زبان نوشتاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان نوشتاری سیستم منظم نمادهای نوشتاری یا نویسه‌وارههای معنادار است که به حفظ، بازتاب و انتقال زبان گفتاری کمک می کند.

در زبان‌شناسی، نویسه‌واره کوچکترین نماد زبان نوشتاری اند که مانند حرف، موجب تمایز معنایی می‌شود، مثل نمادهای «م»، «:»، و «؟» که هر یک می‌توانند معنا را تغییر دهند. حروف الفبا، ارقام، نشانه‌های نقطه‌گذاری و اِعراب‌گذاری (نشانه‌های سجاوندی)، همگی زیرمجموعه‌ای از نویسه‌واره‌ها هستند.[۱][۲] قسمت عمده زبان نوشتاری را خط (حروف و حرکات) و مابقی را ارقام و علامات تشکیل می دهد.

تاریخچه[ویرایش]

جستار وابسته: خط

تاریخ زبان نوشتاری معمولا با تاریخ خط هم سابقه می باشد. چرا که در سیستم نوشتار ابتدا خط پدید آمده سپس با افزوده شدن علامات کامل شده است.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. محمدی‌فر، محمدرضا. شیوه‌نامهٔ ویرایش؛ نگارش. تهران : سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۸۱.
  2. چکیده
  3. : پیدایش هنر خط و نوشتار در جهان: : هنر : : تاریخ هنر : : بررسی تاریخ هنر جهان :