زن فرودگاه فرانکفورت
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
زن فرودگاه فرانکفورت مجموعه داستانی از منیرو روانیپور است.
چاپ نخست این کتاب در پاییز ۱۳۸۰ توسط نشر قصه در تهران منتشر شدهاست و ۱۴۰ صفحه دارد.
خانم روانیپور در این مجموعه از سبکهای متفاوتی از جمله رئالیسم، رئالیسم جادویی و سوررآلیسم استفاده میکند و در بعضی از داستانهای رئالیستی مدرن آن به افرادی اهل قلم، خود تبعیدگر و یا پناهنده میپردازد.[۱]
[ویرایش] داستانها
این مجموعه شامل ۱۴ داستان است:
- کافهچی
- ماریا
- زن فرودگاه فرانکفورت
- فروپاشی
- دریاچه
- میو
- سه زن
- مانا
- کشتیشکستگان
- گلهای ماگنولیا
- دلدادگان نامی ندارند
- در غربت
 |
این بخش نوشتار نیازمند گسترش است. |
[ویرایش] منابع
- منیرو روانیپور، زن فرودگاه فرانکفورت، نشر قصه (تهران)، ۱۳۸۰
- ↑ فتحالله بینیاز، در اسارت تردید- نگاهی به کتاب «زن فرودگاه فرانکفورت»، روزنامه ایران ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۱
|
|||||||||||
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون ادبیات است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
