الاستفتائات
  • درست فهمیدن دین
  • عنصر مبارزه در زندگی ائمه
  • روح توحید نفی عبودیت غیر خدا
  • ضرورت بازگشت به قرآن
  • سیره امام سجاد
  • امام رضا و ولایتعهدی
  • تهاجم فرهنگی
  • حدیث ولایت

ترجمه‌ها

جستارهای وابسته

پانویس

  1. همسران رهبران ایران و جهان، دویچه وله فارسی
  2. همسران روسای جمهور ایران چه کسانی هستند؟، تابناک
  3. یک مقام سابق وزارت اطلاعات دوره هاشمی رفسنجانی استاندار قم شد، بی‌بی‌سی فارسی
  4. «معرفی بنیاد دائرةالمعارف اسلامی». وبگاه بنیاد دانشنامه جهان اسلام. 
  5. تصویر کارت ملی در وبگاه دفتر
  6. سابقاً نام وی در شناسنامه فاقد لفظ سید بود. ویدیو، دقیقه ۰۲:۴۰، «شرایط برگزاری همه پرسی در ایران چیست؟»، بی‌بی‌سی فارسی
  7. «روایتی از شرکت رهبر انقلاب در سرشماری عمومی نفوس و مسکن». پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار آیت‌الله خامنه‌ای، ۲ آبان ۱۳۹۰. بازبینی‌شده در ۲۹ تیر ۱۳۹۱. 
  8. «گلایه رهبر انقلاب از برپایی جشن تولد برای ایشان». خبرگزاری فارس به نقل از روزنامه کیهان، ۳ مرداد ۱۳۸۶. بازبینی‌شده در ۲۴ تیر ۱۳۹۱. 
  9. «نسب و والدین آیت‌الله خامنه‌ای»(فارسی)‎. وبگاه آفتاب، ۲۲ خرداد ۱۳۸۶. بازبینی‌شده در ۲۶ فروردین ۱۳۸۷. 
  10. مرکز اسناد انقلاب اسلامی - نسب و والدین رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای-۱
  11. BBC فارسی - ایران - خویشاوندان آیت‌الله خامنه‌ای چه کسانی هستند
  12. KHAMENEI.IR - گزارشی کوتاه از زندگی ادبی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای / متن کامل - دیگران
  13. زندگی نامه آیت‌الله خامنه‌ای (بخش نخست)- تولد و والدین
  14. BBC فارسی - ایران - خویشاوندان آیت‌الله خامنه‌ای چه کسانی هستند
  15. «کروبی پسر آیت‌الله خامنه‌ای را به دخالت در انتخابات متهم کرد»(فارسی)‎. بی‌بی‌سی فارسی، ۱۹ ژوئن ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۶ فروردین ۱۳۸۷. 
  16. علیرضا نوری‌زاده. «یا رب این بچه ترکان چه دلیرند به خون»(فارسی)‎. سایت اینترنتی دکتر علیرضا نوری‌زاده، ۲۳ نوامبر ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۶ فروردین ۱۳۸۷. 
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ «از ازدواج انقلابی تا ازدواج سیاسی»(فارسی)‎. سایت تحلیلی خبری عصر ایران، ۸ اردیبهشت ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۸ فروردین ۱۳۸۷. «شهروند امروز» 
  18. «همه چیز درباره فرزندان امام خامنه‌ای»(فارسی)‎. شبکه مجازی میبد ما، ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۰. بازبینی‌شده در ۸ آبان ۱۳۹۱. 
  19. ««خواستگاری» داستان ازدواج پسر مقام معظم رهبری با دختر دکتر حداد عادل»(فارسی)‎. وبگاه ایرانیان آتلانتا (‎AtlantaPersians.com). بازبینی‌شده در ۲۶ فروردین ۱۳۸۷. «نشریه «اشراق اندیشه» به نقل از حجت السلام پاینده، از اعضای دفتر مقام معظم رهبری» 
  20. BBC فارسی - ایران - خویشاوندان آیت‌الله خامنه‌ای چه کسانی هستند
  21. امیر نامدار. «کاریکاتور روزولت در ایران بحران آفرید»(فارسی)‎. وبگاه بی‌بی‌سی فارسی، ۱۲ ژانویه ۲۰۰۳. بازبینی‌شده در ۲۶ فروردین ۱۳۸۷. 
  22. «توضیحات هادی خامنه‌ای در مجلس راجع به کاریکاتور اهانت‌آمیز»(فارسی)‎. وبگاه رادیو صدای آمریکا (‎VOA News)، ۱۲ ژانویه ۲۰۰۳. بازبینی‌شده در ۲۶ فروردین ۱۳۸۷. 
  23. «خواهر رئیس جمهور ایران برای پیوستن به شوهرش در عراق از کشور گریخت»(انگلیسی)‎. وبگاه روزنامه نیویورک تایمز، ۳ مه ۱۹۸۵. بازبینی‌شده در ۸ اردیبهشت ۱۳۸۷. 
  24. ایران قلم، برداشت شده در ۱۰ مرداد ۱۳۸۸.
  25. سید حسن خامنه‌ای عضو کارگروه پیشگیری و مبارزه با رشوه در صنعت نفت شد - نفت نیوز
  26. http://www.mashreghnews.ir/fa/news/253025/اعضای-شورای-نمایش-معرفی-شدند
  27. ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ «زندگی‌نامه»(فارسی)‎. پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر مقام معظم رهبری. بازبینی‌شده در ۸ اردیبهشت ۱۳۸۷. 
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ ۲۸٫۲ ۲۸٫۳ ۲۸٫۴ ۲۸٫۵ ۲۸٫۶ ۲۸٫۷ ۲۸٫۸ ۲۸٫۹ «زندگینامه رهبر انقلاب اسلامی»(فارسی)‎. دفتر حضرت آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای. بازبینی‌شده در ۱۷ آوریل ۲۰۰۹. 
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ «نگاهی اجمالی به مبارزات سیاسی رهبر فرزانه انقلاب»(فارسی)‎. موسسهٔ فرهنگی امام حسین. بازبینی‌شده در ۲۴ مرداد ۱۳۸۷. 
  30. «فدائیان اسلام؛ طلایه داران تشکیل حکومت اسلامی»(فارسی)‎. بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس، وبگاه ساجد. بازبینی‌شده در ۲۵ مرداد ۱۳۸۷. 
  31. «نشریه ۳۱»(فارسی)‎. سبز سرخ - سایت بزرگداشت سرداران و ده‌هزار شهید مازندران. بازبینی‌شده در ۸ اردیبهشت ۱۳۸۷. 
  32. مسئولین نظام: منافقین به تلویح یا تصریح مسئول این اقدام هستند
  33. بی بی سی
  34. سایت خبری تحلیلی خدمت
  35. http://www.radiofarda.com/content/b17-khamenei-biography-12/24732052.html
  36. http://rc.majlis.ir/fa/parliament_member/show/762450
  37. http://www.radiofarda.com/content/b17-khamenei-biography-12/24732052.html
  38. «چه کسی خامنه‌ای را در تیرماه ۶۰ ترور کرد؟»(فارسی)‎. ایرج مصداقی، ۱۳۹۰/۱۲/۲۴. بازبینی‌شده در ۲ شهریور ۱۳۹۱. 
  39. «چه کسی خامنه‌ای را ترور کرد»(فارسی)‎. روز آنلاین، ۱۳۹۱/۰۴/۰۶. بازبینی‌شده در ۲ شهریور ۱۳۹۱. 
  40. «چه کسی مسئول ترور رهبر انقلاب بود؟»(فارسی)‎. پارسینه، ۱۳۹۱/۰۴/۰۵. بازبینی‌شده در ۲ شهریور ۱۳۹۱. 
  41. ۴۱٫۰ ۴۱٫۱ آیت‌الله خامنه‌ای از ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۸
  42. کانون اندیشه وران ایرانی، آسیب شناسی روانی سیدعلی خامنه‌ای، نوامبر ۲۰۰۰، ص ۶۹
  43. «قدرتمندترین انسان‌های جهان»(انگلیسی)‎. فوربس، ۲ نوامبر ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۱. 
  44. http://www.forbes.com/profile/ali-hoseini-khamenei/
  45. آغاز ولایت سید علی خامنه‌ای بر جهان اسلام مبارک /چگونه آیت‌الله خامنه ایی به رهبری رسیدند؟/خوش به حال دل من چون تویی دارد آقا
  46. [مندرج در صورت مشروح مذاکرات شورای بازنگری قانون اساسی، جلد ۱، صفحه ۵۸]
  47. نامه روح‌الله خمینی رهبر ایران به علی مشکینی رئیس مجلس خبرگان درباره متمم قانون اساسی
  48. میشل، سرژ (۲۰۱۰)، صفحه ۳۵۳
  49. «سخنرانی ۱۳ رجب». بازبینی‌شده در ۲۰ مه ۲۰۱۳. 
  50. روز آن لاین
  51. سخنرانی آیت‌الله منتظری درباره مرجعیت خامنه‌ای در یوتیوب
  52. جنبش راه سبز - قاسم شعله سعدی، نماینده اسبق مجلس و استاد دانشگاه تهران، بازداشت شد
  53. Spotlight on Press Tyrants: CPJ Names Ten Worst Enemies of the Press
  54. مجلس ششم، ضعف نمایندگان یا مشکل ساختاری؟
  55. همسر نوری زاد: نگران سرانجام مصیبتی که بر سر افراد خیرخواه کشور آورده‌اند، هستم
  56. یادمان اسرای جنبش سبز/ احمد زیدآبادی تاوان انتقاد خود از رهبر را پس می‌دهد!
  57. کمیته حمایت از روزنامه نگاران: ایران بزرگترین زندان روزنامه نگاران بعد از چین
  58. The world view of iran's most powerful leader
  59. سجادپور، کریم. «بازخوانی خامنه‌ای: دیدگاه جهانی قدرتمندترین رهبر ایران»(انگلیسی)‎. وبگاه موقوفه کارنگی برای صلح بین‌المللی، مارس ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۸ اردیبهشت ۱۳۸۷. 
  60. proj=zme «بخش ایران - بازخوانی خامنه‌ای: دیدگاه جهانی قدرتمندترین رهبر ایران»(انگلیسی)‎. وبگاه موقوفه کارنگی برای صلح بین‌المللی. بازبینی‌شده در ۸ اردیبهشت ۱۳۸۷. 
  61. «اهمیت هیچ رهبری در جهان به اندازه آیت‌الله خامنه‌ای نیست»(فارسی)‎. وبگاه آفتاب (‎aftab.ir)، ۱۹ فروردین ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۸ اردیبهشت ۱۳۸۷. «خبرگزاری فارسی» 
  62. «تحلیل موسسه کارنگی درباره رهبر انقلاب»(فارسی)‎. سایت تحلیلی خبری عصر ایران، ۱۹ فروردین ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۸ اردیبهشت ۱۳۸۷. 
  63. «کشور واکسینه شد»(فارسی)‎. الف. بازبینی‌شده در ۲۸ مهر ۱۳۸۹. 
  64. «رهبر ایران: تحریم‌ها اثر قابل توجهی بر زندگی مردم ندارد»(فارسی)‎. بی‌بی‌سی فارسی. بازبینی‌شده در ۲۸ مهر ۱۳۸۹. 
  65. «Iran's top leader seeks to secure clerics' support»(فارسی)‎. آسوشیتدپرس. بازبینی‌شده در ۱۰ آبان ۱۳۸۹. 
  66. «مشروعیت خامنه‌ای در گرو برخورد علمای قم»(فارسی)‎. دویچه‌وله. بازبینی‌شده در ۱۰ آبان ۱۳۸۹. 
  67. [=http://leader.ir/langs/fa/index.php?p=contentShow&id=5563 پیام مهم رهبر معظم انقلاب اسلامی به مناسبت حماسهٔ پرشور ۲۲ خرداد]
  68. پیام تبریک آیت‌الله خامنه‌ای پس از انتخابات سال ۱۳۸۴
  69. پیام تبریک آیت‌الله خامنه‌ای پس از انتخابات سال ۱۳۸۰
  70. پیام تبریک آیت‌الله خامنه‌ای پس از انتخابات سال ۱۳۷۶
  71. «خطبه‌های نماز جمعهٔ تهران». دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله‌العظما خامنه‌ای، ۲۹ خرداد ۱۳۸۸. 
  72. BBC هشدار آیت‌الله خامنه‌ای در مورد ادامه تظاهرات خیابانی بی بی‌سی فارسی
  73. سخنرانی ۲۹ خرداد آیت‌الله خامنه‌ای؛ نقطه عطف امید پارسانژاد، بی بی‌سی فارسی، ۲۹ خرداد ۱۳۸۹
  74. Iranian protesters' slogans target Khamenei as the real enemy
  75. «خامنه‌ای: امام خمینی مخالفان نظام را اعدام می‌کرد و من فقط زندانی می‌کنم». وبگاه. العربیه, اکتبر 2011. بازبینی‌شده در 31 اکتبر 2011. 
  76. «خامنئی لمرجع شیعی: الخمینی کان یعدم المعارضین وأنا أکتفی بسجنهم». وبگاه. العربیه, اکتبر 2011. بازبینی‌شده در 31 اکتبر 2011. 
  77. Iran's Khamenei named 'dictator of the year'
  78. شرف الدین، بزرگمهر. «معترض و اغتشاشگر در نگاه رهبر ایران». بی بی سی، ۲۸ اکتبر ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۱. 
  79. دومین سالگرد کشته‌شدگان بازداشتگاه کهریزک در تهران بر‌گزار شد
  80. جایگاه منافع ملی در جنگ باندهای قدرت
  81. پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری
  82. دستور رهبری در رسیدگی به پرونده «جنایت کوی دانشگاه» را فراموش نکنید
  83. میشل، سرژ (۲۰۱۰)، صفحه ۳۵۲-۳۵۱
  84. ولی فقیه، مشروعیت خود را از مردم می‌گیرد یا خدا؟, بی‌بی‌سی فارسی
  85. پایگاه اطلاع رسانی و استفتائات آیت‌الله خامنه‌ای - ولایت فقیه و حکم حاکم - سوال ۶۳,
  86. پایگاه حوزه، از کتاب اجوبة الاستفتائات، سید علی خامنه‌ای
  87. پایگاه حوزه، از کتاب اجوبة الاستفتائات، سید علی خامنه‌ای
  88. حسین باستانی. «توصیف جدید رهبر ایران از جایگاه خود: حرفی نمی‌زنم مگر آنکه دستور باشد». بی‌بی‌سی فارسی، ۲۲ اسفند ۱۳۹۱. 
  89. «آیت الله خامنه‌ای: به جای ایران قبل از اسلام بر ایران بعد از اسلام تاکید شود». بی بی سی فارسی، ۲۹ اوت ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۲۹ اوت ۲۰۱۱. 
  90. ۹۰٫۰ ۹۰٫۱ ۹۰٫۲ [۱]،
  91. روز آن لاین
  92. «Music fails to chime with Islamic values, says Iran's supreme leader»(انگلیسی)‎. گاردین. 
  93. «شاخصه‌های زن در انقلاب اسلامی براساس دیدگاه‌های علی خامنه‌ای تدوین شد». رادیو فرانسه پارسی، ۲۰ آوریل ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۱۲ مه ۲۰۱۳. 
  94. ۹۴٫۰ ۹۴٫۱ ۹۴٫۲ ۹۴٫۳ Donna M. Hughes. Women and Reform in Iran. University of Rhode Island, February 2000. Retrieved 12 May 2013. 
  95. «رهبر ایران: حضور زنان در مناصب اجرایی افتخار ندارد». بی‌بی‌سی پارسی، ۱۱ مه ۲۰۱۳. 
  96. «بیانات در دیدار جمعی از مداحان». دفتر حفظ و نشر آثار آیت‌الله خامنه‌ای، ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  97. Jason Rezaian. Struggle over what to wear in Iran. Washington Post, 21 July 2012. Retrieved 12 May 2013. 
  98. بی بی سی
  99. مشرق نیوز
  100. ««از آزادی هماهنگ کننده تیم ترور میکونوس متاسفم»»(فارسی)‎. وبگاه رادیو فردا، چهارشنبه ۲۱ آذر ۱۳۸۶. بازبینی‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸. 
  101. جزئیات خواندنی ماجرای میکونوس بعد از ۱۴ سال (فارسی) سایت خبری تحلیلی عصر ایران به نقل از کتاب «بررسی روابط ایران و آلمان» نوشته سید حسین موسویان چاپ مرکز تحقیقات استراتژیک/ شابک: ۹۶۴۷۲۹۸۱۷x
  102. «German court implicates Iran leaders in '۹۲ killings»(انگلیسی)‎. وبگاه سی ان ان، April ۱۰, ۱۹۹۷. بازبینی‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸. 
  103. ALAN COWELL. «BERLIN COURT SAYS TOP IRAN LEADERS ORDERED KILLINGS»(انگلیسی)‎. وبگاه نیویورک تایمز، April ۱۱, ۱۹۹۷. بازبینی‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸. 
  104. جزئیات خواندنی ماجرای میکونوس بعد از ۱۴ سال
  105. German court rules Iranian leaders ordered Berlin slayings
  106. LARRY ROHTER. «Argentine Judge Indicts 4 Iranian Officials in 1994 Bombing of Jewish Center»(انگلیسی)‎. وبگاه نیویورک تایمز، March ۱۰, ۲۰۰۳. بازبینی‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸. 
  107. «روزنامه همشهری - ایران - سیاست‌خارجی - واکنش ایران به اتهامات مجدد آرژانتین». ۱۳۸۶/۰۸/۰۵. بازبینی‌شده در ۱۳۸۶/۰۲/۱۶. 
  108. «خامنه‌ای: استفاده از فیس‌بوک در شرایطی بلامانع است». بازبینی‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۲. 
  109. http://www.radiofarda.com/content/f8-khamenei-joins-facebook/24801176.html
  110. http://www.khodnevis.org/persian/رسانه‌های-خودمانی/سیاست/20721-انتشار-عکسی-مشکوک-از-خمینی-در-فیس‌بوک-خامنه‌ای.html
  111. «آیت‌الله علی خامنه‌ای عضو فیس‌بوک شد». بازبینی‌شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۲. 
  112. http://www.azadegi.com/link/2012/12/17/288683
  113. ۱۱۳٫۰ ۱۱۳٫۱ ۱۱۳٫۲ جلال کیهان منش. «سرنوشت منتقدین آِیت الله خامنه‌ای». روزآنلاین، ۹ آبان ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۱۲ بهمن ۱۳۹۲. 
  114. «تاریخچه‌ای از «حصر» و بازداشت در «خانه امن»: سرنوشت چهار رهبر ناپدید شده چه خواهد بود؟». کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران، ۱۵ اسفند ۱۳۸۹. بازبینی‌شده در ۱۲ بهمن ۱۳۹۲. 
  115. Profile: Iran's dissident ayatollah. BBC World, 30 January 2003. Retrieved 1 February 2014. 
  116. «مهدی خزعلی، وبلاگ‌نویس منتقد، بازداشت شد». رادیو فردا، ۱۹ دی ۱۳۹۰. 
  117. شاهرخ بهزادی. «نوری‌زاد خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای: عدم کفایت شما برای رهبری قطعی و محرز است». رادیو فرانسه، 01 فوریه 2014. 
  118. [hhttp://www.iranianmagazines.com/npview.asp?ID=1662669 «حکومت جهانی مهدوی»]. روزنامه رسالت، شماره ۶۴۸۳، صفحه ۱۸، ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۲۶ آبان ۱۳۸۸. 

منابع

پیوند به بیرون

جستجو در ویکی‌گفتاورد مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به سید علی خامنه‌ای در ویکی‌گفتاورد موجود است.
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ سید علی خامنه‌ای موجود است.
پیشین:
محمد علی رجایی
رئیس جمهور ایران
۱۳۶۸–۱۳۶۰
پسین:
اکبر هاشمی رفسنجانی
پیشین:
وجود نداشته
مجمع تشخیص مصلحت نظام
۱۳۶۸–۱۳۶۶
پسین:
اکبر هاشمی رفسنجانی
پیشین:
روح الله خمینی
رهبر جمهوری اسلامی ایران
۱۳۶۸–تاکنون
پسین:
نامعلوم
Not to be confused with Ruhollah Khomeini.
His Eminence Grand Ayatollah
Ali Khamenei
سید علی خامنه‌ای
Ali Khamenei,.jpg
2nd Supreme Leader of Iran
Incumbent
Assumed office
4 June 1989
President Akbar Hashemi Rafsanjani
Mohammad Khatami
Mahmoud Ahmadinejad
Hassan Rouhani
Prime Minister Mir-Hossein Mousavi
Preceded by Ruhollah Khomeini
3rd President of Iran
In office
13 October 1981 – 3 August 1989
Prime Minister Mohammad-Reza Mahdavi Kani (Acting)
Mir-Hossein Mousavi
Supreme Leader Ruhollah Khomeini
Preceded by Mohammad-Ali Rajai
Succeeded by Akbar Hashemi Rafsanjani
Leader of Islamic Republican Party
In office
15 July 1981 – 15 May 1987
Deputy Mir-Hossein Mousavi
Preceded by Mohammad-Javad Bahonar
Succeeded by Party dissolved
Personal details
Born Ali Hosseini Khamenei
(1939-07-17) 17 July 1939 (age 75)
Mashhad, Iran
Political party Combatant Clergy Association (1977–present)
Other political
affiliations
Islamic Republican Party (1979–1987)
Spouse(s) Khojaste Bagherzadeh (1964–present)
Children Mojtaba
Mostafa
Masoud
Meysam
Hoda
Boshra
Religion Twelver, Shia Islam
Signature
Website personal website

Ali Hosseini Khamenei (Persian: علی حسینی خامنه‌ایpronounced [ʔæˈliː hoseiˈniː xɒːmeneˈʔiː] ( ); born 17 July 1939)[1] is the second and current Supreme Leader of Iran[2] and a Shia Cleric.[2][3] He had also served as the President of Iran from 1981 to 1989. In 2012, Forbes selected him 21st in the list of The World's Most Powerful People.[4]

As the head of state, Khamenei is considered the most powerful political authority in Iran.[5][6] Khamenei was the victim of an attempted assassination in June 1981 that paralysed his right arm.[7][8] Like Ruhollah Khomeini, Ali Khamenei has also issued a fatwa saying the production, stockpiling and use of nuclear weapons was forbidden under Islam.[9]

Early life and education

Khamenei holds the title of Sayyid, which means that he claims direct patrilineal descent from Ali. Some[which?] of Khamenei's ancestors are from Tafresh in today's Markazi Province, and migrated from their original home in Tafresh to Tabriz.[10][11] Born to Seyyed Javad Khamenei and Khadijeh Mirdamadi[12] (daughter of Hashem Mirdamadi) in Mashhad,[1][13] he is the second eldest of eight children, and two of his brothers are also clerics. His younger brother, Hadi Khamenei, is a renowned newspaper editor and cleric.[14] Khamenei is of ethnic Azeri background[15][16][17][18] while one source claims that his mother was an ethnic Persian-speaker from Yazd.[19]

He attended religious studies classes at the rudimentary and advanced levels in the hawza of Mashhad, under his mentors such as Sheikh Hashem Qazvini, and Ayatollah Milani, and then went to Najaf in 1957.[20] After a short stay he left Najaf to Mashhad, and in 1958 he settled in Qom. Khamenei attended the classes of Seyyed Hossein Borujerdi and Ruhollah Khomeini. Later, he was involved in the Islamic activities of 1963 which led to his arrest in Birjand, in Southern Khorasan Province. Shortly thereafter, he was released and resumed teaching in Mashhad's religious schools and mosques, teaching the Nahj al-Balagheh.[20] Khamenei studied and graduated from the Peoples' Friendship University of Russia in the Soviet Union,[21][22][23] but his official website makes no mention of this.[24]

According to his official biography, Khamenei spent a “clandestine life” in Tehran from 1966 to 1967 after which he was arrested by the police and imprisoned.

Literary scholarship

Khamenei is fluent in Arabic in addition to his mother's language, Persian.[25] He has translated several books into Persian from Arabic, including the works of the famous Egyptian theoretician Sayyid Qutb. He is a less fluent speaker of the Azerbaijani language, his father's native language[26] and has some understanding of English.[27]

In his analysis of the Persian poetry of Muhammad Iqbal, he states that "We have a large number of non-Persian-speaking poets in the history of our literature, but I cannot point out any of them whose poetry possesses the qualities of Iqbal's Persian poetry. Iqbal was not acquainted with Persian idiom, as he spoke Urdu at home and talked to his friends in Urdu or English. He did not know the rules of Persian prose writing."[28] Nevertheless, he admires Iqbal.

Like many other politically active clerics at the time, Khamenei was far more involved with politics than religious scholarship.[29]

Political life and presidency

Mohammad-Ali Rajai visiting Khamenei in hospital after an assassination attempt by the People's Mujahedin of Iran on 27 June 1981

Khamenei was a key figure in the Iranian Revolution in Iran and a close confidant of Ruhollah Khomeini

Khomeini appointed Khamenei to the post of Tehran's Friday prayers Imam in 1979, after forced resignation of Hussein-Ali Montazeri from the post. He served briefly as the Deputy Minister for Defence and as a supervisor of the Islamic Revolutionary Guards. He also went to the battlefield as a representative of the defense commission of the parliament. In June 1981, Khamenei narrowly escaped an assassination attempt when a bomb, concealed in a tape recorder at a press conference, exploded beside him. He was permanently injured, losing the use of his right arm.[30]

Candidate Votes  %
Ali Khamenei 16,003,242 95.02%
Ali Akbar Parvaresh 342,600 2.03%
Hasan Ghafourifard 78,559 0.47%
Reza Zavare'i 62,133 0.37%
Blank or invalid votes 356,266 2.12%
Total 16,841,800

In 1981, after the assassination of Mohammad-Ali Rajai, Khamenei was elected President of Iran by a landslide vote in the Iranian presidential election, October 1981 and became the first cleric to serve in the office. Ruhollah Khomeini had originally wanted to keep clerics out of the presidency but later changed his views.[citation needed]

Khamenei and Hussein-Ali Montazeri, 1978

In his presidential inaugural address Khamenei vowed to eliminate "deviation, liberalism, and American-influenced leftists".[31] Vigorous opposition to the regime, including nonviolent and violent protest, assassinations, guerrilla activity and insurrections, was answered by state repression and terror in the early 1980s, both before and during Khamenei's presidency. Thousands of rank-and-file members of insurgent groups were killed, often by revolutionary courts. By 1982, the government announced that the courts would be reined in, although various political groups continued to be repressed by the government in the first half of the 1980s.[32]

Khamenei during Iran–Iraq War

Khamenei helped guide the country during the Iraq–Iran War in the 1980s, and developed close ties with the now-powerful Revolutionary Guards. As president, he had a reputation of being deeply interested in the military, budget and administrative details.[30] After the Iraqi Army was expelled from Iran in 1982, Khamenei became one of the main opponents of Khomeini's decision to counter-invade into Iraq, an opinion Khamenei shared with Prime Minister Mir-Hossein Mousavi, with whom he would later conflict during the 2009 Iranian election protests.[33]

In its 10 April 1997 ruling regarding the Mykonos restaurant assassinations, the German court issued an international arrest warrant for Iranian intelligence minister Hojjat al-Islam Ali Fallahian[34] after declaring that the assassination had been ordered by him with knowledge of Khamenei and Rafsanjani.[35] This led to a diplomatic crisis between the governments of Iran and several European countries, which lasted until November 1997.[36] Despite international and domestic protests, Darabi and Rhayel were released from prison on 10 December 2007 and deported back to their home countries.[37][38]

Supreme Leader

Ali Khamenei succeeded Ruhollah Khomeini, the leader of the Iranian Revolution, after Khomeini's death, being elected as the new Supreme Leader by the Assembly of Experts on 4 June 1989. Initially, a council of three members, Ali Meshkini, Mousavi Ardebili and Khamenei, was proposed for Leadership. After the assembly rejected the idea of a Leadership Council (Khamenei and Rafsanjani were both supporting a council), and Grand Ayatollah Mohammad-Reza Golpaygani received only around 14 votes, Khamenei was elected Leader by 60 members out of 74 members present.[39][40][41] Since Khamenei was not a Marja' at the time, which the Iranian constitution required, he was named as the temporary Supreme Leader. Later, the constitution was amended and the Assembly of Experts reconvened on 6 August 1989, to reconfirm Khamenei with 60 votes out of 64 present.[42]

The concept that the ruler of the land should be an Islamic jurist serving as "guardian" (Vali faqih ولی فقیه in Persian), was developed by Ayatollah Ruhollah Khomeini in a lecture series made book. In this kind of theocratic "guardianship" leadership (Velayat-e Faqih, ولایت فقیه ), no political decision is lawful until it is approved by the guardian jurist who is called Leader (رهبر Rahbar in Persian) by the Iranian constitution. Even the taking of office by the democratically elected president is subject to the approval of the Leader.[citation needed]

Political philosophy and image

Khamenei's era as leader has differed from that of his predecessor Khomeini. He has continued Khomeini's policy of "balancing one group against another, making sure that no single side gains too much power."[30][43] But lacking Khomeini's charisma and clerical standing, he has developed networks, first inside the armed forces, and then among the clerics administering the major religious foundations (or bonyads), and seminaries of Qom and Mashhad.[43] According to Vali Nasr, he has brought many of the powers of the presidency with him into the office, turning it into an "omnipotent overseer of Iran's political scene". Officials under Khamenei influence the country's various powerful, and sometimes bickering, institutions, including "the parliament, the presidency, the judiciary, the Revolutionary Guards, the military, the intelligence services, the police agencies, the clerical elite, the Friday prayer leaders and much of the media", as well as various "nongovernmental foundations, organizations, councils, seminaries and business groups".[30] Under him, the government is said to resemble "a clerical oligarchy more than an autocracy."[43]

To maintain "the image of the Leader as 'guide', rather than executive", Khamenei stays aloof from day-to-day politics. He gives no press conferences or interviews, and, as noted in Hooman Majd's book:

[He] speaks only at special gatherings, such as an occasional Friday prayer or commemoration ceremonies of one sort or another. The Leader meets with foreign dignitaries (almost exclusively Muslim) but limits any televised and public words to generalities, such as Iran's support for the country (or entity like Hamas or Hezbollah) whose emissary he is meeting, Iran's peaceful and Islamic nature, and Iran's eagerness to expand trade and contacts with the friendly country in question. He pointedly does not meet with representatives of Western powers. The Leader does not travel overseas; if anyone wishes to see him, that person must travel to Iran.[44]

Apart from his time in Najaf as a student, Khamenei travelled to Libya during his time as President.[45][46]

Despite this policy, as leader, Khamenei reserves the right to "inject himself into the process and 'correct' a flawed policy or decision."[47]

In his speeches Khamenei regularly mentions many familiar themes of the 1979 revolution: justice, independence, self-sufficiency, Islamic government and resolute opposition to Israel and United States, while rarely mentioning other revolutionary ideals such as democracy and greater government transparency.[31] Dealing with the presidents who have served during his reign, Khamenei has successfully sculpted President Rafsanjani's attempts to find a modus vivendi with the United States, President Khatami's aspirations for a more democratic Islamic state, and President Ahmadinejad's desire for confrontation.[31]

Election as Supreme Leader

Ruhollah Khomeini had recommended Khamenei to be his successor, stating, "He enjoys that level of ijtihad required to be a Wali al-Faqih". In the First Assembly of the Assembly of Experts which after the demise of Khomeini, Ali Khamenei was elected as the Guardianship of the Islamic Jurists by two-thirds of the votes.[48] Though Khamenei opposed this and argued heavily against the decision, he eventually accepted the decision after debating with the mujtahids (experts in many Islamic fields) of the Assembly.[49] This new amendment to the constitution had not been put to a referendum yet, so after voting for Khamenei, the Assembly of Experts internally titled him a temporary office holder until the new constitution became effective.

Dispute regarding status as Grand Ayatollah

His status as Marja' is controversial. In 1994, after the death of Grand Ayatollah Mohammad Ali Araki, the Society of Seminary Teachers of Qom declared Khamenei a new marja. However, four of Iran's dissident grand ayatollahs declined to recognize Khamenei as a marja.[50] Khamenei's acceptance of marja'iyat for Shi'as outside Iran does not have traditional precedence in Shi'ism. Marja'iyat can be, and in modern times it increasingly is, transitional.[51]

Grand Ayatollah Mohammad Shirazi, who was under house-arrest at the time for his opposition to Grand Ayatollah Ruhollah Khomeini, did not accept Leader Ayatollah Ali Khamenei as a marja. According to "Human Rights in Iran" (2001) by Pace University's Reza Afshari, Shirazi was "indignant" over recognition of Khamenei as the Leader and a marja. Shirazi (who died in late 2001) apparently favored a committee of Grand Ayatollahs to lead the country.[citation needed] Other marjas who questioned the legitimacy of Khamenei's marja'yat were dissident clerics: Grand Ayatollah Hossein-Ali Montazeri, Grand Ayatollah Hassan Tabatabai-Qomi and Grand Ayatollah Yasubedin Rastegar Jooybari.[50] In 1997 the more senior Grand Ayatollah Hossein-Ali Montazeri, "questioned the powers of the Leader" and was punished with the closure of his religious school, an attack on his office in Qom" and a period of house arrest.[3]

Fatwa regarding companions of the prophet

In 2010, Grand Ayatollah Khamenei issued a fatwa which bans any insult to the Sahabah (companions of Muhammad) as well as Muhammad's wives. The fatwa was issued in an effort to reconcile legal, social, and political disagreements between Sunni and Shia.[52]

Amman Message

Khamenei is one of the Ulama signatories of the Amman Message, which gives a broad foundation for defining Muslim orthodoxy.[53]

Fatwa against nuclear weapons

Khamenei with Major General Mansour Sattary (1948–1995) former Commander of Islamic Republic of Iran Air Force

Khamenei has issued a fatwa saying the production, stockpiling and use of nuclear weapons was forbidden under Islam.[9] Iran's nuclear program has been a subject of international debate for decades. The Iranian government claims the purpose of its nuclear development is to produce electricity, while some western countries accuse it of trying to create nuclear weapons.

The fatwa was cited in an official statement by the Iranian government at an August 2005 meeting of the International Atomic Energy Agency (IAEA) in Vienna.[54] While the fatwa is widely discussed and accepted by US and other international officials,[55] the pro-Israeli MEMRI institute – have questioned the fatwa's actual existence, stating that while the Islamic Republic has often mentioned it, no fatwa on the subject appears on the official websites of Supreme Leader,[56] or in lists made by supporters of Khamenei's past fatwa,[57]

Relationship with the press

See also: Media of Iran

In 2000, he was listed by the Committee to Protect Journalists as "one of the top ten enemies of the press and freedom of expression",[58] and was named to the Time 100 in 2007.[59] Opposition journalists Ahmad Zeidabadi, Mohsen Sazegara, Mohammad Nourizad and Akbar Ganji were arrested and investigated[60][61][62][63] for spreading critical articles containing unproven charges against Khamenei's policies as the leader and some organizations.[64][65] According to the Iran's Press Law "spreading rumors and lies and distorts the words of others" is not allowed.[66] Also, according to the law, "spreading libel against officials, institutions, organizations and individuals in the country or insulting legal or real persons who are lawfully respected, even by means of pictures or caricatures" is not allowed.[66]

Among his controversial actions were his rejection of a bill presented by the Iranian parliament in 2000 that aimed to reform the country's press law, and the disqualification of thousands of parliamentary candidates for the 2004 Iranian legislative election by the Guardian Council he appointed.[3]

Political power following reform era

According to Karim Sadjadpour of the American Carnegie Endowment for International Peace, several factors have strengthened Khamenei in recent years:

(1) A vast network of commissars stationed in strategic posts throughout government bureaucracies, dedicated to enforcing his authority; (2) the weak, conservative-dominated parliament, headed by Khamenei loyalist Gholam-Ali Haddad-Adel (whose daughter is married to the Leader's son); (3) the rapidly rising political and economic influence of the Islamic Revolutionary Guards, whose top leaders are directly appointed by Khamenei and have always been publicly deferential to him; (4) the political disengagement of Iran's young population ....; and (5) most significant[ly], the 2005 presidential election, which saw hardliner Mahmoud Ahmadinejad trounce Khamenei's chief rival ... Hashemi Rafsanjani ...[31]

According to an investigative report by Reuters news agency, since around 2006 the organization known as Setad (or "Headquarters for Executing the Order of the Imam"), has developed into a conglomerate worth an estimated $95 billion. The organization—which is under the control of Khamenei—provides financial resources giving him financial independence from "parliament and the national budget, insulating him from Iran's messy factional infighting". The "revenue stream" provided by Setad, which is derived from property seizures, "helps explain why Khamenei has not only held on for 24 years but also in some ways has more control than even his revered predecessor", according to the report.[67]

Challenges following 2009 election protest

In mid-August 2009, a group of unnamed former reformist lawmakers appealed to the Assembly of Experts – the constitutional body charged with electing and (in theory) supervising and removing the Leader – to investigate Leader Ali Khamenei's qualification to rule.[68] A week later another anonymous letter was issued "calling Iran's leader a dictator and demanding his removal," this one by a group of Iranian clerics.[69] The letters were called a blow to Khamenei's "status as a neutral arbiter and Islamic figurehead"[69] and an "unprecedented challenge to the country's most powerful man"[68] though not a blow to his actual power as leader. The New York Times reports "the phrase 'death to Khamenei' has begun appearing in graffiti on Tehran walls, a phrase that would have been almost unimaginable not long ago."[69]

The letter was addressed to the head of the Assembly of Experts, Ayatollah Akbar Hashemi Rafsanjani, a "powerful former president" who also questions the election results. According to the Associate Press it is unlikely the letter's demands would be met as "two-thirds of the 86-member assembly are considered strong loyalists of Khamenei and would oppose" any investigation of him.[68]

According to The New York Times an 11-page anonymous letter by a group of Iranian clerics was issued 15 August "calling Iran's leader a dictator and demanding his removal."[70][71]

According to The New York Times, a "prominent Iranian cleric and a former lawmaker said on Sunday that they had spoken to some of the authors and had no doubt the letter was genuine." According to this cleric the letter's signatories number "several dozen, and are mostly midranking figures from Qum, Isfahan and Mashhad," and that a "the pressure on clerics in Qum is much worse than the pressure on activists because the establishment is afraid that if they say anything they can turn the more traditional sectors of society against the regime," "[69]

Relations with President Ahmadinejad

Early in his presidency, Ahmadinejad was sometimes described as "enjoy[ing] the full backing" of the Supreme Leader Ali Khamenei,[72] and even as being his "protege."[73] In Ahmadinejad's 2005 inauguration the supreme leader allowed Ahmadinejad to kiss his hand and cheeks in what was called "a sign of closeness and loyalty,"[74] and after the 2009 election fully endorsed Ahmadinejad against protesters.[75] However as early as January 2008 signs of disagreement between the two men developed over domestic policies,[72] and by the period of 2010–11 several sources detected a "growing rift" between them.[76] The disagreement was described as centering on Esfandiar Rahim Mashaei, a top adviser and close confidant of Ahmadinejad[77] and opponent of "greater involvement of clerics in politics",[78] who was first vice president of Iran until being ordered to resign from the cabinet by the supreme leader. In 2009 Ahmadinejad dismissed Intelligence Minister Gholam-Hossein Mohseni-Eje'i, an opponent of Mashaei. In April 2011, another Intelligence minister, Heydar Moslehi, resigned after being asked to by Ahmadinejad, but was reinstated by the supreme leader within hours.[73][79] Ahmadinejad declined to officially back Moslehi's reinstatement for two weeks and in protest engaged in an "11-day walkout" of cabinet meetings, religious ceremonies, and other official functions.[76][79] Ahmadinejad's actions led to angry public attacks by clerics, parliamentarians and military commanders, who accused him of ignoring orders from the supreme leader.[77] Conservative opponents in parliament launched an "impeachment drive" against him,[78] four websites with ties to Ahmadinejad reportedly were "filtered and blocked",[73] and several people "said to be close" to the president and Mashaei (such as Abbas Amirifar and Mohammed Sharif Malekzadeh) were arrested on charges of being "magicians" and invoking djinns.[76] On 6 May 2011, it was reported that Ahmadinejad had been given an ultimatum to accept the leader's intervention or resign,[80] and on 8 May he "apparently bowed" to the reinstatement, welcoming back Moslehi to a cabinet meeting.[81] The events have been said to have "humiliated and weakened" Ahmadinejad, though the president denied that there had been any rift between the two,[77] and according to the semiofficial Fars News Agency, he stated that his relationship with the supreme leader "is that of a father and a son."[78]

In 2012, Khamenei ordered a halt to a parliamentary inquiry into Ahmadinejad's mishandling of the Iranian economy.[82]

Domestic policy

See also: Economy of Iran
Khamenei standing beside the tomb of General Ali Sayyad Shirazi, Chief of the Ground Forces of The Army of Iran during the Iran–Iraq war

Khamenei is regarded by some as the figurehead of the country's conservative establishment.[3] He is the commander in chief of all armed forces and appoints the head of judiciary system and national radio and television.[citation needed]

Khamenei supported Mesbah Yazdi describing him as one of Iran's most credible ideologues prior to the 2005 election, but has reportedly "recently been concerned about Mesbah's political ambitions."[83] Mesbah is a critic of reform movement in Iran and was seen as President Ahmadinejad's spiritual guide.[citation needed]

In 2007, Khamenei requested that government officials speed up Iran's move towards economic privatization. Its last move towards such a goal was in 2004, when Article 44 of the constitution was overturned. Article 44 had decreed that Iran's core infrastructure should remain state-run. Khamenei also suggested that ownership rights should be protected in courts set up by the Justice Ministry; the hope was that this new protection would give a measure of security to and encourage private investment.[84][85]

Additionally, Khamenei has stated that he believes in the importance of nuclear technology for civilian purposes because "oil and gas reserves cannot last forever."[86][87]

On 30 April 2008, Ali Khamenei backed President Ahmadinejad's economic policy and said the West was struggling with more economic difficulties than Iran, with a "crisis" spreading from the United States to Europe, and inflation was a widespread problem. The Iranian leader said that the ongoing economic crisis which has crippled the world has been unprecedented in the past 60 years. "This crisis has forced the UN to declare state of emergency for food shortages around the globe but foreign radios have focused on Iran to imply that the current price hikes and inflation in the country are the results of carelessness on the part of Iranian officials which of course is not true", he said. Khamenei emphasized that no one has the right to blame the Iranian government for Iran's economic problems. He also advised people and the government to be content and avoid waste in order to solve economic problems. "I advise you to keep in your mind that this great nation is never afraid of economic sanctions", he added.[88][89][90][91]

Science and technology

Ali Khamenei has been supportive of scientific progress in Iran. He was among the first Islamic clerics to allow stem cell research and therapeutic cloning.[92][93] In 2004, Khamenei said that the country's progress is dependent on investment in the field of science and technology. He also said that attaching a high status to scholars and scientists in society would help talents to flourish and science and technology to become domesticated, thus ensuring the country's progress and development.[94]

Minorities

The Bahá'í Faith is the largest religious minority in Iran, with around 300,000 members (8,000,000 members worldwide) and is officially considered a dangerous cult by Iranian government. It is banned in Iran and several other countries,[95] while others have expressed concern about the group.[96] Khamenei has approved new legislation against Bahá'ís in Iran and lessen their influence abroad.[97] According to a letter from the Chairman of the Command Headquarters of the Armed Forces in Iran addressed to the Ministry of Information, the Revolutionary Guard and the Police Force, Khamenei has also ordered the Command Headquarters to identify people who adhere to the Bahá'í Faith and to monitor their activities and gather any and all information about the members of the Bahá'í Faith.

National Radio and Television

See also: Media of Iran
Khamenei at grave of martyrs killed during Iran–Iraq War

Khamenei directly appoints the head of IRIB and the organization works under his responsibility. The state controls most radio and television news outlets, and it is often these pro-government voices that disseminate the official hard-line rhetoric.[98]

Interpretation of Islamic law

As "Vali faqih", or Leader, Ali Khamenei issued a fatwa ruling stating that the decisions of the Vali faqih "in all the matters that concerns Muslims and Islam," are "the will and decision of the whole nation."[99]

In 2000, Ali Khamenei sent a letter to the Iranian parliament forbidding the legislature from debating a revision of the Iranian press law. He wrote: "The present press law has succeeded to a point in preventing this big plague. The draft bill is not legitimate and in the interests of the system and the revolution."[100] His use of "extra-legislative power" has been criticized widely by reformists and opposition groups. In reaction to the letter, some Parliament members voiced outrage and threatened to resign.[101] Kayhan and Jomhuri-ye Eslami are two newspapers published under the management of Khamenei.

In late 1996, following a fatwa by Khamenei stating that music education corrupts the minds of young children, many music schools were closed and music instruction to children under the age of 16 was banned by public establishments (although private instruction continued).[102] Khamenei stated, "The promotion of music [both traditional and Western] in schools is contrary to the goals and teachings of Islam, regardless of age and level of study."[103]

In 1999, Khamenei issued a fatwa stating that it was permitted to use a third-party (donor sperm, ova or surrogacy) in fertility treatments. This was in clear opposition to the fatwa on ART by Gad El-Hak Ali Gad El-Hak of Egypt's Al-Azhar University in the late 1980s which permitted ART (IVF and similar technologies) as long there is no third-party donation (of sperm, eggs, embryos, or uteruses).[104] This led to an upsring of fertility tourism in Iran.[105]

In 2002, he ruled that human stem cell research was permissible under Islam, with the condition that it be used to create only parts as opposed to a whole human.[106]

In 2002, Khamenei intervened against the death sentence given to Hashem Aghajari for arguing that Muslims should re-interpret Islam rather than blindly follow leaders. Khamenei ordered a review of the sentence against Aghajari and it was later commuted to a prison sentence.[3]

In July 2007, Khamenei criticized Iranian women's rights activists and the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination Against Women (CEDAW): "In our country ... some activist women, and some men, have been trying to play with Islamic rules in order to match international conventions related to women," Khamenei said. "This is wrong." Khamenei made these comments two days after Iranian women's rights activist Delaram Ali was sentenced to 34 months of jail and 10 lashes by Iran's judiciary.[107] Iran's judiciary works under the auspices of the supreme leader and is independent from the government.

With regard to women's dress, Khamenei believes in the need for compulsory hijab.[108]

Ali Khamenei believes in gender segregation.[109]

Khamenei claims that "Today, homosexuality is a major problem in the western world. They [western nations] however ignore it. But the reality is that homosexuality has become a serious challenge, pain and unsolvable problem for the intellectuals in the west."[110]

In 2007, Iranian police under the direction of Khamenei launched a "Public Security Plan", arresting dozens of thugs to increase public security.[111]

Presidential and parliamentary elections

As Supreme Leader, Khamenei has influence over elections in his appointment of half of the members of the Council of Guardians, who approve or disqualify candidates for office. In February 2004 the Council of Guardians, disqualified thousands of candidates, including 80 incumbents (including the deputy speaker), many of the reformist members of the parliament, and all the candidates of the Islamic Iran Participation Front party from running in the 2004 parliamentary elections. It did not allow to run in the election. The conservatives won about 70% of the seats. The parliamentary election held on 20 February 2004 in Iran was a key turning point in that country's political evolution. The election marked the conclusive end of the campaign for political and social reform initiated by Mohammad Khatami after he was elected president in a landslide vote in May 1997.[112]

During the 2005 presidential election, Khamenei's comments about importance of fighting corruption, being faithful to the ideals of the Islamic revolution, as well as on the superior intelligence and dynamism of those who studied engineering, were interpreted by some as a subtle endorsement of Mahmoud Ahmadinejad (who had a PhD in traffic engineering).[31] After the election, and until recently, Khamenei was outspoken in his support for Ahmadinejad, and "defended him publicly in ways which he never" had reformist president Khatami. Khamenei would later certify the results of the 2009 Iranian Presidential election.[31]

Khamenei has taken a firm stand against what has been described as "the greatest domestic challenge in 30 years" to the leadership of the Islamic Republic – the 2009 Iranian election protests. He has stated that he will neither reconsider vote results nor bow to public pressure over the disputed reelection of President Mahmoud Ahmadinejad.[113] "By Allah's favor, the presidential election was accurately held, and the current matters should be pursued legally."[114] In a public appearance on 19 June he expresses his support for the declared winner Ahmadinejad and accused foreign powers – including Britain, Israel and the United States – of helping foment protest against the election results.[115] In particular, he singled out Britain, perceiving the country as the "most evil" of its enemies.[116] He said that the Iranian people will respond with an "iron fist" if Western powers meddle in Iran's internal affairs.[117]

Human rights

Khamenei talking with former Brazilian president Luiz Inácio Lula da Silva

Khamenei has called human rights a fundamental principle underlying Islamic teachings, that precedes western concern for human rights by many centuries. Human Rights in Islam include the rights to live, to be free, and to benefit from justice and welfare. He has attacked Western powers who have criticized the rights record of the Islamic Republic for hypocrisy saying that these countries economically oppress people in Third World countries and support despots and dictators.[118]

In response to Western complaints of human rights abuses in Iran he has stated that the American administration has committed many crimes and is therefore not fit to judge the Islamic Republic.[119]

In a visit with hardline cleric Mohammad Taghi Mesbah Yazdi, Khamenei praised Mesbah's books and thoughts as being original, very useful, solid and correct. He also stated that the Islamic world needs these ideas today more than any time in the past.[120] Mesbah Yazdi advocates a return to the values of the 1979 Iranian revolution and is a prominent opponent of the Reformist movement in Iran.

Foreign policy

Khamenei has "direct responsibility" for foreign policy, which "cannot be conducted without his direct involvement and approval". He has a foreign policy team independent of the president's "which includes two former foreign ministers" and "can at any time of his choosing inject himself into the process and 'correct' a flawed policy or decision."[121] His foreign policy is said to steer a course that avoids either confrontation or accommodation with the West.[31]

Opposition to United States foreign policy

On 4 June 2006, Khamenei said that Iran would disrupt energy shipments from the Persian Gulf region (about 20% of the world's daily supply of oil passes from the Persian Gulf through the Strait of Hormuz very close to Iran's coast[122]) should the country come under attack from the US, insisting that Tehran will not give up its right to produce nuclear fuel.

On 14 September 2007, Ayatollah Ali Khamenei (on 1st Friday prayer of Ramadan) predicted that George Bush and American officials will one day be tried in an international criminal court to be held "accountable" for the U.S.-led invasion of Iraq.[123] He has also blamed the United States for "blind terrorism" after its invasion of Iraq.[124] He asserts that the United States is the main cause of insecurity in Iraq.

On 21 March 2009, a day after US President Barack Obama claimed to offer Iran a "new beginning" of diplomatic engagement between the two old foes, Khamenei said a change of US "words" was not enough and added: "We will watch and we will judge (the new US administration) ... You change, our behavior will change."[125]

In June 2011, Khamenei accuses the United States government of terrorism and rejected the American definition of terrorism; he was quoted as saying, "The U.S. and the European governments that follow it describe Palestinian combatant groups who fight for the liberation of their land as terrorists."[126]

In June 2012, Khamenei again spoke of "hatred of the West".[127]

Condemnation of September 11 attacks

After the September 11 attacks, Khamenei condemned the act and the attackers and called for a condemnation of terrorist activities all over the world, but warned strongly against a military intervention in Afghanistan.[128] He is quoted as saying, "Mass killings of human beings are catastrophic acts which are condemned wherever they may happen and whoever the perpetrators and the victims may be."[128]

Israel and the Palestinians

Khamenei remains an opponent of the State of Israel and Zionism. On 15 December 2000, Khamenei famously remarked that "this cancerous tumor of a state [Israel] should be removed from the region"[129] and that "no one will allow a bunch of thugs, lechers and outcasts from London, Washington and Moscow to rule over the Palestinians." On the same occasion he proposed that "Palestinian refugees should return and Muslims, Christians and Jews could choose a government for themselves, excluding immigrant Jews."[130]

According to anti-regime change activist Abbas Edalat, in 2005 Khamenei responded to President Ahmadinejad's remark that Zionism should be "wiped off the map" by saying that "the Islamic Republic has never threatened and will never threaten any country."[131] Moreover Khamenei's main advisor in foreign policy, Ali Akbar Velayati, refused to take part in a Holocaust conference. In contrast to Ahmadinejad's denial of the Holocaust, Velayati said that the Holocaust was a genocide and a historical reality.[132]

In a sermon for Friday prayers in Tehran on 19 September 2008, Khamenei stated that "it is incorrect, irrational, pointless and nonsense to say that we are friends of Israeli people," and that he had raised the issue "to spell an end to any debates".[133]

In a September 2009 sermon, Khamenei was quoted as saying, "the Zionist cancer is gnawing into the lives of Islamic nations."[134] "Israel is on the steep path of decline and deterioration" said Khamemei in February 2010 and continued: "God willing, its destruction will be imminent."[135] He returned to the theme in a speech on 3 February 2012, when he referred to Israel as a "cancerous tumour that should be cut and will be cut".[136] In another report of the same speech, he stated: "From now onward, we will support and help any nations, any groups fighting against the Zionist regime across the world, and we are not afraid of declaring this..."[135]

In a speech before 50,000 soldiers on 20 November 2013, he lamented that the zionist leaders are called humans.[137] On the same day, Khamenei went further to say that France had genuflected to Israel.[138] In another report, Khamenei called Israel a "rabid dog".[139] France was guilty of "kneeling" before Israel, Khamenei said, while Israel was led by people unworthy of the "title human".[140] On 21 March 2014, Khamenei used a morning speech marking Norwuz, the Persian New Year, to call into question the Holocaust. He said, "the Holocaust is an event whose reality is uncertain and if it has happened, it's uncertain how it has happened".[141]

Personal life

Khamenei during his military years

Khamenei has six children[142] One of his sons, Mojtaba, married a daughter of Gholam-Ali Haddad-Adel.[143] Khamenei says that he sometimes reads American magazines such as Time and Newsweek.[144]

Lifestyle

According to Mehdi Khalaji, an Iran expert at the Washington Institute for Near East Policy, Khamenei has a decent life "without it being luxurious".[145]

Alleged health issues

Khamenei's health has been called into question. In January 2007, after he had not been seen in public for some weeks, and hadn't appeared (as he traditionally does) at celebrations for Eid al-Adha, rumours spread of his illness or death. Khamenei issued a statement declaring that "enemies of the Islamic system fabricated various rumors about death and health to demoralize the Iranian nation," but according to author Hooman Majd he appeared to be "visibly weak" in photos released with the statement.[146]

An unidentified ally of former Iranian President Akbar Hashemi Rafsanjani stated in autumn 2009 that Khamenei had terminal leukemia and was expected to die within months, and Rafsanjani's unwillingness to act after the disputed Presidential election in 2009 was coming from his wish to succeed Khamenei and annul Mahmoud Ahmadinejad's election afterwards.[147]

Government posts

Since the founding of the Islamic Republic, Khamenei has held many government posts. [1]

Bibliography

See also

References

  1. ^ a b c "The Office of the Leader, Sayyid Ali Khamenei". Leader. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  2. ^ a b "Iran". State. 23 July 2010. Archived from the original on 19 August 2010. Retrieved 21 August 2010. 
  3. ^ a b c d e "Profile: Ayatollah Seyed Ali Khamenei". BBC News. 17 June 2009. Retrieved 28 July 2009. 
  4. ^ "The 72 Who Rule The World". Forbes. 
  5. ^ "Profile: Iran's 'unremarkable' supreme leader Khamenei". BBC News. 4 August 2011. 
  6. ^ Ganji, Akbar, "The Latter-Day Sultan: Power and Politics in Iran", Foreign Affairs, November December 2008
  7. ^ Khamenei has kept a low profile Agence France Presse, 20 June 2009. Retrieved 24 September 2009.[dead link]
  8. ^ Maziar Bahari (6 April 2007). "How Khamenei Keeps Control". Newsweek. Archived from the original on 25 October 2010. Retrieved 29 September 2010. 
  9. ^ a b "An Iran option the US prefers to ignore". Asia Times. 17 March 2006. 
  10. ^ (broken)
  11. ^ (in Farsi)
  12. ^ Akbar Hashemi Rafsanjani. "پیام تسلیت هاشمی به آیت‌الله خامنه‌ای/ اعلام برنامه وزرای کشاورزی و نیرو به هاشمی" (in Persian). 
  13. ^ Eternal Iran, in 1721. Patrick Clawson, 2005, ISBN 1-4039-6276-6, p.5.
  14. ^ Robin Wright, The Last Great Revolution: Turmoil and Transformation in Iran, Alfred A. Knopf, 2000
  15. ^ Encyclopedia of the Peoples of Africa and the Middle East – Facts on File, Incorporated, 2009, p.79
  16. ^ "Iran and the Caucasus: The Triumph of Pragmatism over Ideology – Centre for World Dialogue". Worlddialogue.org. Retrieved 1 January 2014. 
  17. ^ "Azeris unhappy at being the butt of national jokes". UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs. IRIN. 25 May 2006. Archived from the original on 14 August 2007. Retrieved 19 June 2009. 
  18. ^ "Asia Times – Asia's most trusted news source for the Middle East". Asia Times Online. 28 September 2004. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009.  Indeed, Iran's leader Ali Khamenei is an ethnic Azeri and so is Rahim Safavi, the overall commander of the Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC) and the most important military-security official in the country.
  19. ^ Majd, Hooman (19 February 2009). "Change Comes to Iran". The Daily Beast. "Ali Khamenei, [...], while ethnically Turkic is also half Yazdi, but he seems not to have inherited the timidity gene from his mother." 
  20. ^ a b "Historic Personalities of Iran: Seyed Ali Khamenei". Iran Chamber. Archived from the original on 11 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  21. ^ "People's Friendship University of Russia turns 50". YouTube. 5 February 2010. Retrieved 1 January 2014. 
  22. ^ Garver, John W (2006). China And Iran: Ancient Partners in a Post-Imperial World. University of Washington Press. p. 100. ISBN 978-0-295-98631-9. Retrieved 7 January 2013. 
  23. ^ Berman, Ilan (2005). Tehran Rising: Iran's Challenge to the United States. Maryland: Rowman & Littlefield. p. 12. ISBN 978-0-7425-4904-3. 
  24. ^ |http://english.khamenei.ir//index.php?option=com_content&task=view&id=57&Itemid=20
  25. ^ "Khamenei sermon in Arabic". Irannegah.com. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  26. ^ "Khamenei speaking Azeri about poetry". Irannegah. Retrieved 19 June 2009. 
  27. ^ Khamenei, Ali. "The History of Palestine and Its Occupation," Tehran Friday prayer sermons, 18 December 1999. Published 4 March 2008, Khamenei.ir – the Supreme Leader Seyed Ali Khamenei's official website. Retrieved 6 April 2009 Citation in the sixth paragraph from his speech: "In some American magazines and "Newsweek" – which I sometimes read" <http://english.khamenei.ir//index.php?option=com_content&task=view&id=702&Itemid=13>
  28. ^ "Iqbal". Khamenei.de. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  29. ^ Ali Rahnemaré, ''An Islamic Utopian: A Political Biography of Ali Shariati,'' I.B. Tauris Publishers, London, New York 1998, P.231. ISBN 1-86064-552-6. 2000. ISBN 978-1-86064-552-5. Retrieved 19 June 2009. 
  30. ^ a b c d "Meet 'The Decider' of Tehran. It's Not the Hothead You Expect", Nasr, Vali, commentary article, Outlook section, The Washington Post, 9 December 2007, page B01, Retrieved 9 December 2007
  31. ^ a b c d e f g Reading Khamenei by Karim Sadjadpour
  32. ^ "History of Iran: Iran after the victory of 1979's Revolution". Iran Chamber. Retrieved 19 June 2009. 
  33. ^ Karsh, Efraim (2002). The Iran-Iraq War 1980–1988. Oxford: Osprey Publishing. p. 41. ISBN 1-84176-371-3. 
  34. ^ Israel fails to prevent Germany freeing Iranian
  35. ^ Roya Hakakian (4 October 2007). "The End of the Dispensable Iranian". Der Spiegel. Retrieved 31 January 2009. 
  36. ^ "German court implicates Iran leaders in '92 killings". CNN. 10 April 1997. Retrieved 26 January 2013. 
  37. ^ Germany Deports Iranian jailed for 1992 murders
  38. ^ "Iran: Terrorist Freed In Germany Is Welcomed By Tehran". Eurasia Net. 14 December 2007. Retrieved 21 June 2013. 
  39. ^ Akbar Hashemi Rafsanjani (4 June 1989). "چرا آیت الله خامنه ای وصیت امام را خواند؟/ پیشنهاد رهبری آیت الله گلپایگانی از سوی جامعه مدرسین". بازسازی و سازندگی (in Persian). 
  40. ^ "خبرگان رهبری – رييس مجمع تشخيص مصلحت نظام: از مهمترين پيشرفت‌‏هاي واقعي انقلاب اسلامي، تأسيس سازماني براي ولايت فقيه بود[ايلنا]". Khobreganrahbari.com. Retrieved 19 June 2009. 
  41. ^ "هاشمي رفسنجاني: در سال 68 مهمترين مخالفت با رهبري يك فرد را، خود مقام معظم رهبري داشتند". Retrieved 19 June 2009. 
  42. ^ Akbar Hashemi Rafsanjani (6 August 1989). "رأی گیری مجدد خبرگان رهبری برای انتخاب آیت‌الله خامنه‌ای/ خواست جنتی از هاشمی درباره محتشمی پور". بازسازی و سازندگی (in Persian). 
  43. ^ a b c "Who's in Charge? by Ervand Abrahamian. Iran Bulletin". Iran-bulletin.org. 6 November 2008. Archived from the original on 17 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  44. ^ Majd, Hooman, The Ayatollah Begs to Differ : The Paradox of Modern Iran, by Hooman Majd, Doubleday, 2008, p.56
  45. ^ "Tehran switches gear in its relationship with Tripoli after Qaddafi's death". 22 October 2011. Retrieved 5 March 2012. 
  46. ^ "Glimpses from the Life of Ayatullah al-Uzma Sayyid Ali Khamenei". Retrieved 5 March 2012. 
  47. ^ Majd, The Ayatollah Begs to Differ, 2008, p.59
  48. ^ [1][dead link]
  49. ^ "Analysis: Iran's Theological Community Contends With Changing World – Radio Free Europe / Radio Liberty". Radio Free Europe/Radio Liberty. 16 September 2004. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  50. ^ a b John Pike. "Ayatollah Hojjat-ul-Islam Ali Khamenei". Globalsecurity.org. Archived from the original on 14 July 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  51. ^ Behrooz, Maziar (2 January 1997). "Leadership & legitimacy: The controversy among the clergy over who should lead the Islamic state (From "The Islamic State and the Crisis of Marja'iyat in Iran," by Maziar Behrooz, originally published in Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East (Vol XVI, No. 2, 1996). Behrooz is a visiting lecturer in history at the University of California, Berkeley.)". Iranian.com. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  52. ^ "Al-Azhar Chancellor, Religious Leaders Hail Ayatollah Khamenei's Fatwa | AhlulBayt Islamic Mission (AIM)". Aimislam.com. 4 October 2010. Retrieved 1 January 2014. 
  53. ^ Khamenei's official reply to Amman Message
  54. ^ "Iran, holder of peaceful nuclear fuel cycle technology". Mathaba.net, IRNA. 25 August 2005. Retrieved 13 August 2013. 
  55. ^ Savyon, A; Carmon, Y. "Tehran Attempts to Deceive U.S. President Obama, Sec'y of State Clinton With Nonexistent Anti-Nuclear Weapons Fatwa By Supreme Leader Khamenei". April 19, 2012. memri.org. Retrieved 13 August 2013. "U.S. leaders – among them Secretary of State Hillary Clinton and even U.S. President Barack Obama – along with 5+1 representatives to the talks,[1] the International Atomic Energy Agency Board of Governors, and even highly respected research institutes considered the fatwa as an actual fact, and examined its significance and implications for the nuclear negotiations with Iran that were renewed in Istanbul." 
  56. ^ Savyon, A; Carmon, Y. "Tehran Attempts to Deceive U.S. President Obama, Sec'y of State Clinton With Nonexistent Anti-Nuclear Weapons Fatwa By Supreme Leader Khamenei". April 19, 2012. memri.org. Retrieved 13 August 2013. "... a review published April 8, 2012 by Iran's official news agency IRNA giving in detail Supreme Leader Khamenei's past mentions of the ban on the use of nuclear weapons does not mention any fatwa by him." 
  57. ^ "Release of Compilation of Newest Fatwas By Iranian Supreme Leader Khamenei – Without Alleged Fatwa About Nuclear Bomb". 13 August 2013. memri.org. Retrieved 13 August 2013. "On July 30, 2013, the Iranian Tasnimnews website, which is close to Iran's Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC), published a compilation of 493 of the "newest" fatwas issued by Iranian Supreme Leader Seyed Ali Khamenei." 
  58. ^ Spotlight on Press Tyrants: CPJ Names Ten Worst Enemies of the Press. CPJ, 3 May 2000. Retrieved 24 September 2009.
  59. ^ Ayatullah Seyed Ali Khamenei By Azadeh Moaveni 2007. Retrieved 24 September 2009.
  60. ^ "ادوار نيوز|شکنجه دکتر زیدآبادی غیرقابل انکار است/ توضیحات ادوارنیوز در مورد گزارش کذب صداوسیما". Advarnews.biz. Retrieved 21 August 2010. 
  61. ^ "BBC فارسی – ايران – 'محروم کردن زندانی از درمان پزشکی، شکنجه است'". BBC. Archived from the original on 25 July 2010. Retrieved 21 August 2010. 
  62. ^ "Iran Human Rights Documentation Center". Iranhrdc.org. 26 December 2013. Retrieved 1 January 2014. 
  63. ^ Copyright: gooya.com 2010. "gooya news :: politics : شکنجه اکبر گنجی در بیمارستان، گزارش سازمان عفو بین الملل". News.gooya.com. Retrieved 21 August 2010. 
  64. ^ Iran journalist jailed for 23 months, BBC News, World: Middle East, 29 April 2002. Retrieved 2 January 2010.
  65. ^ "0009.ws | Free Website Hosting with PHP". Mowjcamp.com. Retrieved 21 August 2010. 
  66. ^ a b Iran's Press Law
  67. ^ Steve Stecklow; Babak Dehghanpisheh and Yeganeh Torbati. "Khamenei controls massive financial empire built on property seizures, (part 1)". November 11, 2013 (Reuters). Retrieved 13 November 2013. 
  68. ^ a b c 'Investigate if Khamenei fit to rule' Associated Press, 15 August 2009. Retrieved 24 September 2009.
  69. ^ a b c d Clerics’ Call for Removal Challenges Iran Leader Robert F. Worth and Nazila Fathi, 16 August 2009
  70. ^ Clerics’ Call for Removal Challenges Iran Leader, by Robert F. Worth and Nazila Fathi 16 August 2009. Retrieved 19 August 2009
  71. ^ "BBC فارسی – ايران – گزارش نیویورک تایمز از 'درخواست گروهی از روحانیون برای عزل رهبر'". BBC. Retrieved 21 August 2010. 
  72. ^ a b Fathi, Nazila (7 January 2008). "Ahmadinejad loses favor with Khamenei, Iran's top leader". The New York Times. Archived from the original on 29 June 2011. Retrieved 18 June 2011. 
  73. ^ a b c Clash Over Mashaei Reveals Fissures Within the Iranian Regime, 04/26/11
  74. ^ Ahmadinejad gets key endorsement as Iran president, China Daily, 4 August 2009
  75. ^ Ayatollah Ali Khamenei backs Mahmoud Ahmadinejad in address at Friday prayers, The Telegraph, Damien McElroy, 19 Jun 2009
  76. ^ a b c Saeed Kamali Dehghan (5 May 2011). "Ahmadinejad allies charged with sorcery". The Guardian (London). Archived from the original on 17 May 2011. Retrieved 18 June 2011. 
  77. ^ a b c Iranian lawmakers warn Ahmadinejad to accept intelligence chief as political feud deepens, The Associated Press, 20 April 2011
  78. ^ a b c Spy flap weakens Iranian President Mahmoud Ahmadinejad, LA Times, 2 May 2011
  79. ^ a b Iran's Ahmadinejad survives worst storm of his presidency The Christian Science Monitor, By Scott Peterson, 9 May 2011
  80. ^ Iran's supreme leader tells Ahmadinejad: accept minister or quit, Saeed Kamali Dehghan, The Guardian, 6 May 2011
  81. ^ Iran’s Ahmadinejad affirms Khamenei decision, tensions remain, Thomas Erdbrink, The Washington Post, 8 May 2011
  82. ^ "Iran calls off Ahmadinejad parliament probe." Al Jazeera, 21 November 2012.
  83. ^ The Significance of Iran's December Elections Mehdi Khalaji 11 December 2006
  84. ^ "Iran: Leader calls for acceleration of privatization program". Payvand.com. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  85. ^ [2][dead link]
  86. ^ "Khamenei: Iran's Nuclear Program Important to Nation's Future". Voice of America. Archived from the original on 3 April 2008. Retrieved 19 June 2009. 
  87. ^ "Iran says will not halt uranium enrichment | International". Reuters. 18 February 2007. Archived from the original on 19 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  88. ^ "Iran leader defends government handling of economy | Reuters". Reuters. 30 April 2008. Archived from the original on 21 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  89. ^ "Middle East Online". Middle East Online. 30 April 2008. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  90. ^ "Iranians turn threats into opportunities: Leader". tehran times. 1 May 2008. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  91. ^ "Irna". Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  92. ^ Barnard, Anne (22 August 2006). "Iran looks to science as source of pride – The Boston Globe". Boston Globe. Archived from the original on 26 May 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  93. ^ "Science over ethics? – Channel 4 News". Channel 4. 8 March 2006. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. [dead link]
  94. ^ "Students, Scientific Olympiad Winners Meet the Leader". The Islamic Revolution Cultural-Research Institute for Preserving and Publishing Works by Ayatollah Seyyed Ali Khamenie. 31 October 2004. Archived from the original on 27 September 2007. Retrieved 19 June 2009. 
  95. ^ Tim Hume (10 November 2011). "Iran bans 'underground university,' brands it 'extremist cult'". CNN International. Retrieved 1 October 2013. 
  96. ^ "Baha'i_Faith". SourceWatch. Retrieved 1 October 2013. 
  97. ^ UN Doc. E/CN.4/1993/41, Commission on Human Rights, 49th session, 28 January 1993, Final report on the situation of human rights in the Islamic Republic of Iran by the Special Representative of the Commission on Human Rights, Mr. Reynaldo Galindo Pohl, paragraph 310.
  98. ^ Iranian views: 'Critical times' BBC News, 25 June 2009. Retrieved 24 September 2009.
  99. ^ His fatwa reads: "تصميمات و اختيارات ولى فقيه در مواردى كه مربوط به مصالح عمومى اسلام و مسلمين است، در صورت تعارض با اراده و اختيار آحاد مردم، بر اختيارات و تصميمات آحاد امّت مقدّم و حاكم است، و اين توضيح مختصرى درباره ولايت مطلقه‏است." (Taken from the website of the leader Website of His excellency Seyed Ali Khamenei: Questions on the leadership)
    Translation: The decisions and rights of "Vali faqih" (leader) in all the matters that concerns Islam and Muslims, is above the will and decision of the whole nation.
  100. ^ "Middle East | Punch-up over press law". BBC News. 6 August 2000. Retrieved 19 June 2009. 
  101. ^ Abdo, Geneive (7 August 2000). "Supreme Leader Backs Conservatives, Angering Parliament Refomers : Ayatollah Kills Effort To Remove Press Curbs – International Herald Tribune". International Herald Tribune. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  102. ^ Yadegari, Shahrokh. "Introduction to Persian Traditional Music". "Beyond the Veil". Archived from the original on 14 January 2008. Retrieved 19 June 2009. 
  103. ^ Great Ayatollah Sayed Ali Khamenei
  104. ^ Inhorn, Marcia C. (January 2006). "Fatwas and ARTs: IVF and Gamete Donation in Sunni v. Shia Islam (Id. vLex: VLEX-418643)". The Journal of Gender, Race & Justice – Nbr. 9-2, January 2006 (c/o Vlex.com). Archived from the original on 24 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  105. ^ Goodwin, Jan. "Faith & Fertility, 2008 (Winter)". Conceive Magazine (Myvirtualpaper.com or conceiveonline.com). Archived from the original on 21 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  106. ^ "Stem Cell Research Is Consistent With Shiite Islam". Muslimvoices.org. 9 December 2009. Archived from the original on 27 July 2010. Retrieved 21 August 2010. 
  107. ^ "انتقاد رهبر ایران از تلاش برای تغییر قوانین زنان". Archived from the original on 13 November 2007. Retrieved 19 June 2009. 
  108. ^ Jeffrey, Terence P (14 January 2008). "Iran's Ayatollah: West Abuses Women, Islam Honors Them". Cybercast News Service. Archived from the original on 18 January 2008. Retrieved 19 June 2009. 
  109. ^ "Backlash: Gender Segregation in Iranian Universities". Isa-global-dialogue.net. Retrieved 2014-05-21. 
  110. ^ "بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ در ديدار گروه كثيرى از زنان نخبه‏ در آستانه‏ى سالروز ميلاد حضرت زهراى اطهر (سلام‏اللَّه‏عليها)". Archived from the original on 18 November 2007. Retrieved 19 June 2009. 
  111. ^ "Thug" Crackdown Operation under Way in Iran (ROOZ :: English)". Roozonline.com. Retrieved 20 November 2009. 
  112. ^ "Strategic Insights – Iranian Politics After the 2004 Parliamentary Election". United States Navy. 20 February 2004. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  113. ^ Iran's top leader digs in heels on election, By Ramin Mostaghim, 25 June 2009
  114. ^ Supreme Leader Urges Mousavi to Proceed Through Legal Channels (Khamenei web site), 14 June 2009. Retrieved 2 July 2009.
  115. ^ Timeline: 2009 Iran presidential elections
  116. ^ UK Seeks Iran Trial Clarification
  117. ^ "Iran's Supreme Leader Blasts Alleged 'Western Meddling' in Iran | English". Voice of America. 6 July 2009. Archived from the original on 25 July 2010. Retrieved 21 August 2010. 
  118. ^ Human Rights in Islam, Islamic Republic of Iran Broadcasting, 31 January 1997. Retrieved 8 January 2007.
  119. ^ "BBC Mundo | Irán: advertencia con petróleo". BBC News. 4 June 2006. Archived from the original on 9 May 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  120. ^ Khamenei visits Mesbah Yazdi (in Persian)
  121. ^ Majd, The Ayatollah Begs to Differ, (2008), p.59
  122. ^ "Iran Will Close Strait of Hormuz If Attacked, Fars Reports". LiveLeak Liveleak.com. 7 July 2008. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  123. ^ Karimi, Nasser (14 September 2007). "Iran leader: Bush will be tried". The Washington Post. Retrieved 19 June 2009. 
  124. ^ "Imam Khamenei: US trying to save Israel". Liveleak.com. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  125. ^ "Iran sees no change in U.S. policy: Khamenei | International". Reuters. 21 March 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  126. ^ "Iran's supreme leader accuses U.S. of terrorism | CTV News". Winnipeg.ctv.ca. Retrieved 1 January 2014. 
  127. ^ "Khamenei threatens Israel with 'lightning' revenge" 4 Jun 2012, South Africa Mail&Guardian
  128. ^ a b BBC News, Middle East, Iran condemns attacks on US, 17 September 2001
  129. ^ Richter, Elihu D.; Alex Barnea (Summer 2009). "Tehran's Genocidal Incitement against Israel". The Middle East Quarterly XVI (3): 49–51. Retrieved 14 August 2013. 
  130. ^ "Iran leader urges destruction of 'cancerous' Israel". CNN. 15 December 2000. Archived from the original on 5 April 2007. Retrieved 30 April 2007. 
  131. ^ Edalat, Abbas (5 April 2007). "The US can learn from this example of mutual respect". The Guardian (London). Archived from the original on 30 April 2007. Retrieved 30 April 2007. 
  132. ^ Guetta, Bernard (14 February 2007). "Ali Akbar Velayati, Advisor to the Leader: "Everything is negotiable"". Iran Press Service. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  133. ^ Mostaghim, Ramin; Borzou Daragahi (20 September 2008). "Iran leader talks tough on Israel". Los Angeles Times. Retrieved 2 January 2010. 
  134. ^ Iran's Supreme Leader Ayatollah Seyed Ali Khamenei blasts Israel in sermon. The Times.
  135. ^ a b "Ahmadinejad and Khamenei on Israel... and the US... and the UK" 21 March 2012 thecommentator.com
  136. ^ 3 Feb 2012 Sydney Morning Herald: "Khamenei vows to fight 'cancerous tumour' Israel"
  137. ^ 20 Nov 2013, AFP and franceTV, "Nucléaire iranien : les propos de Khamenei sur Israël 'compliquent la négociation', selon Hollande"
  138. ^ Reuters 20 Nov 2013 "Khamenei accuse la France de s'être mise à genoux devant Israël"
  139. ^ "France, Iran trade barbs, tempering hopes of nuclear deal " 21 Nov 2013 G+M
  140. ^ 20 Nov 2013 Daily Telegraph: "Iran's Supreme Leader vows 'no retreat' as nuclear talks begin"
  141. ^ Iran's Khamenei questions 'certainty' of Holocaust, Jerusalem Post 21 March 2014
  142. ^ "Ayatollah Khamenei". NNDB. 4 June 1989. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  143. ^ Mehrzad Boroujerdi; Kourosh Rahimkhani. "Iran's Political Elite". United States Institute of Peace. Retrieved 30 July 2013. 
  144. ^ Khamenei, Ali. "The History of Palestine and Its Occupation," Tehran Friday prayer sermons, 18 December 1999. Published 4 March 2008, Khamenei.ir. Retrieved 6 April 2009 <http://english.khamenei.ir//index.php?option=com_content&task=view&id=702&Itemid=13>
  145. ^ "The Frugality Of Iran's Supreme Leader". Payvand.com. Retrieved 2014-05-21. 
  146. ^ Majd, Hooman, The Ayatollah Begs to Differ: The Paradox of Modern Iran, by Hooman Majd, Doubleday, 2008, p. 61
  147. ^ WikiLeaks (28 August 2009). "A xxxxx contact shares views from a Rafsanjani business ally on Khamenei's cancer and Rafsanjani's next steps". Archived from the original on 29 November 2010. Retrieved 28 November 2010.  This is sound him about the first Emam ali. Download it: http://dl.aviny.com/voice/kutah_va_shenidani/kvsh_rahbar/emamali-va-hokumat.mp3
  148. ^ Discourse on Patience: Lectures of .... Google Books Google Books. 1994*. Retrieved 19 June 2009. 
  149. ^ Iqbal: Manifestation of the Islamic ... – Google Books. 1991. ISBN 978-1-871031-20-1. Retrieved 19 June 2009. 
  150. ^ Replies to Inquiries about the ... – Google Books. 1997. ISBN 978-964-472-000-0. Retrieved 19 June 2009. 
  151. ^ Lessons from the Nahjul-Balaghah – Google Books. 1984. Retrieved 19 June 2009. 
  152. ^ Lessons from the Nahjul Balagah
  153. ^ "The Charter of Freedom || Imam Reza (A.S.) Network". Imam Reza. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  154. ^ "The Charter of Freedom". Khamenei.de. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 19 June 2009. 
  155. ^ "Great Ayatollah Sayyed Ali Khamenei". Archived from the original on 13 April 2008. Retrieved 19 June 2009. 

External links

Official
Media
Videos
Political offices
Preceded by
Mostafa Chamran
Minister of Defense
1980
Succeeded by
Javad Fakoori
Preceded by
Mohammad-Ali Rajai
President of Iran
1981–1989
Succeeded by
Akbar Hashemi Rafsanjani
New office Chairperson of the Expediency Discernment Council
1988–1989
Preceded by
Ruhollah Khomeini
Supreme Leader of Iran
1989–present
Incumbent
Party political offices
Preceded by
Mohammad-Javad Bahonar
Leader of the Islamic Republican Party
1981–1987
Succeeded by
Party dissolved
Order of precedence
First Order of Precedence of Iran
as Supreme Leader
Succeeded by
Hassan Rouhani
as President