زیارت عاشورا
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
زیارتی است نقل شده از محمد بن علی که در مدح حسین بن علی امام سوم شیعیان و لعنت بر دشمنان او میباشد. در مذهب شیعه برای خواندن آن و مداومت بر آن ثواب و خاصیتهای بسیاری نقل شدهاست و به شیعیان توصیه شده که بر خواندن زیارت عاشورا مبادرت بورزند[۱][۲][۳][۴]. در پایان زیارت عاشورا مستحب است ۲ رکعت نماز و بعد از آن دعای علقمه خوانده شود.
سند زیارت عاشورا [ویرایش]
قدیمیترین سند زیارت عاشورا ازابن قولیه قمی است در کتاب کامل الزیارات و دیگری شیخ طوسی است که در «کتاب مصباح المتجهد» آورده و به صورت زیر زیارت را نقل میکند:
شیخ طوسی از محمد خالدطیالسی، از سیف بن عمیره، از صفوان بن مهران، از جعفر صادق، از علقمه محمد حضرمی، از باقر[۵].
جمعی از بزرگان شیعه در مورد اثبات صحت این سند به تفضیل سخن گفتهاند:
- میرزا ابوالفضل تهرانی (متوفای ۱۳۱۶ هجری قمری) به تفضیل در این رابطه سخن گفته است[۶].
- آیتالله شیخ نصر الله شبستری در حدود ۵۰ صفحه در رابطه با سند بحث کردهاست[۷].
- آیتالله سید موسی شبیری زنجانی، از مراجع تقلید که در پاسخ استفتایی در ۱۴۲۸ هجری قمری به خط خود در رابطه با صحت سند بحث کرده، و اثبات کرده که مورد وثوق همه بزرگان امامیهاست و سندش صحیح و مورد اعتماد میباشد[۸].
پانویس [ویرایش]
منبع [ویرایش]
- مفاتیح الجنان - شیخ عباس قمی
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
