سهمیه‌بندی دیسک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در علوم رایانه، سهمیه‌بندی دیسک (به انگلیسی: Disk quota) قابلیتی در سیستم‌عاملهای مدرن هستند که می‌توان از آنها به منظور ایجاد محدودیت بر روی فایل‌سیستم‌ها استفاده کرد. از سهمیه‌بندی‌ها می‌توان برای اختصاص دادن فضای دیسک سخت به روشی معقول، استفاده کرد.

انواع سهمیه‌بندی[ویرایش]

دو نوع سهمیه‌بندی دیسک وجود دارد. نوع اول که به سهمیه‌بندی استعمال یا سهمیه‌بندی بلاک معروف است، مقدار فضای خالی که می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد را محدود می‌کند. برای مثال می‌توان محدودیتی اعمال کرد که یک کاربر فقط بتواند از ۱۰ گیگابایت فضای دیسک استفاده کند. نوع دوم که به سهمیه‌بندی فایل یا سهمیه‌بندی آینود معروف است، تعدادِ فایل‌ها یا دایرکتوری‌هایی که می‌توانند ایجاد شوند را محدود می‌کند. برای مثال یک کاربر حق دارد تنها ۲،۰۰۰ فایل در دیسک داشته باشد.

به علاوه، مدیران سیستم معمولاً یک سطح هشدار یا سهمیه‌بندی نرم هم در نظر می‌گیرند. اگر کاربری به سطح هشدار رسید، به او خبر داده می‌شود که در حال نزدیک شدن به نهایت اندازه مجاز است.

سهمیه‌بندی‌ها[ویرایش]

سهمیه‌بندی‌ها می‌توانند بر روی یک کاربر یا مجموعه‌ای از کاربران (گروه) اعمال شوند.

ابزارهای رایج سهمیه‌بندی دیسک در یونیکس[ویرایش]

quota - مقدار فضای استفاده شده توسط یک کاربر را نمایش می‌دهد.

edquota - برای ویرایش سهمیه‌بندی‌ها استفاده می‌شود.

repquota - سهمیه‌بندی‌های یک فایل‌سیستم را به صورت خلاصه اعلام می‌کند.

quotaon - سهمیه‌بندی‌ها را فعال یا غیر فعال می‌کند.

quotacheck - برای بررسی ثبات و استحکام فایل‌سیستم‌ها استفاده می‌شود.

منابع[ویرایش]