سبک‌های شعر کهن فارسی

سبک‏های شعر کهن فارسی، عنوانی است که به تقسیم‏بندی شعر کهن فارسی توسط ملک‏ الشعرا بهار اشار دارد. سبک در ادبیات عبارت است از روش و شیوه‌ای خاص که گوینده یا نویسنده، ادراک و احساس خود را با آن بیان می‌کند. سیروس شمیسا که خود نیز به سبک‏‌شناسی شعر و نثر ایران پرداخته است و کتاب‏‌هایی نیر در این زمینه به چاپ رسانده‌است بر این باور است این بهار بوده است که برای نخستین ‏بار فن سبک‏شناسی را در ایران پایه گذاشته و کتاب «سبک‌شناسی یا تاریخ تطور نثر فارسی» یا همان سبک‌شناسی معروف نثر را نگاشته است. ظاهرا بار نخستین کسی است که واژۀ سبک را در شعر آورده‌است و شاعران پیش از او در این مورد از واژه‏‌هایی چون «طراز» و «طریق» و «شیوه» و امثال این‌ها استفاده می‌‏کردند.

طبقه بندی شعر کهن فارسی بر پایۀ سبک

نام‏گذاری این تقسیم‏‌بندی فاقد پایۀ علمی معتبر است و در آن تنها به جنبۀ مکانی آن توجه شده‌است و بر اساس بسیار بودن سرایندگان سبکی خاص در منطقه‌ای خاص می‌‏باشد.

1. سبک خراسانی (ترکستانی یا سامانی)
2. سبک عراقی
3. سبک هندی
4. سبک بازگشت ادبی

منابع

• سید حسینی، رضا. مکتبهای ادبی. نیل، تهران، ۱۳۳۷. 
• شمیسا، سیروس. ملاحظات سبک شناسانه بهار در ديوان. پیک نور. پاييز 1383.[۱] پایگاه اطلاعات علمی
• احمدی گیوی، حسن، ودیگران. زبان و نگارش فارسی. س.م.ت، زمستان ۱۳۷۴.