زکام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زُکام یا نَزْلة یا چایمان (Coryza) به معنی التهاب بافت مخاطی بینی است که آزاد شدن واسطه‌های التهابی مانند هیستامین موجب احتقان بینی، آبریزش بینی و کاهش حس بویایی می‌شود.

زکام به آبریزش بینی به طرف خارج حلق و سینه گفته می‌شود و می‌تواند در نتیجهٔ سرماخوردگی ساده یا آلرژیهای فصلی ایجاد شود و یا دنبالهٔ یک بیماری مهمتر مانند سرخک و آنفلوآنزا باشد.

نزله[ویرایش]

در لغتنامه دهخدا چنین آمده‌است : زکام، به خصوص زکامی که با خرابی سینه وسرفه همراه باشد. (ناظم الاطباء). عبارت است از جلب شدن فضولات مرطوبه از دو بطن مقدم دماغ به سوی حلق و بعضی نزله را مختص به جلب شدن فضولات مرطوبه از دو بطن مقدم دماغ به سوی ریه و سینه دانسته‌اند. (از بحر الجواهر). سرماخوردگی . چایمان . چاییدگی . (یادداشت مولف ): زکام و نزله هر دو مشترکند... لکن بعضی طبیبان آن را که به جانب بینی فرودآید و منفذ را بگیرد و حس بوی بازدارد زکام گویند و آن را که به حلق وسینه فرودآید نزله گویند. (از ذخیره خوارزمشاهی ).

جستارهای وابسته[ویرایش]

سرماخوردگی

منابع[ویرایش]

  • لغتنامه دهخدا
  • ویکی‌پدیای انگلیسی