سنکپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سَنکُپ (فرانسه: Syncope) اصطلاحی است در موسیقی.

اتصال کشش ضرب ضعیف به کشش ضرب قوی باعث جابه جا شدن تاکیدها در ضرب‌ها شده و قسمت ضعیف با تاکید بیشتری اجرا می‌شود. اینگونه موارد حالت خاصی را در موسیقی ایجاد می‌کند که به آن سنکپ می گویند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • پورتراب، مصطفی کمال. تئوری موسیقی. تهران، نشر چشمه، ۱۳۶۸.