سید جعفر کشفی دارابی
سید جعفر فرزند ابو اسحاق، معروف به آیت الله کشفی دارابی یکی از اعلام مکتب تشیع در قرن سیزدهم هجری بود. وی فقیه، نویسنده بود. آیت الله کشفی در سال ۱۱۸۹ در شهرستان داراب فارس متولد شد و پس از طی مقدمات علوم دینی در ایران وارد عراق شد و مدتها از محضر شریف العلما و دیگران بهره برد تا خود به مقام اجتهادی و استادی رسید. کشفی به نقل از ذریعه حاج آقا بزرگ تهرانی یکی از بزرگترین اعلام و مراجع استان فارس بود که سالها از محضر او دانشها اندوختند. مراتب دانش او از مجلدات کفایة الایتام مشهود، و تحفة الملوک او در سیر و سلوک ومدارج عالی انسانی معروف است. کتاب بلد الامین در اصول، اجابتة المضطرین در اعتقادات، میزان در عدالت، برق و شرق در حدیث، سنا و برق در ادعیه و چند جلد رسائل دیگر نیز به رشته تحریر برد. این عالم ربانی در حکمت و عرفان، تفسیر و اخلاق، خوف و اشفاق استاد بود و با معرفت و سیر عرفانی پس از تزکیه به کمالات و کراماتی نایل آمد. سید حسین بروجردی صاحب نخبة المقال از شاگردان وی بود. نوشتهاند وی مقام مانند جدش موسی بن جعفر فرزندان زیادی داشت و اغلب فرزندان او مانند سید ریحان الله و سید یحیی از علمای بزرگ عصر خویش شدند، که متاسفانه سید یحیی به شهادت رسید، وفات آیت الله کشفی را در سال ۱۲۶۷ در بروجرد نوشتهاند.
منابع [ویرایش]
تحفة الملوک، سید جعفر کشفی دارابی، به کوشش عبدالوهاب فراتی، بوستان کتاب، چ اول، ۱۳۸۱.
