سیاست در تاجیکستان
کمی پس از استقلال تاجیکستان در سال ۱۹۹۱، جنگ داخلی پنج ساله بین دولت تحت حمایت مسکو و مخالفان اسلامگرا (به رهبری عبدالله نوری) در گرفت. در این جنگ، بیش از ۵۰ هزار نفر کشته و بیش از ۷۰۰ هزار نفر بیخانمان شدند. در سال ۱۹۹۷ با وساطت سازمان ملل متحد، عهدنامه صلح به امضای دو طرف رسید. مشکلات امنیتی و فقر تاجیکستان، این کشور را به حمایت روسیه و حضور نظامیانش وابسته کرده است. نظامیان روسیه، بیشتر، از مرز مشترک تاجیکستان با افغانستان در مقابل قاچاق مواد مخدر نگهبانی میکنند.
رئیس جمهور[ویرایش]
امامعلی رحمانف از سال ۱۹۹۲ ریاست جمهوری تاجیکستان را به عهده دارد.
در سال ۱۹۹۲، پس از استعفای اجباری رحمان نبیاف، نخستین رهبر این کشور پس از استقلال از اتحاد جماهیر شوروی سابق، امامعلی رحمانف، که قبلا رئیس یک مجتمع کشاورزی بود، به مقام ریاست شورای عالی تاجیکستان منصوب شد.
در سال ۱۹۹۴، رحمانف به مقام ریاست جمهوری انتخاب شد. پس از اتمام دوره پنج ساله، او مجدداً در سال ۱۹۹۹ به مدت هفت سال دیگر به این مقام برگزیده شد.
در سال ۲۰۰۳، در یک همهپرسی،۹۳٪ مردم به اصلاح قانون اساسی (برای ممکنشدن انتخاب دوباره رحمانف) رای مثبت دادند. دولت میگوید که ۹۶٪ مردم در این همه پرسی شرکت کردهاند.
از آنجا که امکان تمدید دوره ریاستجمهوریدر کنار دهها اصلاحیه دیگر به رای گذاشته شد، منتقدان دولت گفتند که رای مردم با آگاهی کامل نبوده است.
جستارهای وابسته[ویرایش]
منابع[ویرایش]
|
|||||||||||
