زبان گفتاری و نوشتاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

وقتی از زبان نام می‌بریم توانایی ومهارتی را در نظر می‌گیریم که مختص انسان است و اورا از دیگر حیوانات متمایز می‌سازد. درست همان طور که پرندگان بال دارند٬ انسان نیز زبان دارد. بالها به پرندگان توان پرواز می‌دهند٬ زبان نیز درک واحساس انسان را توانا می‌سازد تا از این طریق با افراد دیگر ارتباط برقرار کند. به سختی می‌توان لحظه‌ای از بیداری انسان را یافت که از واژه‌ها (گفتن ، شنیدن ، خواندن و نوشتن ) فارغ باشد. ما حتی در رویا هایمان نیز سخن کسی را می‌شنویم در واقع انسان تنها حیوانی است که می‌تواند حرف بزند.

انسان موجودی اجتماعی است و یکی از مهمترین نیازهای انسان برقراری ارتباط با همنوعان و ایجاد رابطه تفهیم و تفاهم است و زبان مهم ترین ابزار این ارتباط است.

زبان مجموعه‌ای از نشانه‌های قرار دادی است که بوسیله آن مقصود خود را به دیگران می‌رسانیم در زبان شناسی به هر واژه یک نشانه می‌گویند. این نشانه‌ها یا صوتی هستند یا نوشتاری. بدین ترتیب زبان به دو بخش تقسیم می‌شود :

1. زبان گفتاری : زبانی است که نشانه‌های آن صوتی هستند و همه از آغاز زندگی با آن آشنا می‌شوند و هر زبان‌آموزی پیش از ورود به دبستان به خوبی از مهارت سخن‌گفتن برخوردار است .
2. زبان نوشتاری : زبانی است که نشانه‌های آن خطی است. این زبان پس از زبان گفتاری آموزش داده می‌شود.

بنابراین گفتار و نوشتار دو مهارت اصلی زبان هستند.