سبک‌های شعر کهن فارسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سبک‌های شعر کهن فارسی، عنوانی است که به تقسیم‌بندی شعر کهن فارسی توسط ملک الشعرا بهار اشار دارد. سبک در ادبیات عبارت است از روش و شیوه‌ای خاص که گوینده یا نویسنده، ادراک و احساس خود را با آن بیان می‌کند. سیروس شمیسا که خود نیز به سبک‌شناسی شعر و نثر ایران پرداخته است و کتاب‌هایی نیر در این زمینه به چاپ رسانده‌است بر این باور است این بهار بوده است که برای نخستین بار فن سبک‌شناسی را در ایران پایه گذاشته و کتاب «سبک‌شناسی یا تاریخ تطور نثر فارسی» یا همان سبک‌شناسی معروف نثر را نگاشته است. ظاهرا بهار نخستین کسی است که واژۀ سبک را در شعر آورده‌است و شاعران پیش از او در این مورد از واژه‌هایی چون «طراز» و «طریق» و «شیوه» و امثال این‌ها استفاده می‌کردند.[۱]

طبقه بندی شعر کهن فارسی بر پایۀ سبک[ویرایش]

نام‌گذاری این تقسیم‌بندی فاقد پایۀ علمی معتبر است و در آن تنها به جنبۀ مکانی آن توجه شده‌است و بر اساس بسیار بودن سرایندگان سبکی خاص در منطقه‌ای خاص می‌باشد.


  1. سبک خراسانی (ترکستانی یا سامانی)
  2. سبک عراقی
  3. سبک هندی
  4. سبک بازگشت ادبی

پانویس[ویرایش]

  1. پيك نور- علوم انسانی- پاييز ۱۳۸۳

منابع[ویرایش]

  • سید حسینی، رضا. مکتبهای ادبی. نیل، تهران، ۱۳۳۷. 
  • شمیسا، سیروس. ملاحظات سبک شناسانه بهار در ديوان. پیک نور. پاييز 1383.[۱] پایگاه اطلاعات علمی
  • احمدی گیوی، حسن، ودیگران. زبان و نگارش فارسی. س.م.ت، زمستان ۱۳۷۴.