سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری سازمان آموزشی، تحقیقاتی و نظارتی جمهوری اسلامی ایران به ریاست معاون رئیس جمهور در زمینههای مربوط به آثار تاریخی و باستانی صنایع دستی و گردشگری است.
محتویات |
[ویرایش] پیشینه
اندیشه بهره گیری از قابلیتهای صنعت گردشگری در حوزه سازمانهای دولتی کشور، از سابقه زیادی برخوردار است. در طول بیش از هفت دهه ساماندهی به این صنعت با تشکیل ادارههای مختلف شروع شده و سپس به سازمان ازتقاء یافته و این ترفیع تا سطح وزارتخانه پیش رفته است. درپی انقلاب ایران (۱۳۵۷) دچار رکودشده و دوباره به سازمان تنزل یافته که پس از مدتی طولانی در سطحی قابل قبول در حوزه سازمانهای نهاد ریاست جمهوری قرار گرفتهاست.
[ویرایش] اداره جلب سیاحان خارجی و تبلیغات
در سال ۱۳۱۴، دولت وقت با هدف جلب سیاحان و شناساندن مفاخر و تمدن کهن ایران به خارجیان اقدام به تأسیس ادارهای به نام «اداره جلب سیاحان خارجی و تبلیغات» در بدنه وزارت داخله (کشور) نمود.
[ویرایش] شورای جهانگردی
در سال ۱۳۲۰ شوراییبه نام «شورای جهانگردی» در داخل وزارت کشور توسط اداره سیاسی این وزارتخانه تأسیس شد که هفتهای یکبار تشکیل جلسه میداد.
[ویرایش] اداره امور جهانگردی
در سال ۱۳۳۳ با توجه به اهمیت روزافزون جنبههای اقتصادی و تحکیم مبانی حسن تفاهم میان مردم کشورهای مختلف که مورد توجه دولت وقت قرار گرفت در وزارت کشور ادارهای به نام «اداره امور جهانگردی» تأسیس شد. از جمله اقدامات این اداره «تدوین قوانین و مقررات ورود و اقامت اتباع بیگانه» بود. به دنبال آن در سال ۱۳۴۰ شورایی به نام «شورای جهانگردی» در اداره امور جهانگردی وزارت کشور با ترکیب ۱۲ نفر از نمایندگان وزارتخانهها و مؤسسات دولتی بعلاوه سه نفر از افراد صاحبنظر و مطلع در امر جهانگردی تأسیس گردید. حسب تصویبنامه هیئت وزیران وقت، این شورا وظیفه تعیین خط و مشی و برنامههای اجرایی اداره امور جهانگردی وزارت کشور را در سطح عالی نظارت بر عهده گرفت.
[ویرایش] سازمان جلب سیاحان
در سال ۱۳۴۲ به دلیل سرعت رو به افزایش صنعت گردشگری و روی آوردن گردشگران خارجی برای مسافرت به ایران و توسعه مواصلات و ارتباطات کشور و همچنین برای هماهنگی و نظارت بر کلیه فعالیتهای جهانگردی کشور، «سازمان جلب سیاحان» تأسیس شد و صنعت گردشگری رفته رفته جای خود را میان سایر صنایع کشور باز نمود. این سازمان زیر نظر مستقیم نخست وزیر بود و دارای شورایی با ترکیب وزارتخانههای اقتصاد، کشور، فرهنگ و هنر، سازمان برنامه و بودجه، کانون جهانگردی ایران و سه نفر صاحبنظر و مطلع به پیشنهاد سرپرست سازمان و تصویب نخست وزیر بود. اعضای این شورا به مدت ۲ سال انتخاب و به صورت افتخاری انجام وظیفه نموده و انتخاب مجدد آنها بلامانع بود. همچنین جلسات آن هر ۲ ماه یکبار تشکیل میشد.
[ویرایش] وزارت اطلاعات و جهانگردی
در سال ۱۳۵۳ با الحاق سازمان جلب سیاحان در وزارت اطلاعات این وزارتخانه به عنوان «وزارت اطلاعات و جهانگردی» تغییر نام یافت و سیاستگذاری و هماهنگی امور جهانگردی کشور به معاونتها و چند شرکت وابسته به این وزارتخانه واگذار گردید.
[ویرایش] معاونت امور سیاحتی و زیارتی وزارت ارشاد اسلامی
با پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷) در سال ۱۳۵۷، ابتدا وزارتخانهای به نام «وزارت ارشاد ملی» از ادغام وزارت خانه های «اطلاعات و جهانگردی» و «فرهنگ و هنر» تشکیل شد که به سرعت به نام «وزارت ارشاد اسلامی» تغییر نام یافت و کلیه وظایف و مأموریتهای مربوط به امور سیاحتی، زیارتی، ایرانگردی و جهانگردی در قالب «معاونت امور سیاحتی و زیارتی» در این وزارتخانه سازمان دهی شد.
[ویرایش] سازمان ایرانگردی و جهانگردی
سپس به موجب مصوبه شورای عالی اداری کلیه وظایف و مأموریتهایی که در «معاونت امور سیاحتی و زیارتی» در وزارت ارشاد به «سازمان ایرانگردی و جهانگردی» منتقل شد تا در قالب سازمان به فعالیت خود ادامه دهد. این سازمان دارای یک شورای عالی به نام «شورای عالی ایرانگردی و جهانگردی» به موجب ماده ۲ قانون توسعه صنعت ایرانگردی و جهانگردی مصوب ۱۳۷۰ مجلس شورای اسلامی بود. این شورا با ترکیب ۷ وزیر به ریاست معاون اول رییس جمهور و تعدادی افراد صاحبنظر و مطلع بدون حق رأی فعالیت خود را تا پایان سال ۸۲ با تشکیل ۱۳ جلسه (میانگین هر سال یکبار) ادامه داد و در این مدت حدود ۶۷ موضوع در این شورا طرح و مورد تصویب قرار گرفت.
[ویرایش] سازمان میراث فرهنگی و گردشگری
در سال ۱۳۸۲ با تصویب قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی و گردشگری توسط نمایندگان مجلس شورای اسلامی سازمان ایرانگردی و جهانگردی و سازمان میراث فرهنگی سابق با کلیه اختیارات، تعهدات، امکانات، نیروی انسانی و... از بدنه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی جدا و زیر نظر ریاست جمهوری تحت عنوان «سازمان میراث فرهنگی و گردشگری» فعالیت خود را آغاز نمود. همچنین حسب ماده ۳ قانون تشکیل سازمان، یک شورایی تحت عنوان «شورایعالی میراث فرهنگی و گردشگری»است.
[ویرایش] سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
در تاریخ ۱۶ فروردین ۱۳۸۵ شورای عالی اداری کشور در یکصدمین جلسه خود، سازمان صنایع دستی کشور را از وزارت صنایع و معادن با کلیه اختیارات، تعهدات، امکانات، نیروی انسانی و غیره جدا و به سازمان میراث فرهنگی و گردشگری الحاق نمود تا این سازمان تحت عنوان «سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری» به فعالیت خود ادامه دهد.[۱]
[ویرایش] روسای سازمان
۱- سید محمد بهشتی شیرازی: از سال ١٣٧۶ تا ١٣٨٣ اولین رئیس این سازمان بوده است.[۲]
۲- حسین مرعشی: در سال ۱۳۸۳ و در اواخر دولت دوم خاتمی به عنوان ریاست میراث فرهنگی منصوب گردید. او با رئیس جمهور شدن احمدینژاد، از این سمت برکنار شد. وی اولین عضو از کابینه بود که توسط احمدینژاد از کار برکنار گردید.
۳- اسفندیار رحیم مشایی: سومین رئیس این سازمان است که از طرف احمدینژاد برای این پست منصوب گردید. او در رشتهٔ مهندسی الکترونیک در دانشگاه صنعتی اصفهان تحصیل نموده، از نزدیکترین افراد به احمدینژاد است و تا به حال از حمایتهای قاطع احمدینژاد سود بردهاست.
۴- حمید بقایی: چهارمین رئیس این سازمان بود.[۳] که دارای مدرک تحصیلی در زمینهٔ آی تی میباشد.
۵- روحالله احمدزاده کرمانی : به مدت ۶ ماه در این سمت مشغول به کار شد و پس از استعفای ۲ یار دیرین خود در دانشکدهٔ خبر و استانداری فارس که به سمتهای معاون گردشگری و سرمایهگذاری منصوب شده بودند خود او نیز به دلایل نامعلوم استعفا داد و در مراسم تودیع خود نیز شرکت نکرد.
۶- سید حسن موسوی : رئیس فعلی سازمان و معاون سرمایهگذاری اسبق سازمان (زمان ریاست مشایی)
- ↑ «از اداره جلب سیاحان تا سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری». گردشگری الکترونیک، ۱۳۸۶/۵/۱۱.
- ↑ معرفی گروه معماری و شهرسازی
- ↑ «معرفی بالاترین مقام مسئول». وب گاه سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری. بازبینیشده در ۳ نوامبر ۲۰۱۰.
