سندرم ژیلبرت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سندرم ژیلبرت

آی‌سی‌دی-۱۰ E80.4
آی‌سی‌دی-۹ 277.4
اُمیم ۱۴۳۵۰۰
دادگان بیماری‌ها ۵۲۱۸
ای‌مدیسین med/۸۷۰
سمپ D005878

سندرم ژیلبرت (به انگلیسی: Gilbert's syndrome) یک بیماری خوش‌خیم مزمن است. در این اختلال کبد در دفع بیلی روبین به درستی عمل نمی‌کند و افزایش غلظت بیلی روبین در خون سبب زردی پوست می‌شود.

سندرم ژیلبرت اختلالی شایع بوده که حدود ۷٪ جمعیت را مبتلا می‌سازد و عبارت است از افزایش غلظت بیلی روبین خون که به صورت زردی (بویژه در چشم‌ها) خود را نشان می‌دهد. این بیماری در هر دو جنس و در تمام سنین دیده می‌شود اما تمایل چشمگیری به جنس مذکر دارد این نشانگان از تولد با فرد همراه است اما علایم آن ممکن است تا ۴۰-۲۰ سالگی آشکار نشوند.

بیماری "ژیلبرت" بصورت اتوزوم غالب منتقل می‌شود. یعنی اگر یکی از والدین دارای این بیماری باشد احتمال انتقال ژن منفرد آن به هر کدام از فرزندان و بروز اثرات آن۵۰% است. این بیماری در واقع یک سندرم کاملاً خوش‌خیم است و آنزیمهای کبدی طبیعی هستند و در اکثر مواقع به طور اتفاقی در آزمایشات معمول پیدا می‌شود.

منابع[ویرایش]

  • «اصول طب داخلی هریسون: بیماری‌های کبد، پانکراس و مجاری صفراوی».