سهراب بختیاری‌زاده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سهراب بختیاری‌زاده
شناسنامه
زادروز ۲۰ شهریور ۱۳۵۱ (۴۲ سال)
زادگاه اهواز، ایران
اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی بازنشسته
پُست مدافع
باشگاه‌های حرفه‌ای
سال‌ها باشگاه‌ها بازی (گل)
فولاد خوزستان
استقلال تهران
ارزروم اسپور
استقلال تهران
فولاد خوزستان
صبای قم
پاس همدان
فولاد خوزستان
صبای قم
استقلال خوزستان
تیم ملی
۱۹۹۷–۲۰۰۶ Flag of Iran.svg ایران ۳۳ (۳)


سهراب بختیاری‌زاده (زاده ۲۰ شهریور ۱۳۵۱ در اهواز) وی سابقه بازی در باشگاه‌های، استقلال تهران، صبای قم و فولاد خوزستان را دارد.

وی سابقه حضور در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ و جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۰ به همراه تیم ملی فوتبال ایران را دارد. همچنین در جام جهانی ۲۰۰۶ یکی از گلزنان ایران بود. وی در دیدار سوم ایران برابر آنگولا تک گل تساوی بخش ایران را به ثمر رساند.

سهراب بختیاری‌زاده کاپیتان استقلال خوزستان با گلی که به صبای قم زد مسن ترین گلزن تاریخ لیگ برتر شد.[۱]

خانواده[ویرایش]

سهراب در اهواز به دنیا آمد و در محله باهنر پایش با توپ فوتبال آشنا شد. او ۷ برادر و ۲ خواهر دارد؛ و تقریباً همه خانواده او ورزشکار می‌باشند. علی بختیاری‌زاده کاپیتان سابق نفت آبادان، فرشاد بختیاری‌زاده دروازه‌بان سابق فولاد خوزستان و مربی فعلی دروازه‌بانهای فولاد، حسین بختیاری‌زاده دفاع سابق فولاد خوزستان برادران او هستند. سیاوش، داریوش و کوروش بختیاری‌زاده نیز پسر عموهای سهرابند. سهراب در برهه کوتاهی از زمان بدلیل اختلاف با سران باشگاه پاس همدان از فوتبال کناره گرفت؛ و پس از بازگشت به فوتبال و حضور در تیم‌های فولاد و صبا توانست استعدادهای خود را دوباره به عرضه نمایش بگذارد. وی بدلیل مصدومیت شدید از ناحیه رباط صلیبی مدتی از میادین به دور بود. در حالیکه پس از حذف یاوری کاندیدای اصلی سر مربیگری صبای قم بود؛ ولی پیشنهاد صبا را نپذیرفت. بسیاری از منتقدین فوتبال ایران، سهراب را فنی ترین مدافع دهه اخیر فوتبال ایران می‌دانند که به جایگاه واقعی خود نرسید.

خداحافظی[ویرایش]

سهراب که سابقه بازی در تیم‌های فولاد خوزستان، استقلال تهران، صبای قم و استقلال‌خوزستان را دارد در سن ۴۱ سالگی تصمیم خود را برای خداحافظی همیشگی از فوتبال نهایی کرد. این بازیکن با انتشار نامه‌ای برای همیشه از بازیگری کنار رفت.[۲]
نامه بختیاری زاده به شرح زیر است:
امروز، روزی است که باید رسما خداحافظی ام را اعلام کنم. خداحافظی از عرصه بازیگری و آغاز فعالیت برای یک هدف تازه؛ مربیگری. این روند طبیعی هر فوتبالیستی است. اینکه فوتبالت را بازی کنی، لذتت را از رشته مورد علاقه ات ببری، به آرزوهایت برسی و زندگی ات را روی همین علاقه پایه بگذاری و بعد، مثل هر آنچه که در زندگی اتفاق می‌ افتد، با گذشت زمان در پی پیشرفت باشی. من تقریبا به همه آرزوهایم در فوتبال رسیدم و شاید بیش از چیزی که انتظار داشتم، به دست آوردم. قهرمانی ایران در جام های مختلف و گلزنی در جام‌جهانی. دیگر فرصتی برای حسرت نیست، هر چه که هست گذشته و خوب هم گذشته.
امروز، در شرایطی این تصمیم را اعلام می‌ کنم که دوست دارم در آینده از فوتبال جدا نشوم. از این به بعد وقت آموزش و فعالیت در عرصه مربیگری و پیش رفتن تا حد امکان است. اینکه بشود کمکی به فوتبال کرد و البته در این مسیر تجربه های جدیدی را از سر گذراند و خود را محک زد. نسل ما، وارث آینده مربیگری در ایران است و باید راه را بهتر و علمی تر و موفق تر ادامه بدهد. البته باید از همه مربی هایی که مستقیم و غیرمستقیم به من آموخته اند تشکر کنم، همین طور از باشگاه هایی که فرصت را برای ادامه فعالیت من مهیا کردند. در عین حال از خانواده ام و دوستان و البته زحمتکشان عرصه رسانه هم ممنونم که حضورشان عامل فعالیت طولانی مدت من در فوتبال بود.
من سهراب بختیاری زاده، جزء کوچکی از این فوتبال، برای رشته ای که همه چیز به من داده آرزوی عشق و سربلندی می‌ کنم. به امید روزهایی که قلب های پاک بر فوتبال حکومت کنند شاید مثل گذشته که قهرمان های بزرگ و ستاره های درخشان فوتبال را به خانه های مردم بردند . و این وظیفه نسل جوان و فوتبالیستهای آینده دار و البته مربیان شان است که به حفظ و حراست این رشته بپردازند. رشته ای که نباید تنها نانش را بخوریم ؛ که باید برای رونق و پیشرفتش تلاش کنیم . آنقدر که مردم تغییر را حس کنند و دوباره آغوش برای ما بگشایند . مردم، که همیشه عشقشان را نثار قهرمانانشان کرده اند. کاش فرصتی دوباره برای جبران محبت ها فراهم شود، محبتی که مثل خوزستان سرزمین آبا و اجدادی ام گرم گرم باقی مانده است..[۳]

منابع[ویرایش]