سکوی جاوا، نسخه استاندارد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سکوی جاوا، نگارش استاندارد (به انگلیسی: Java Platform, Standard Edition) که به صورت اختصار Java SE نوشته می‌شود. تا نگارش ۵.۰ آن به عبارت نمایش دهنده‌ی آن Java 2 Platform, Standard Edition و با کوته نوشت J2SE بود تا به صورت امروزی آن درآمد. نکارش استاندارد، مجموعه‌ای از واسط‌های برنامه‌نویسی است. این نگارش به عنوان نگارش پایه‌ای برای نگارش سازمانی و نگارش ریزاست. نگارش کنونی جاوا، نکارش ۶ است. این نگارش در دسامبر ۲۰۰۶ (آذر ۱۳۸۵) منتشر شده و ۲۱ بار روزآوری شده که آخرین آن از ژوئیه ۲۰۱۰(تیر ۱۳۸۹) توزیع شده‌است.

نام نگارش[ویرایش]

عدد ۲ در نام نگارش قبلی٬(J2SE ) به خاطر پیشرفتی است که از نگارش یکم (۱.۱)به نگارش دوم (۱.۲) در سال ۱۹۹۸ (۱۳۷۷) توسط سان میکروسیستم انتخاب شد. پس از انتشار نگارش ششم، نام این محصول دوباره به عبارت Java SE(بدون عدد ۲) بازگشت. تغییراتی دیگر در نوع شماره‌گذاری این نگارش رخ داد: از نگارش پنجم، که به شماره ۱.۵.۰ ٬در سپتامبر ۲۰۰۴ (شهریور ۱۳۸۳) منتشر شد، شماره گذاری به شکل حذف عدد ۱ و نمایش به صورت نگارش استاندارد نگارش ۵ درآمد. در ۶ مرداد ۱۳۹۰ نگارش ۷ جاوا پس از مدت‌ها انتظار منتشر شد[۱].

نگارش <۱.۲ ۱.۲ .. ۱.۴.۲ ۵.۰ ۶ ۷
نام منتشرشده‌ی طراحی Java Java 2 (J2SE) Java 2 SE 5.0 (J2SE 5.0) Java SE 6 Java SE 7

از منظر برنامه‌نویسی[ویرایش]

جاوا نگارش استاندارد، نگارش ششم شامل :

بسیاری از کلاس‌های اساسی و پایه‌ای در بسته‌ی جاوا٬ java.langو java.util قرار دارد و بخش ورودی و خروجی در جاوا در بسته‌ی java.io قرار دارد. کلاس‌های زیر، کلاس‌ّای اصلی جاوا هستند که به همراه جزییاتی در ذکر می‌گردند. برای اطلاعات بیشتر به اسناد جاوا، که زبان انگلیسی توسط شرکت سان میکروسیستم تهیه شده، مراجعه نمایید.

کلاس‌های پایه‌ای java.lang[ویرایش]

بسته‌های java.langو تمام زیر بسته‌های آن، کلاس‌های پایه‌ای زبان برنامه‌نویسی جاوا را فراهم می‌نماید. مکانیزم‌هایی که فراهم می‌آورد برای موارد زیر نگاشته شده‌اند:

  • کلاس اصلی و و پایه‌ای Object است، که از تمام کلاس‌ها و واسط‌ها مشتق‌شده از آن هستند.
  • ابرکلاس٬ Class، پایه و اساس ساز و کار خود-بازتابی است.
  • لفافه‌بندی٬((به انگلیسی: Wrapper))، را برای بسته‌بندی کلاس‌های پایه‌ای : Boolean٬ Character oder Integer فراهم می‌آورد.
  • کلاس String ، برای کارهای مربوط به رشته.
  • کلاس System ، برای بازیابی متغیرهای محیطی که ویژگی‌های سیستمی نیز نامیده می‌شوند، استفاده می‌شود. ویژگی‌های سیستمی، ویژگی‌هایی هستند از قبیل شماره‌ی نگارشِ محیط زمان‌اجرایِ جاوا. می توان از این متغیرهای تعریف شده، برای اجرای خط فرمان جاوا، با معرفی JAVA_HOME به عنوان محل جی‌دی‌کا بر روی درایوی که نصب شده، استفاده کرد.

کوته‌نوشت "lang"، به جای عبارت کامل language، به معنای زبان در انگلیسی است. این بدان خاطر است که برای برنامه‌نویسی زبان، ابزاری پایه‌ای است.

کلاس‌های مربوط به ساختمان داده، زمان، بین‌المللی سازی(java.util)[ویرایش]

بسته‌ی java.util، کلاس‌های مختلفی را تعریف نموده‌است. این بسته نسبت به بسته java.lang، ابزارهای پایه‌ای کمتری را در خود دارد ولی هر برنامه‌ای در جاوا نیازمند ابزارهایی از این بسته است. کوته‌نوشت٬util، نمایانگر عبارت انگلیسیِ utility است، وجه تسمیه‌ای مناسب برای ابزاری است که دربر دارد:

  • بسیاری از کلاس‌های معروف به collection٬یک سلسله‌مراتب از پیاده‌سازی‌هایی است که ساختارِ ساختمان‌های مختلفی را پیاده‌سازی نموده‌است.
  • کلاس‌های Date٬ Calendar، برای کارهای مربوط به تاریخ و تقویم می‌باشد.
  • کلاس ResourceBundle ، که بخشی از آنچه که به Resource، شهرت دارد، است. منابع، در این بخش، متون، تصویر و سایر اشیایی است که قابل استفاده در برنامه برای زبان‌های بین‌المللی باشند. به وسیله ی آن، توسعه ی برنامه برای کشورهای مختلف با زبان‌های مختلف، قادر به تعیین زبان بدون تغییر در کد برنامه می باشد.
  • کلاس Properties، شامل مقادیر رشته ای نامگذاری شده است، که قابل خواندن از فایل‌های متنی هستند، است. این فایلهای متنی، با نام فایله‌های خصوصیات جاوا ،(به انگلیسی: Java properties files)، که به عنوان ساز و کاری ساده برای پیکربندی مورد استفاده قرار می گیرد.
  • بسته ی java.util.zip، شامل کلاس هایی مربوط به فایل‌های فشرده و فرایندهای تولید آن هاست که قالب هایی از قبیل زیپ، جی زیپ را پشتیبانی می نماید.
  • بسته ی java.util.jar، که برای تولید و پردازش آرشیو جاوا مورد استفاده قرار می گیرد(فایل جار).
  • بسته ی java.util.regex، که پشتیبانی از عبارات منظم، برای یافتن الگوهای خاص در فایل است. کلاس رشته(String)، از این بسته برای متدهایی مانند matches استفاده می نماید.

کلاس‌های مربوط به ورودی و خروجی(java.io)[ویرایش]

بسته ی java.io شامل، کلاس هایی برای ورودی و خروجی استفاده می شود، که به صورت عمده از آن به صورت جریان (Stream)، یاد می شود،

  • کلاس انتزاعی، InputStream ، که پایه و اساس تمام جریان‌های ورودی است، که مثال‌های آن عبارتند از صفحه کلید و فایل.
  • کلاس انتزاعی OutputStream ، که پایه و اساس نمام جریان‌های خروجی است، که مثال‌های آن عبارتند از کاراکتر و صفحه نمایش.
  • جریان‌ها در نگارش‌های اولیه ی جاوا معرفی و برای پردازش بایت‌ها مورد استفاده قرار گرفت. بعدها کلاس‌های Writer ، Reader به عنوان جریان‌های ورودی و خروجی که قابلیت پشتیبانی از کاراکترهای بونیکد را به همراه داشتن معرفی شد.

سایر بسته‌های مهم[ویرایش]

نام بسته خلاصه توانایی ها
java.awt ابزار پنجره ای انتزاعی، که قابلیت ورودی و خروجی گرافیکی را برای واسط کاربری فراهم می کند
java.nio ابزار عملیاتی حرفه ای برای پیاده سازی ورودی و خروحی موثر
java.rmi که قبلیت فراخوانی از راه دور را فراهم می آورد.
java.text برای قالب بندی تاریخ ها، اعداد و سایر چیزها.
java.math اعداد حسابی، اعداد اعشاری ثابت با دقت بسیار زیاد

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. شان نیکولز. «اوراکل نگارش ۷ جاوا را پس مدتاها انتظار منتشر نمود.»(انگلیسی)‎ (اچ‌تی‌ام‌ال). وی ۳، ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۱۰ مرداد ۱۳۹۰. 

پیوند به بیرون[ویرایش]