سبک بین‌المللی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سبک بین‌المللی یا شیوه بین‌المللی (به انگلیسی: International Style) نام شیوه‌ای در معماری مدرن است که در بین سالیان ۱۹۲۰-۱۹۳۰ در اروپا و آمریکا پایه گذاری گردید این اصطلاح منشا خود را از عنوان یکی از کتابهای راسل هیچکاک و فیلیپ جانسون گرفته بود کتبی که برای ثبت اطلاعات برگزاری نمایشگاه هنر معماری مدرن که در موزه هنرهای مدرن شهر نیویورک در سال ۱۹۳۲ نوشته شده بود. ویژگی‌های مدرنیسم را در سرتاسر جهان بر اساس ویژگی‌های مشترک شناسایی و تعریف و طبقه بندی می‌کرد. که نتیجه آن تمرکز بیشتر بر ویژگی‌های سبک شناسی هنر مدرن بود
اهداف هیچکاک و جانسون برای توصیف یک سبک از آن زمان بود که معماری مدرن را مختصر و مفید کرد.
آنها سه اصل مختلف را تعریف کردند که عبارت بودند از:
تجلی حجم به جای جرم، تاکید بر تعادل به جای تعصب بر تقارن و عدم بکار بردن پیرایش و زیور
استفاده قبلی از واژه‌ای با همین مفهوم را می‌توان به والتر گروپیوس در کتاب " Internationale Architektur«و لودویگ هایبر سایمر در کتاب»Internationale neue Baukunst" نسبت داد عدم بکارگیری هرگونه پیرایش و زیور در طرح‌های این سبک، بکارگیری رنگ‌های روشن، و استفاده از ایده‌های کوبیسمی نیز از مشخصات این سبک در سالهای اولیه بودند.

نواحی[ویرایش]

اروپا[ویرایش]

حدوداً سال ۱۹۰۰ تعدادی از معماران در سراسر جهان شروع به توسعه راه حل‌های جدید معماری به منظور یکپارچه سازی رویه‌های سنتی با تقاضاهای جدید اجتماعی و امکانات فناوری نمودند. کار ویکتور هورتا و هنری ون دیولده در بروکسل، گودی آنتونی در بارسلونا، اتو واگنر در وین و چارلز مکینتاش رنی در گلاسکو، در میان بسیاری دیگر، می‌تواند به عنوان جدالی بین قدیم و جدید دیده شود.

امریکای شمالی[ویرایش]

قبل از به اصطلاح سبک بین‌المللی تلاشهای مشابهی به سمت ساده سازی، صراحت و شفافیت به ویژه در کار ​​لوئیس سالیوان و فرانک لوید رایت در شیکاگو، و همچنین به عنوان اقامتگاه غرب سواحل ایروینگ گیل دیده می‌شد.
نمونه کارها موس، فرانک لوید رایت، کار مدرنیسم اروپایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، و سفر در همانجا، کار او را احتمالاً تحت تاثیر قرار داد، اگر چه او اجتناب می‌کرد از آنکه باآنها طبقه بندی شود. در سال ۱۹۲۲، رقابت برای برج تریبون و مشهور مکان دوم ورود آن توسط الیل سایریل یک دلیل واضح از آنچه بود که اتفاق افتاد.

تل‌آویو[ویرایش]

در ماه ژوئیه سال ۲۰۰۳، یونسکو شهر سفید تل آویو را بعنوان یک میراث جهانی یونسکو اعلام کرد. و آن را به عنوان گرایش‌های مهم و برجسته‌ای از معماری مدرن و نیز برنامه ریزی شهری در قرن بیستم انتخاب کرد.

دیگر گشورها[ویرایش]

یکی از نقاط قوت سبک بین‌المللی آن بود که راهکارهای طراحی بی تفاوت نسبت به محل اقامت، محل، و آب و هوا داشت. این یکی از دلایل بین‌المللی نامیده شدن آن بود و سبک ساخته شده هیچ اشاره‌ای به تاریخ‌های محلی یا بومی ملی نداشت. (که بعداً این کار به عنوان یکی از نقاط ضعف اصلی سبک شناخته شد.)

انتقاد از سبک بین‌المللی[ویرایش]

سبک بین‌المللی امروز[ویرایش]

مثال‌ها[ویرایش]

نمایشگاه موما سال ۱۹۳۲[ویرایش]

دیگر مثال‌ها[ویرایش]

معماران[ویرایش]

  • آلتو آلور
  • لوئیس بارگون
  • ولتن بکت
  • جفری بیزلی
  • روبرتو بورگل مارکس
  • جوزف امبرتن
  • آیلین گری
  • والتر گروپیوس
  • آرنی ژاکوبسن
  • فیلیپ جانسون
  • لویی کان
  • ریچارد کافمن
  • جوزف کلروین
  • لو کوربوزیه
  • ویلیام لسکیز
  • اریش مندلسون
  • لودویگ میس ون در روحه
  • ریچارد نیوترا
  • اسکار نیمایر
  • عبدالعزیز فرمانفرمایان

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Illustrated Dictionary of Architecture. Ernest Burden. 2ED. 2002. pp.178
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ سبک بین‌المللی موجود است.