سنبل هندی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سُنبُل هندی روغن معطری است که از گیاهی از خانواده سنبل کوهی ترشح می‌شود. اصل این گیاه از هندوستان، نپال و تبت آورده شده است. از ریشه و ساقه پرزدار سنبل عطری خارج می‌شود. رومیان، یونانیان، عبرانیان و هندیان از عطر آن در مراسم تدفین مرده استفاده می‌کردند.

منابع[ویرایش]

  • ابوالقاسم ناصری. دانستن آثار صد گیاه. چاپ اول. تهران: بی‌نا، ۱۳۳۰. ۱۲۸.