سنکوپ (پزشکی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سنکوپ
آی‌سی‌دی-۱۰ R55
آی‌سی‌دی-۹ 780.2
دادگان بیماری‌ها 27303
ای‌مدیسین med/3385 ped/2188 emerg/876
سمپ D013575

سنکوپ (به فرانسوی: Syncope) که در زبان عامه گاه غش نامیده می‌شود٬ از دست رفتن هوشیاری برای مدت زمانی نه چندان طولانی است که در آن شخص وضعیت بدنی(پوستورال تُن) خود را از دست می‌دهد(غش می‌کند). سنکوپ حالتی ملایم‌تر از شوک است و علامت بیماری بدلیل نرسیدن کوتاه‌مدت خون به مغز محسوب می‌شود.[۱]

سنکوپ قلبی[ویرایش]

مبتلایان به این نوع سنکوپ در معرض عوارض خطرناک و به ویژه مرگ ناگهانی می باشند. سنکوپ قلبی عمدتا ناشی از آریتمی های قلبی است. گاهی کندی ضربان قلب (برادی کاردی) در موارد شدید منجر به حملات سنکوپ می شود. در این موارد تعبیه پیس میکر کافی بوده و نیاز به درمان دیگری نیست. تاکی کاردی بطنی، علت بدخیم تری برای سنکوپ می باشد. در صورتی که تاکی کاردی های بدخیم قلبی به صورت موقت و گذرا در فرد ایجاد شوند، با قطع آریتمی، فرد هوشیاری خود را بدست می آورد.

مهمترین علائمی که احتمال سنکوپ قلبی را مطرح می کنند شامل موارد زیر است: 1) سابقه بیماری سرخرگی قلبی و یا علائم آن به صورت درد قفسه سینه (آنژین) و یا سابقه حمله های قلبی 2) وجود نارسایی قلبی که توسط اکوکاردیوگرافی قابل تشخیص است. 3) الکتروکاردیوگرام قلبی غیرطبیعی که توسط آن می توان به بیماری سرخرگی قلبی، برادیکاردی ، هیپرتروفی قلب و سایر بیماری های مولد آریتمی پی برد. 4) سابقه خانوادگی مرگ ناگهانی در اقوام نزدیک 5) تشخیص آریتمی قلبی در هنگام ثبت هولتر [۲]

منبع[ویرایش]

  1. پزشکی داخلی هریسون- فصل ۲۰- (ص۱۷۰-۱۷۵(سنکوپ
  2. [http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=213936 «سنکوپ چیست؟ •»]. بازبینی‌شده در ۱۱ مهر ۱۳۹۱.