سیاست ایالات متحده آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نظام سیاسی ایالات متحده

ایالات متحده یک جمهوری مشروطه فدرال است که در آن رییس جمهور ایالات متحده (رییس دولت و رییس کشور)، کنگره و نظام قضایی در قوای تضمین شده برای دولت ملی شریک اند و دولت فدرال حاکمیت را با دولت‌های ایالات شریک است.

شاخهٔ اجرایی به ریاست رییس جمهور از قانونگذاری مستقل است. قوه مقننه بر عهده دو مجلس کنگره، سنا و مجلس نمایندگان است. شاخه قضایی متشکل از دیوان عالی، و دادگاه‌های پایین تر فدرال، قوه قضایی را اعمال می‌کنند. کارکرد قوه قضاییه تفسیر قانون اساسی ایالات متحده و قوانین فدرال و مقررات است. این شامل حل اختلاف بین شاخه‌های اجرایی و تقنینی است. ترکیب دولت فدرال در قانون اساسی شرح داده شده است. دو حزب سیاسی، حزب دمکرات و حزب جمهوریخواه، از جنگ داخلی آمریکا بر سیاست این کشور سیطره داشته‌اند گرچه احزاب کوچکتر نظیر حزب لیبرترین و جنبش تی پارتی هم وجود دارند و به حد کمی نماینده از آنان انتخاب می‌شود.

بین نظام سیاسی آمریکا و دیگر دمکراسی‌های پیشرفته تفاوت‌های عمده‌ای وجود دارد. از جمله قدرت بیشتر مجلس علیای قوه مقننه، حوزه قدرت گسترده تر دیوان عالی، تفکیک قوا بین مجریه و مقننه، و سیطرهٔ فقط دو حزب. احزاب سوم تأثیر سیاسی کمتری در ایالات متحده داشته‌اند تا در دیگر کشورهای توسعه یافته دمکراتیک.

نهاد فدرال ایجاد شده توسط قانون اساسی مشخصه بارز نظام دولتی آمریکاست. به هر روی مردم تابع یک دولت ایالتی و بسیاری از آنان تابع واحدهای گوناگون دولت‌های محلی هم هستند. این دولتها شامل دولت‌های شهرستان‌ها، شهرداری‌ها و بخش‌های ویژه‌اند.

فرهنگ سیاسی[ویرایش]

دانشورانی از الکسی دو توکویل تاکنون یک پیوستگی قوی در ارزشهای اصلی سیاسی آمریکا از انقلاب آمریکا تابحال یافته‌اند.[۱]

ایدئولوژی آمریکایی[ویرایش]

جمهوریخواهی، در کنار شکلی از لیبرالیسم کلاسیک ایدئولوژی غالب باقی‌مانده‌اند.[۲] اسناد اصلی عبارتند از اعلامیه استقلال (۱۷۷۶)، قانون اساسی (۱۷۸۷)، مقالات فدرالیست (۱۷۸۸)، قانون حقوق و نطق گیتسبرگ لینکلن. حتی برخی جدایی خواهانی که در ۱۸۶۱ ائتلافیه را شکل دادند به همین ارزش‌ها باور داشتند.[۳] اینها از جمله اصول کلیدی این ایدئولوژی هستند:[۴]

  • وظیفه مدنی: شهروندان وظیفه دارند دولت را درک و حمایت کنند، در انتخابات شرکت کنند، مالیات بپردازند و در خدمت نظامی شرکت کنند.
  • مخالفت با فساد سیاسی
  • دمکراسی: دولت به شهروندان که می‌توانند نمایندگانشان را از طریق انتخابات تغییر دهند پاسخگوست.
  • برابری در برابر قانون: قوانین نباید هیچ امتیاز ویژه‌ای برای هیچ شهروندی قائل شوند. مقامات دولت همانند دیگران تابع قانونند.
  • آزادی مذهب: دولت نه می‌تواند از دین حمایت کند نه ان را سرکوب کند.
  • آزادی بیان: دولت نمی‌تواند از طریق قانون یا اقدام بیان شخصی غیر خشونت آمیز شهروندی را محدود کند، یک بازار افکار.

منابع[ویرایش]

  1. Samuel P. Huntington (1981). American Politics: The Promise of Disharmony. Harvard University Press. pp. 21–27. 
  2. Cal Jillson (2013). American Government: Political Development and Institutional Change. Taylor & Francis. p. 14. 
  3. David Gordon, ed. (2002). Secession, State, and Liberty. Transaction Publishers. p. 99. 
  4. Robert E. Shalhope, "Republicanism and Early American Historiography," William and Mary Quarterly, 39 (April 1982), 334–356 in JSTOR(registration required)
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Politics of the United States»، ویکی‌پدیای ، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۷ مهر ۱۳۹۲).