زمینه (زبان در عمل)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

منظور از مفهوم زمینه (Context) در علوم زبان عبارت از محیط، متن، و حالات، و شرایطی است، که در آن به بیان کلام[۱] اقدام گردیده است.

مغلطهٔ یک کلمه، یک معنی[ویرایش]

معانی کلمات، همواره، در حال تغییر و جابجایی است. معمولا، مردم این را از دید بدشانسی نگاه می‌کنند، چرا که، خود همین می‌تواند به تفکر نادقیق و نیز سردرگمی ذهنی برخی از انسان‌ها بیانجامد. به منظور مرتفع نمودن این مشکل، ممکن است، عده‌ای بیندیشند، که خوب است همهٔ آدم‌ها توافق کنند، که هر کلمه در زبان تنها یک معنی داشته باشد، و آن کلمه همیشه و توسط همگان به همان معنای توافق شده بکار رود.

قدم بعدی عبارت از تلاش در راستای کسب اطمینان از حسن اجراء چنین توافقی‌ست، که همواره عدم امکان آن در عمل پیش خواهد آمد، حتی اگر که، کمیته‌ای از واژه‌گزینان و لغت‌نویسان تشکیل دهیم، تا با سخت‌ترین شیوه‌های دیکته نمودن، همهٔ دفاتر روزنامه‌ها را سانسور کرده، و در هر خانه‌ای یک ضبط صوت قرار دهیم.[۲]

اصالت جوهر در زبان‌شناسی[ویرایش]

مقالهٔ اصلی: اصالت جوهر در زبان‌شناسی

معمولا، اصالت جوهر در زبان‌شناسی را به معنای اعتقاد به وجود یک معنای صحیح برای هر کلمه، و نیز، قدرت و توانایی ما بر تعریف دقیق و عینی[۳] اطلاعات نهایی پیرامون ذات و جوهر شیئی است که آن واژه بدان دلالت دارد.

پانوشته‌ها[ویرایش]

  1. Discourse
  2. صفحه ۶۴، LANGUAGE IN ACTION, A Guide to Accurate Thinking
  3. Objective

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Hayakawa, S(amuel) I(chiye). LANGUAGE IN ACTION, A Guide to Accurate Thinking. Leo Hamalian and Geoffrey Wagner. New York: Harcourt, Brace & World. 

پیوندهای بیرونی[ویرایش]