سندان
سِندان ابزاری فلزی است که آهنگران، مسگران و نعلبندان اشیاء را بر آن میکوبند و یا آهنپارهها را با پتک بر روی آن صاف میکنند.[۱]
سندان از چدن یا فولاد ساخته میشود و روی پایهای چدنی یا قطعهای چوب محکم قرار داده میشود. سطح سندان را سخت میکنند و دماغه سندان شکلهای گوناگونی دارد و به کمک آن میتوان فلزات را به شکل دلخواه آهنگری کرد. برخی سندانها نیز دودماغه[۲] هستند.
لَختی (ماند) سندان باعث میشود تا انرژی ابزار ضربهزننده به شیء ضربهخورنده منتقل شود. نامهای دیگری که در قدیم برای سندان بهکار میرفت، آهنینکرسی، غفچ و خایسک بود.[۳]
سندانها را معمولاً بر اساس وزن دستهبندی میکنند. آهنگران فلزات قیمتی معمولاً از سندانهایی چندکیلویی استفاده میکنند اما آهنگران ابزارساز در شهرها و روستاهای قدیم معمولاً سندانهایی سنگین داشتند که وزن آنها گاه به ۲۰۰ یا ۴۰۰ کیلوگرم هم میرسید.
امروزه از سندان کمتر استفاده میشود و در برخی از جوامع بیشتر به صورت نمادی از گذشتهها درآمدهاست. امروزه نیز در ساخت گیوهها از سندان چوبی استفاده میکنند.
بخشهای سندان [ویرایش]
- مقر ابزار: که میتوان دستهها، قرارها و قرارهای دم را در آن جای داد
- سوراخ سنبهکاری و میز: که قلمزنی یا برش روی آن انجام میشود.
- دماغه
- گلو
- پایه
- لبهٔ گرد
منابع [ویرایش]
- Andrews, Jack (1994). New Edge of the Anvil. ISBN 1-879535-09-2.
- Wikipedia-bijdragers, "Aambeeld (gereedschap)," Wikipedia, de vrije encyclopedie, (accessed maart 27, 2011).
